We hopen dat er gisteren omstreeks half acht uur in de avond niemand voor de gesloten deuren van Het Bos stond, want door technische problemen moest de voorronde noodgedwongen verplaatst worden naar het Trix Café. Gelukkig vonden de meesten toch redelijk snel hun weg naar het muziekhuis aan de Noordersingel en dat was maar goed ook, want er stonden vijf veelbelovende talenten te popelen om elk twintig minuten het beste van zichzelf te geven. Wie het eindelijk tot de laatste acht weet te schoppen en daarmee in december in de grote zaal mag aantreden wordt binnenkort bekendgemaakt.
Als eerste van de avond beet Jesska Fernandes de spits af. De artieste werd geboren in een klein stadje in Portugal en is na wat rondzwerven uiteindelijk beland in Antwerpen. Dat Fernandes al een behoorlijke weg heeft afgelegd om haar muzikale droom waar te maken, blijkt alvast bij het bekijken van haar Instagram-feed. Ze probeerde reeds haar geluk in een Nederlandse tv-programma Headliners en stond op best wat grote festivalpodia in Nederland. Haar Hollandse tongval was een van de eerste dingen die ons opviel, maar het was niet de enige taal die uit haar mond vloeide. Haar eerste nummers zong ze in het Portugees en Spaans, waarbij zeker bij de laatste toch wel wat Belle Perez-vibes opkwamen. Haar nummers hadden een zeker zeemzoet kantje dat mits een band wel wat meer dynamiek kreeg. Ze straalde gisteren een zelfzekerheid uit die zeker niet misstond en zette een zomers gevoel neer, al vonden we haar nummers en stem misschien nog net niet spannend genoeg overkomen om ons volledig van onze sokken te blazen.
Van een full-band naar een one-man-show; op een dikke tien minuten werd het podium omgetoverd tot het biotoop van Ardet. Het soloproject van Jan Segers is nog redelijk vers en toch zit er al een behoorlijke sterke visie achter. Op Sound Track nam hij ons mee in zijn eigen wereldje dat hij met behulp van elektronische speeltjes en een accordeon tot leven wist te brengen. Hier en daar merkte je nog een klein gebrek aan podiumvastheid, maar het zorgde net op die manier voor een groot gunfactor. Vooral “Wake Up” bleef kleven en dat omwille van de toch zeer innemende manier waarop Segers zijn uitersten opzocht en een beklemmend gevoel wist neer te zetten. Op het einde zette hij zijn accordeon neer en focuste hij voornamelijk op zijn toetsen, wat hem de nodige zuurstof gaf om te tonen wat er nog meer mogelijk is in het universum van Ardet. Het zou ons niet verbazen moest hij het tot in de Sound Track-finale schoppen, want hier zat wel een kantje aan dat op de een of andere manier wel wist aan te spreken.
Het fijne aan Sound Track is dat je zowel artiesten hebt die er hun eerste podiumkans krijgen, maar evengoed heb je er artiesten die al een paar stappen verder staan en zich hopen te lanceren door een goede beurt te maken. Tot die laatste categorie mag zich Aghogho rekenen. De Antwerpse was allicht een van de meest ervaren artiesten van de avond, maar dat maakte ook dat we met een ander verwachtingspatroon zaten te kijken en luisteren. Je voelde bij haar band in het begin nog een zekere spanning, al ebde dat geleidelijk aan weg en hoorden we in de laatste twee nummers een uitstekende bende muzikanten. Haar warme soul spekt ze op het podium aan met wat jazz en funk, maar tegelijk had haar optreden ook een leuke indie-feel waarmee ze de balans goed in evenwicht hield. Het enige wat we achteraf bekeken nog misten was een edgy kantje en dat ene nummer waarmee ze monden mee doet openvallen, maar ook zo was Aghogho nu al een quasi zekerheid voor de finale.
Dan was de aanpak van BAELY toch net iets experimenteler. Het project komt uit de koker van Antwerpenaar Billy Andriessens, die op zijn VI.BE-pagina invloeden zoals SOPHIE, Arca en Niels Orens naar voor schuift. Live doet hij iets rusticaler dan zijn voorbeelden, maar daarom niet minder eigenzinnig. Met een tweekoppig set-up koos hij voor een compacte opstelling waarbij hijzelf op gitaar en toetsen de touwtjes in zijn handen had, terwijl de drums er waren om met afwisselende patronen ons als luisteraar mee op het foute been te zetten. Waar we in het begin nog best goed mee waren, begonnen we raar genoeg halfweg toch wat dynamiek en afwisseling te missen. Op veilig spelen deed BAELY hoe dan ook niet en dat risico zien we nog wel renderen om indruk te maken op de jury. Wij zijn vooral benieuwd waar hij met zijn project naartoe wil en dan kan een kansenparcours zoals Sound Track wel helpen om de juiste richting in te gaan.
Het spreekt bijna voor zich, maar ook de Kempen zijn in deze lichting weer goed vertegenwoordigd. Gisteren mocht Crimson Bullet Generation de keet afsluiten en dat deden ze gewoon zeer degelijk. Als een van de jongste bands van deze Sound Track-jaargang – met een gemiddelde leeftijd van zeventien jaar – verdienen ze sowieso ons respect en speelden ze al een tamelijk coherente set. Aan hun honger en ambitie zal het in elk geval niet gelegen hebben, want ondanks wel wat zenuwen namen ze ons mee op sleeptouw en charmeerden ze met bij momenten aanstekelijke indierock. De cello hadden ze als geheim wapen gerust nog iets nadrukkelijker mogen uitspelen, al was dat gezien de korte speelduur van twintig minuten nog wel te begrijpen. Voor de stap naar de volgende ronde is het allicht nog net dat tikkeltje te vroeg voor Crimson Bullet Generation, maar mits het behouden van hun hongerige attitude en door meer te spelen en te repeteren zullen ze er ook wel geraken.
Na een gevarieerde avond vol uiteenlopend talent maakten we een eigen top 3:
3. BAELY
2. Ardet
1. Aghogho
Wie van deze vijf artiesten de finale in Trix op 13 december haalt, komen we later pas te weten. Een overzicht van alle selectierondes vind je hier terug.
