De vierde editie van Sound Track is nog volop in gang, met dit weekend maar liefst tien selectierondes. Deze editie brak een record met 1.297 inzendingen, waarvan 144 werden geselecteerd en verspreid over 22 voorrondes in Vlaamse en Brusselse jeugdcentra om een plek in de finale te bemachtigen. Gisteren waren we onder andere terug aanwezig in Brussel, waar zeven artiesten het beste van zichzelf gaven. Hoewel de Pilar normaal bruist van de studenten die op de hoofdcampus van de VUB studeren, waren de meesten al naar huis vertrokken. Toch viel er in de zaal toch nog genoeg te beleven met Edouard Van Praet, Benny Bøø, Stonks, Yannick Wouters Opoku, 4nouki, James Frida en Carpi.
De eer om de avond te openen ging naar Edouard Van Praet, die de dag ervoor nog een serieuze val had waardoor zijn vertrouwde gitaar ontbrak en de set opvallend trager en minder energiek aanvoelde dan anders. Ondanks sterke instrumentatie bleef zijn zang vaak wat vlak en de gekozen nummers kwamen niet echt tot leven. Hij probeerde het wel goed te maken door het publiek erbij bete trekken en bij afsluiter “Remplaçable” iedereen mee te laten zingen, maar de overtuiging ontbrak. Het geheel voelde wat nonchalant en brak aan, al weten we dat Van Praet met zijn debuutalbum en eerdere shows al lang heeft bewezen tot veel meer in staat te zijn.
Daarna kwamen we in de wereld van Benny Bøø terecht die een show bracht vol energie en zichtbaar verlangen om zich te bewijzen, al zat de uitvoering niet altijd even strak. Zijn nummers balanceerden tussen pop met een vleugje van alles en waren vaak speels door de backingvocals die met stemvervormers een frisse laag toevoegden. Toch botste zijn lage stem geregeld met de instrumentatie, waardoor sommige momenten minder goed tot hun recht kwam. Een bijzonder moment was zijn dedicatie aan zijn vader, die ernstig ziek is, waarmee hij een persoonlijke noot toevoegde aan de set. Pas bij het derde nummer kwamen de synths, gitaarlijnen, zijn stem en die vervormde backingvocals eindelijk mooi samen tot een geheel, maar eindigde het nummer te snel naar iedereens zin. Benny Bøø liet echter wel zien dat de basis en de energie aanwezig zijn, en dat hij met meer muzikale scherpte kan uitgroeien tot iets meer.
Om eens een tempo sneller te gaan, kregen we Stonks voorgeschoteld. Dat zette meteen stevig in, al sputterde de microfoon in het begin even tegen. Daarna viel alles op zijn plaats en bleek waarom ze een spannende, nieuwe band is van eigen bodem. De jongemannen zijn een donkere, hardere variant van Squid. Hun set werd gedragen door een donkere bas en scherpe postpunkinvloeden die een rauwe intensiteit brachten. Toch was er met momenten genoeg afwisseling die speelser en luchtiger aanvoelden door de trompet, om daarna weer in volle kracht te ontploffen. De instrumentatie klonk strak en gelaagd, de zang overtuigde en raakte precies waar het moest. Het geheel vloog voorbij en liet de indruk achter dat dit nog maar het begin is van iets groots.
Yannick Wouters Opoku was misschien de grote onbekende van de avond, maar net dat maakte zijn set zo intrigerend. Zonder bio of veel online sporen stond hij er met enkel een akoestische gitaar en wist hij in alle eenvoud diep te raken. Zijn nummers draaiden rond liefde en pijn, en deden op momenten denken aan Sufjan Stevens of zelfs Bob Dylan, al bleef zijn stijl toch helemaal eigen. Vooral zijn verhaalvertellende kant viel op, zoals in het slotnummer ging het over een uitgeputte soldaat, geïnspireerd door de Vietnam-protestsongs en geschreven voor een examen. Voor dat nummer kreeg hij gezelschap van een violiste, wat de intieme sfeer nog intenser maakte en je doet denken aan wat hij nog kan maken als hij scherper uitpakt en misschien wordt ondersteund door een band. Ondanks de zichtbare zenuwen kwam zijn muziek krachtig en ontroerend over, je zou er zo maar tranen bij kunnen laten.
4nouki bracht dan weer een set die balanceerde tussen art-pop en elektronische experimenten, met dromerige gitaarlijnen, vervormde zang en beats die een bijna filmische sfeer opriepen. Het deed denken aan een meer experimentele versie van Lorde en liet zien waarom ze al op de affiche van Fifty Lab Music Festival staat. Hoewel de nummers soms in dezelfde trance bleven hangen, maakte ze duidelijk dat zelfs als buitenbeentje van de avond haar muziek een eigenzinnige en unieke plek verdient. Het publiek was intussen wat uitgedund, maar de aanwezigen bleven duidelijk geboeid door haar bijzondere soundscape.
Met nog maar twee acts op de planning, werd het genre volledig veranderd. James Frida en zijn dj balanceerden ergens tussen UK-rap, oldschool hiphop en een moderne stijl. Zijn teksten vloeiden moeiteloos over de beats, soms ontspannen, soms met een duidelijke urgentie die indruk maakte. De combinatie van sterke samples en creatieve keuzes, zoals het vertragen van de beat richting het einde van een nummer, gaf zijn optreden een extra en hield het publiek aandachtig in beweging. Zelfs wie aanvankelijk nog wat afwachtend stond, raakte al snel mee in de flow van zijn nummers en wiegde mee op de ritmes die James Frida met precisie en plezier neerzette.
Als je nog niet chaud was dan kwam Carpi even daarbij helpen. Hij bewees zich als een trotse Brusselaar met een strakke set vol straatrap die zowel hard als laid-back kon aanvoelen. Zijn zelfverzekerde energie en scherpe teksten vloeiden moeiteloos over de beats, soms donker en dan weer licht en meeslepend. Het hoogtepunt kwam toen hij met “ENWANU” moeiteloos de hele zaal liet meezingen, een bewijs van zijn natuurlijk vermogen om het publiek mee te trekken zonder te vervallen in overdreven op hype. De beats en samples waren doordacht en gaven zijn performance de juiste gelaagdheid, waardoor zijn teksten die minder waren, heel overtuigend overkwamen. Dat hij eigenlijk pas last minute aan deze selectieronde werd toegevoegd, maakte het des te indrukwekkender dat hij uitgroeide tot de perfecte afsluiter van de avond.
Na een veelzijdige avond in de Pilar en wat wikken en wegen, hebben we onze top drie van de avond samengesteld:
3. Yannick Wouters Opoku
2. Carpi
1. Stonks
Morgen vindt de laatste selectieronde van Brussel plaats in de Volta, maar ook op nog plekken in Vlaanderen. Een overzicht daarvan vind je hier.
