Zo vaak gebeurt het vandaag de dag niet meer dat er een conceptalbum wordt gemaakt. En al helemaal niet een die gepresenteerd wordt als songcyclus. Het gebeurde eind jaren zestig en in de jaren zeventig met grote regelmaat, met als bekendste voorbeeld Beach Boys/Brian Wilsons Smile, maar daarna raakte het steeds meer uit de gratie. Je vindt het leuk of niet, er zit vrij weinig lucht tussen. De liefhebbers verdwijnen helemaal in het verhaal en in de avontuurlijke muzikale landschappen en zijn gedurende de speelduur voor even helemaal van de wereld. De haters vinden het pretentieus of edel kitsch waar ze de bibbers van krijgen. De debuterende Nederlandse singer-songwriter Tom Bruins durfde het desondanks toch aan om een songcyclus uit te brengen.
Het verhaal dat hij met ons wil delen gaat over opgroeien. Hij vertelt dat vanuit het oogpunt van een kleuter, het schoolkind, de puber en de adolescent. De nadruk ligt op de menselijke fixatie door de onzinnigheden van het dagelijkse leven, en de vaak onbegrijpelijke wijze waarop men met elkaar communiceert. Keurig verdeeld voor een A- en een B-kant want met vinyl in zijn achterhoofd heeft hij het geschreven. Met het album Smile duidelijk op het netvlies dook Bruins in Amsterdam de studio in, met Frans Hagenaars en Yorick van Norden achter de knoppen, om zijn eerste concept tot leven te wekken. En zo glijden wij het verhaal in met de klanken van een harmonium die lijken te zoeken naar de juiste toon. Met het titelnummer “Waiting For The Rain” heeft Tom een aanstekelijk nummer geschreven, waar de instrumentatie al wat meer wordt uitgebreid. In het daarop volgende “Schoolyard Suite” wordt de Brain Wilson troefkaart voor de eerste maal getrokken. Koortjes en overgangen die we van de Beach Boy herkennen gaan vervolgens over in waar wij het Genesis van onder Peter Gabriel in herkennen.
Dat is soms wel eens lastig bij het beluisteren van dit album, dat je altijd wel wat herkent van de bovengenoemde voorbeelden. Maar gelukkig zijn er nog muzikanten die zich niet laten weerhouden hun dromen te volgen. Ook al hoor je duidelijk waar Abraham de mosterd haalt, wat opvalt is het plezier. Neem bijvoorbeeld “Birthday, Pt 2” daar wordt op zo’n ingenieuze wijze gezongen dat je verlangt naar duiding van je leraar wiskunde. Het gaat dusdanig van links naar rechts en van boven naar beneden dat je naast met je ogen draait een glimlach niet kan onderdrukken. “Mr Charles” is een barokpopliedje dat voornamelijk wordt ondersteunt door wat pizzicato wordt genoemd, ofwel het met de vingers tokkelen aan de snaren in plaats er over te strijken wat gebruikelijk is op een strijkinstrument.
Het mooiste heeft Tom voor het einde bewaard. Het prachtig gearrangeerde “Oh Bundle” kent van die heerlijke melancholische lome strijkers die je meezuigen door het nummer. Op albumafsluiter “An Ordinary Life” draait alles om dat ene moment waar het bij zoveel jongens van die leeftijd om draait. Er zit duidelijk veel liefde in dit project verwerkt. De meeste muzikanten hebben de jaren zestig en zeventig waarschijnlijk niet bewust meegemaakt, maar namen een duik in de platencollectie van hun ouders of hun broers of zussen. Met het harmonium als hoofdinstrument en echte strijkers weet Bruins dat nostalgische gevoel op ons over te brengen.
Singer-songwriter, barokpop, zelfs progrock, alles komt voorbij op Waiting For the Rain dat daarmee een debuutalbum is voor de avontuurlijke muziekliefhebber die niet om één stijl verlegen is. Hopelijk heeft Bruins veel geleerd van dit project en durft hij op zijn volgende albums wat meer zijn eigen geluid te laten horen en wat minder binnen de lijntjes te kleuren om het spannender te maken. Maar verder niets dan lof van ons om gewoon je eigen muzikale pad te blijven volgen.
Tom Bruins gaat als voorprogramma van Yorick van Norden op tour door Nederland in december en januari.
Ontdek “Waiting For The Rain”, ons favoriete nummer van Waiting For The Rain, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.!
