We zijn inmiddels aangekomen bij de tweede week van de voorrondes van het kansenparcours Sound Track. In de tweejaarlijkse wedstrijd, georganiseerd door steunpunt VI.BE en de verschillende organisaties binnen het Vlaamse en Brusselse livecircuit, dingen jonge muzikanten mee om een jaar lang begeleid te worden door de crème de la crème van de muziekscene. Het is dan ook geen verrassing dat, mede dankzij het draagvlak van het evenement, er veel aandacht naar de wedstrijd gaat. Gisterenavond woonden we opnieuw een voorronde bij in JH Sojo, in Kessel-Lo. Stonden op de line-up om het beste van zichzelf te geven: Franco Champs, Gender Reveal Atomic Bomb, Maud Verstraeten, Maxxo Vision, Scaffoldingg en UITWEG.
Als eerste van de avond mocht Maud Verstraeten zichzelf in de kijker zetten met haar Nederlandstalige folkpop. Het feit dat ze die bracht vanop een barstoeltje, zorgde ervoor dat de focus volledig op de muziek kwam te liggen, en tijdens het eerste nummer “Genoeg Voor Jou” dwong ze de Sojo al een eerste maal tot stilte. Het nog onuitgebrachte “Schiet Dan” bulkte dan weer van het plezier en liet zien dat deze artieste over het nodige songwritingtalent beschikt om een wedstrijd als Sound Track waardig te zijn. De poëtische teksten die Maud voor haar songs schrijft, balanceren tussen efficiëntie en doeltreffendheid, waardoor ze die concentratie van het publiek ook gewoon verdienen. Op een dag als deze, waar het tweede studio-album van Pommelien vecht tegen Taylor Swift om een plaatsje in de hitlijsten, vervoegt Maud Verstraeten dat leger met potentieel.
Samen met Maxxo Vision zetten we de stap naar alternatieve r&b en poprap. Zijn dj speelde een soort filmische tape-intro af, waarna de artiest het podium betrad: voor ons al een vijf voor sfeer en gezelligheid. Al snel hoorden we hevige flarden reverb en autotune door de boxen galmen, in liedjes die evengoed B-kantjes hadden kunnen zijn op Post Malones eerste album Stoney. De gelijkenis bleef doorheen het meeste van Maxxo’s set treffend, maar gelukkig bracht hij ook genoeg eigenheid in zijn teksten om het kaf van het koren te onderscheiden. Het hielp dan ook dat de zanger een heleboel fans had opgetrommeld die zelfs al meezongen met zijn songteksten. Om ons weg te blazen miste de set nog enkele melodietjes die bleven kleven, maar Maxxo Vision liet wel een sympathieke indruk op ons na.
Ook het zusterlijke duo Scaffoldingg stak heel wat eigenheid in hun show. Gitariste Jutta Winters was speciaal voor de gelegenheid uit Italië terug naar België gevlogen en bracht samen met pianiste Fran Winters ingetogen nummers die deden denken aan een meer stripped-down versie van de muziek van First Aid Kit. Nummers als “The Play” en “Frozen Tears” sprongen er voor ons uit op het gebied van samenzang, waardoor ze beter overkwamen. Het publiek luisterde aandachtig mee op wat geroezemoes na, wat ook de kracht van de muziek de vierde muur doorbrak. Mits een beetje meer ervaring zien we deze twee dus graag een veel voorkomende naam worden in het livecircuit.
Na gezellige indiefolk kwam de helse punkrock van Gender Reveal Atomic Bomb. Zoals de naam doet vermoeden hadden we te maken met een muzikale bende die hun muziekstijl serieus nam, en knalden ze al snel een moshpit open die zeker de helft van zaal vulde. Bij het eerste nummer hoorden we invloeden van Dead Kennedys, en tegen het einde, bij “Bounce the Bullet” meenden we zelfs flarden Rage Against Against the Machine te kunnen oppikken tussen het hevige gedreun. Dat Gender Reveal Atomic Bomb de zaal dus meehad was een feit. Dat het een goeie indruk op ons naliet nog meer.
Dat muziek vooral therapeutisch kan zijn, dat bewees de Leuvense rapper UITWEG gisteren nog maar eens met zijn rap. In een outfit volledig gewijd aan Palestina betrad hij de planken ietwat twijfelachtig, maar toen zijn dj de beat startte bleef er van die onzekerheden weinig over. Althans, in de manier waarop hij zijn muziekstukken aan de man bracht. We rekenen de jongeman in ieder geval tot de meest overtuigende acts van de avond. Zijn teksten vloeiden mooi en hadden ook werkelijk iets te zeggen: rijmverzen werden mooi afgewisseld met rake poëtische klappen die nazinderden. Zeker in een kansenparcours is het bijzonder als je een raptalent ontdekt wiens refreinen je kan meezingen na het tweede couplet, en dat is precies wat UITWEG ons gisterenavond bracht: doodeerlijke muziek die ons volledig meesleurde in zijn brein. Hij sloot zijn set af te sluiten met een monoloog en nummer over het feit dat iedereen goed genoeg is. In principe een cliché boodschap, maar net weer de manier waarop hij deze bracht, liet meerdere mensen een traantje wegpinken. Heel knap gedaan!
De eer om als laatste van de avond het podium van Jeugdhuis Sojo te bestijgen was aan de folkrockgroep Franco Champs, die zijn muziek doorspekte met warme americanaklanken en indie-elementen. Van alle bands was dit ook degene met het meeste kilometers op de teller: bij geen enkele act waren de pedaalborden zo gevuld. De groep beschikte dan ook over heel wat goeie nummers die ze al een tijdje live had getest. Op het late uur drenkte het vijftal ons in een badje van aanstekelijke muziek die zo uit het kamp van Calicos had kunnen komen. De zaal wiegde nog een laatste keer mee en reageerde dankbaar na de kers op de taart van een avond boordevol spannend talent.
Na deze avond maakten we deze persoonlijke top drie:
3. Gender Reveal Atomic Bomb
2. Maud Verstraeten
1. UITWEG
Ben je benieuwd naar de andere sessies van Sound Track? Je kan hier een overzichtje terugvinden van de avonden die je nog kan bijwonen.
