In 2009 brak The Antlers door met zijn derde lp, Hospice. Een plaat die we tot op de dag van vandaag nog vaak opleggen. Peter Silberman bewees zichzelf de afgelopen jaren een scherpe songwriter en ijzersterke frontman. Hij is de man die de soundtrack weet te schrijven voor ons melancholische bestaan en voor onze koude herfst- en winterochtenden.
Ook met deze plaat Blight verbazen de indierockers. Hun zevende in het magnifieke oeuvre. Op dit album vinden we tedere, krakende indiefolk die we gewoon zijn van The Antlers. Het duo bewijst opnieuw hun capaciteit om sterke indiefolk te schrijven. Het album kraakt en voelt breekbaar aan. Pianoklanken, akoestisch gitaargetokkel en duistere synths mengen zich tot fijn klinkende tracks.
Zo horen we op “Consider the Source” de krakende, slepende piano. Je krijgt het gevoel dat Peter Silberman en Michael Lerner persoonlijk in je knusse kamertje zitten te spelen. Het gekraak van Silberman zijn kruk zorgt voor meer extra sfeer. Zijn breekbare stem en de drums die in het midden neerdalen als een extra dekentje zorgen voor een nummer ideaal aan het haardvuur. Bij opvolger “Pour” krijgen we ook dit gevoel waar zelfs het gekraak van de akoestische gitaar bijdraagt aan de sfeer van het album. De fluisterende, zachte stem en de duistere, angstaanjagende synths zetten meteen de toon voor de rest van het album.
De titeltrack werkt met een gelijkaardige formule als de eerder verschenen single “Carnage”. De akoestische gitaar bouwt op terwijl Peter kwijnt ‘I can tot he best I can do’. Peter, voor ons doe je zeker meer dan voldoende. In tegenstelling met “Carnage” volgt na de opbouw een diepe synthbas die de haartjes in onze nek recht krijgt.
In “A Great Flood” horen we kerkorgels en brengt de band een Bijbelse boodschap. Het lijkt een verwijzing naar het verhaal van de ark van Noah. Silberman roept op naar een zondvloed die onze keuzes uit ons leven voor eeuwig moet wegspoelen. “Deactivate” horen we opnieuw een scherpe akoestische intro vermengd met feeërieke synths. Dit is het langste nummer en verveelt ons ook. Het nummer sleept aan en bouwt nergens naar op. Een ingekorte versie zou beter gestaan hebben op deze plaat. De track is het dieptepunt in dit verder geslaagde album. Het instrumentale “They Lost All of Us” mengt de scherpe pianotoon met dagelijkse geluiden. Zo horen we regen, het gezang van vogels, zeegolven en een knetterend kampvuur. Dit allemaal zorgt voor een heerlijke en gezellige symfonie. Een betere afsluiter konden wij niet bedenken
Met Blight bewijst The Antlers opnieuw zijn meesterschap in het scheppen van intieme, melancholische werelden. Het album ademt kwetsbaarheid en warmte, alsof elke noot een ademwolk vormt in de koude ochtendlucht. Peter Silberman en zijn band laten horen dat eenvoud en emotie krachtiger kunnen zijn dan grootsheid. Ondanks een mindere track blijft Blight een wonderlijk samenhangende plaat. Het is een album dat ons omarmt als een zacht dekentje tijdens een gure herfstmorgen.
The Antlers speelt op zondag 15 maart in Ancienne Belgique.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Carnage”, ons favoriete nummer van Blight, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
