De Mens – Liefde en andere problemen (★★★★): Mens, wat doe je ons nu toch aan?

Het hadden broers kunnen zijn, Black Francis van Pixies en Frank Vander linden van De Mens. De twee artiesten kwamen elkaar wel eens tegen op festivals en kwamen goed overeen. Tot Vander linden eens tegen BF zei dat hij de nieuwe plaat van Pixies maar zus en zo vond. De amicale ontmoetingen stopten terstond omdat Francis in zijn Amerikaanse kont was gebeten. Tja, de kleine kantjes van de mens, het is wat. De Mens met grote M hebben we al een ziljoen keer zien optreden en steeds was het van beginakkoord tot eindnoot een feest dat zijn weerga niet kent. Nooit hebben we de band er ook maar een halve seconde op kunnen betrappen dat ze tegen hun goesting op de planken stonden. Die planken waren soms gebouwd op enkele kratten bier, maar het kon ook een podium zijn waarvoor je twee minuten nodig had om nog maar van de ene kant naar de andere te kijken. Het deed en doet er voor De Mens geen bal toe, rocken zal het, punt. Opkomen, publiek omverblazen, buigen en achter de tentdoeken verdwijnen.

Wanneer we alle hits van de band onder de loep zouden nemen, hebben we zonder overdrijven veertig alinea’s nodig. Het tempo waaraan het viertal nummers schrijft die door half Vlaanderen binnen de kortste keren worden meegebruld, is verschroeiend. Werkelijk tientallen hits hebben Frank Vander linden, Michel De Coster, Dirk Jans en David Poltrock al bij elkaar gecomponeerd en heden is het tijd om een volledig nieuwe plaat los te laten aan zij die geboren en getogen zijn in de Vlaamse klei. Liefde en andere problemen is de knappe titel van de plaat waarop elf nieuwe liedjes geposteerd staan. We verwachten rockmuziek van de bovenste plank met eigengereide, humoristische teksten waarin we ons nogal eens durven te herkennen.

Met “Tekst” begint De Mens volgens ons voor de eerste keer een van zijn platen met een rustig nummer. Op de vorige lp’s zaten we vanaf de eerste moment in die zware, stevige rocksound, maar nu kiest het viertal er voor om zachtjes te beginnen. En het is ook heel logisch want het melodietje van dit nummer is verdorie het mooiste dat De Mens ooit heeft geschreven. Het zijn maar enkele noten, maar het is echt van een onwaarschijnlijke schoonheid. ‘Kom wat dichterbij en laat me horen wat je hebt beloofd, zeg je woorden, dicht tegen mijn hoofd’. Dit is poëzie in zijn puurste eenvoud. Dit liedje staat sowieso in onze top drie voor het jaar 2025, daar komt niets of niemand meer tussen. Op “Leve Sint-Valentijn” krijgen we de drammende rock te horen die we zo gewend zijn van de band en Vander linden zingt over bloemen voor Valentijn die al staan te rotten in hun eigen vocht. Hij draait de hele boel gewoon om; enkel op 14 februari hoeft zijn ‘partner in love’ geen liefde van hem te verwachten, de rest van het jaar staat hij wel gewoon klaar om haar met zijn armen te omsluiten. Kijk, dat vinden we nu hét voorbeeld van hoe De Mens in elkaar zit: stevige rock en een tekst die ons doet lachen!

Op “Nederlands” horen we een supersnedige band die heel punk klinkt. Het is daarom ook logisch dat voor deze song Helena Cazaerck van Maria Iskariot gevraagd werd voor een duet. En weeral zijn we getuige van een zalig snerpende schijf. Luister eens goed naar die snijdende gitaarlick op de achtergrond van de laatste tien seconden van het nummer! Op “Het is hou van mij-tijd’ horen we hetzelfde melodietje en hetzelfde ritme als van “Als de rook om je hoofd is verdwenen” van Boudewijn de Groot, maar het kwartet geeft er meer een draai aan die The Kinks er ook aan zouden kunnen gegeven hebben. We zitten de hele tijd met onze voeten mee te stampen en kijken even verbaasd op wanneer er plots en maar voor een paar tellen een synthsound uit de new wave van de jaren tachtig zijn opwachting maakt. ‘Lalala’ en nog een keer; dit vrolijkt ons echt geweldig op, wat een superleuke song!

Klinkt het vreemd wanneer we denken aan de geest van Thé Lau van The Scene bij het beluisteren van “Als je wakker wordt”? Het nummer barst niet uit en laat dat nu de grote sterkte zijn. We zitten in een fase in de plaat dat het allemaal eventjes iets serieuzer mag. Er mag ook al eens nagedacht en overpeinsd worden, daar dient muziek ten dele ook voor. Die lijn wordt mooi doorgetrokken op “Ik wil niet dat je het koud hebt”. Het snijdt de plaat, bewust of onbewust, in twee gelijke delen met deze twee rustige liedjes als bindmiddel. “Dansen met de benen die we hebben” is weer van een totaal andere orde. Het zijn barre tijden, maar Vander linden en consoorten hebben wel gelijk dat we dan maar beter af en toe eens goed kunnen dansen en plezier maken. Dat dansen kunnen we doen op een heel geinig deuntje dat een beetje het midden houdt tussen The Bollock Brothers en The B-52s, voor ons alleszins.

De Mens maakt voor de zoveelste keer een heel straffe plaat en eindigt ook nog eens met een bloedmooi lied. “We zijn nooit alleen” geeft ons een duwtje in de rug voor momenten dat alles wat moeilijker gaat. Op het achterplan horen we zelfs een beetje invloeden van ambient en dreampop en het viertal maakt er een grandioze song mee. Kijk, dit zijn vier muzikanten die durven verder kijken dan hun neus lang is. We wisten dat de band van de geijkte paadjes durft af te wijken, maar op deze plaat zijn ze het verst ooit afgeweken van hun pure rocksound en het past hen als gegoten. Mens, mens, mens, dit is echt een prachtig, muzikaal kunstwerk geworden. Het is zo straf dat de band al drie decennia schitterende platen uitbrengt, maar wat ze nu hebben uitgegeven is de zoveelste kers op een al reusachtige taart. Meer zelfs, dit is een hele kersenboom geworden op een volledige patisserie.

Facebook / Website

Ontdek “Tekst”, ons favoriete nummer van Liefde en andere problemen, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.