Damiano David @ Vorst Nationaal: De zachte kant opzoeken

Het jaar is 2021. De grote winnaar van het Eurovisiesongfestival in Rotterdam werd Italië. Zo begon het internationale spektakelverhaal van Måneskin. Extravagant en vooral rockend nam de band de radiostations over. Wat uitmondde in een headlineshow op Rock Werchter, werd opeens vervangen door stilte. Dan was er opeens nieuws: frontman Damiano David zou een solocarrière beginnen. Alsof dat nog niet genoeg was, ging dat ook nog eens gepaard met een complete genreswitch. Rock-‘n-roll-Damiano moest plaats maken voor een gepolijste popster waarvan er wel dertien in een dozijn bestaan; denk alleen maar al aan Benson Boone en Alex Warren. Hoewel het daaruitvolgende album dan ook niet zo spannend was, gaven we David gisteren het voordeel van de twijfel en gingen we kijken of hij een uitverkocht Vorst Nationaal nog steeds kan overtuigen van zijn kunnen.

Om acht uur kon de show al beginnen: David koos er namelijk voor om geen openingsact mee te nemen. Het publiek werd dus niet vooraf opgewarmd, maar kon aan de andere kant met een frisse gedachtengang in de wereld van de Italiaan stappen. Eenmaal daar verwelkomde de band ons met een stevige intro, die veelbelovend werkte. Eens David het podium opkwam met “Born With A Broken Heart” konden we de paar eerste zinnen niet eens horen door het gegil van het enthousiaste publiek. Dit enthousiasme had de zanger dan ook beter gevolgd. Doorheen de eerste handvol nummers, stond de man ietwat statisch zijn teksten af te rammelen waardoor energieke nummers als “The First Time” en “Voices” niet op de juiste manier binnenkwamen.

We willen niet onnodig de solomuziek van David vergelijken met de muziek van Måneskin. Dit omdat, zoals de zanger zei tijdens het optreden, dit een stap is die hij wilde zetten en in alle vrijheid van de wereld een beslissing was die hij mocht maken. Hij is trots op wat de band bereikt heeft, maar had nood aan een ander hoofdstuk. Toch voelden we in zijn podiumpresence dat de zanger zijn rocknonchalance nog niet verleerd is. Als vergelijking willen we vooral stellen dat dit past bij de muziek die Måneskin maakte, maar bij de eerder melige teksten die David ons nu voorschotelt, kwam dit te afstandelijk en ietwat arroganter over dan op de plaat. Een perfecte wolf in schaapskleren. Over het algemeen werd de muziek dan ook wat bijgeschaafd en harder gemaakt, waardoor die live juist beter overkwam en wat naar Davids nonchalanceniveau werd getild. Bij “Cinnamon”, dat zelfs wat rockerig overkwam, paste het plaatje wel en zagen we even de oude Damiano voor ons.

David houdt naar eigen zeggen van covers en bracht er daarom twee mee. “Locked Out Of Heaven” van Bruno Mars vervolgde nog even het hardere momentje van de set, tevens ondertussen zonder T-shirt, terwijl Miley Cyrus’ “Nothing Breaks Like A Heart” zachter en breekbaarder overkwam. Deze onderstreepte dan ook de vocale prestaties van David. Wat je ook vindt van zijn genreswitch, de man is gewoon een steengoede zanger en liet dat dan ook naar buiten komen. Met dan weer een T-shirt aan kon het tweede deel van de drie beginnen. Het eerste ging als een sneltrein voorbij en dat vergeleek de zanger met de laatste tien jaar van zijn leven. Nu was het tijd om even bij alles stil te staan. Daarom zette David het rustige “Perfect Life” in.

Na nog wat rustigere nummers kwam het gevaar erin dat de set wat zou inzakken. Gelukkig kwam er de zwoelte op “Tangerine” die de boel weer wat op gang trok. Toch was het de opzwepende synthlijn van “Zombie Lady” die echt iedereen weer mee kreeg. Ondertussen zaten we al aan de derde en laatste outfit, en zette David dan ook de eindsprint in. Op “Tango” ging de Italiaan eindelijk ook volledig op in zijn rol als performer door de energie van de muziek te matchen. Na het voor hem betekenisvolle “Mars” ging hij dan van het podium.

Wie geen oordoppen meehad, was bij de bisronde gevaarlijk bezig. Met gegil en getier op het hoogste niveau verwelkomden de fans de zanger en band terug op het podium. Tot groot genoegen zette David dan wederom “The First Time” in. Deze kwam dan ditmaal ook beter uit dan het op het begin van de show deed. Met het dubbelluik “Naked / Solitude” sloot de zanger dan opbouwend van rustig tot voluit, de show waardig af. Terwijl de band nog alles van zichzelf gaf, ging David nog even van het podium langs het publiek. Toen de zanger backstage ging, volgde de camera hem nog even om zo een soort cinematische outro te voorzien. Met het signeren van de cameralens zat het er dan op.

Wie nog steeds de rock van Måneskin zocht, zat gisteren in Vorst Nationaal op de verkeerde plaats. Damiano David zit al een hoofdstuk verder en wij beginnen stilletjesaan te volgen. Hoewel de plaat ons niet enorm kon bekoren, wist de band die live in een beter jasje te steken en zo te overtuigen. Van David zelf nemen we vooral mee dat hij zichzelf is en zijn zangprestaties de switch gelukkig overleefd hebben. Toch zorgde dit niet voor een wow-factor. Wat voor de fans misschien een fantastische ervaring was, was vanuit onze kritische blik een gezellige avond. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Setlist:

Born With A Broken Heart
The First Time
Mysterious Girl
Voices
Cinnamon
Locked Out Of Heaven (Bruno Mars cover)
Talk To Me
Nothing Breaks Like A Heart (Miley Cyrus cover)
Perfect Life
Next Summer
Sick Of Myself
The Bruise
Tangerine
Zombie Lady
Tango
Angel
Over
Mars