The Darkness @ Ancienne Belgique (AB): Hoogmis voor theatraliteit

Twee jaar geleden stond The Darkness nog in de Ancienne Belgique met een tournee rond de twintigste verjaardag van Permission To Land, dat zonder meer diens bekendste album is. De Britse rockband stond op de laatste septemberdag van 2025 wederom in die Brusselse zaal. Deze keer niet met een verjaardagsfeestje, maar wel om een nieuwe plaat voor te stellen en het moet in één adem vermeld worden dat Hawkins en co daarmee bewezen allesbehalve over hun hoogtepunt te zijn.

Het voorprogramma werd verzorgd door Dea Matrona, dat voor het eerst naar België terugkeerde na haar passage op The Slope van Rock Werchter drie jaar geleden. De nog steeds jonge band zette de afgelopen jaren redelijk wat stappen vooruit, met onder meer een volwaardig album, al blijft een doorbraak vooralsnog uit. Intussen is ook de podiumbezetting van Dea Matrona uitgebreid met een linkshandige gitarist, die tot onze grote verbazing ook ondersteboven op een rechtshandige bas kon spelen voor “Magic Spell”. Ook tussen Mollie McGinn en Orláith Forsythe werden gitaar en bas, evenals de zang, verschillende keren gewisseld. McGinn blonk vocaal vooral uit bij het openingsnummer, dat ze met een karakteristieke en aangename heesheid bracht. Daar bleef het niet bij, want bij een van de tempoveranderingen speelde ze een fraaie gitaarsolo met getap, wat altijd indrukwekkend is.

Daar bleef het voor liefhebbers van de gitaar ook niet bij, want de Ieren kozen ervoor om een scheurende cover van “Oh Well pt. 1” van Peter Greens Fleetwood Mac te brengen. Forsythe gooide daarna nog vol vertrouwen haar plectrum in het publiek, wat enkel kan betekenen dat de trucen van de foor inmiddels ook door Dea Matrona gekend zijn. Dat bleek ook nog maar eens toen de dreigende intro van het knappe slotlied “Red Button” werd meegeklapt. Een klein smetje op het blazoen was dat het voorafgaande, akoestische “Glory Glory (I Am Free)” werd ontsierd door een dikke E-snaar die geregeld met de kracht van een dikke basdrum bij het publiek terecht kwam. Dea Matrona mag desondanks terugkijken op een geslaagde avond, waarop het als jonge band toch een goede match bleek met het toch voornamelijk ietwat oudere publiek dat The Darkness lokt.

Kwart voor negen was het dan eindelijk aan The Darkness dat speelde voor een mooi volle zaal, al bleven balkons en zitplekken wel ongeopend. Uit de donkerte – hoe kan het ook anders – kwam opeens een muur aan gitaarfeedback en dat werd niet veel later de snedige riff à la ZZ Top van “Rock and Roll Party Cowboy”. Als volleerd showman maakte Justin Hawkins voor de neus van het publiek gretig gebruik van zijn whammy bar en liet hij ze vol enthousiasme meeklappen. Hij illustreerde zijn gitaarkunde nog wat verder met “Growing On Me”, waarvoor met zijn jas het eerste, maar zeker nog niet het laatste kledingstuk bij Hawkins uit ging. De zanger staat overduidelijk graag in de belangstelling en liet het dan ook niet na om enkele keren uitgebreid aan het vertellen te gaan. Hij haalde zelfs zijn beste Frans boven en wou zich wel aan het Nederlands wagen, maar nadat hij over een fan die schreeuwde ‘waar is dat feestje? hier is dat feestje’ zei dat het net zo goed ‘right wing sh*t’ kon zijn, hield hij het bij een simpele ‘goedenavond’. Dat was evenwel even goed om punten te scoren.

Waar Hawkins vroeger ongetwijfeld ook goede punten op scoorde was atletiek of gymnastiek, of dat deed hij het gehele publiek toch sterk vermoeden. Tijdens een fabuleus “Get Your Hands of My Woman” ging hij, nadat hij zo’n honderd keer ‘mother’ had gezongen, op zijn hoofd op het verhoogde platform van de drums staan en deed hij daar – nog steeds op zijn hoofd staand – met zijn benen jumping jacks. The Darkness was dus na een kwartiertje wederom compleet over de top en dat is net wat iedereen maar al te graag wilde. “Motorheart”, met zowel in de titel als muzikaal een dikke knipoog naar Motörhead, kreeg zowaar een slidegitaarsolo, waarna die slide spectaculair doorheen de lucht zoefde van Hawkins richting crewlid. Justins jongere broer Dan Hawkins had minder geluk, want zijn solo kwam niet al te best naar voren in de mix. Voor “Walking Through Fire” was dan weer een simpele choreografie uitgedacht, waarbij fans tijdens de zin ‘walking through fire’ naar links draaiden en met beide vuisten recht en afwisselend de lucht in gingen, terwijl dat bij de daaropvolgende ‘living my life on the wire’ richting de andere kant gebeurde. De dolenthousiaste fan Joseph kreeg de eer om dat alles in goede banen te leiden.

De kopstem van Justin Hawkins was de hele avond, zoals het hoort, in overvloed aanwezig, al was dat tijdens het vikingachtige “Barbarian” misschien wel het indrukwekkendst. Mocht het geen godslastering zijn, dan had er ongetwijfeld iemand durven zeggen dat Robert Plant er niets bij was. De temperatuur en het zweetgehalte gingen nog wat verder de lucht in toen het refrein van “Givin’ Up” uit volle borst werd meegezongen; geen wonder dat Hawkins zijn bovenlijf al had ontbloot. Wie datzelfde lot onderging, was de technieker van Rufus Tiger Taylor, die voor “My Only” plaatsnam achter de drumkit. Hawkins claimde hem niet te herkennen met T-shirt om hem vervolgens te herkennen aan de vermeende derde tepel die Hawkins zou ontdekt hebben toen ze elkaars lichaam verkenden. Het was niet de laatste keer dat dergelijk gelal uit Hawkins kwam en dat maakt ons in eerste instantie toch opgelucht dat we ons nog nooit in de kleedkamer van The Darkness bevonden. Met de halfnaakte technieker op drums, stond Taylor – zoon van Queen-drummer Roger Taylor – opeens voorop het podium en bracht hij daar een erg mooi “My Only”.

Ook de keyboardist, die enkele minuten lang éénzelfde akkoord herhaalde, mocht horen dat Hawkins zijn lichaam wel zou verkennen, mochten ze te lang in een onderzeeër zitten. Dat maakte ons evenzeer opgelucht dat we nog nooit met Hawkins in een onderzeeër zaten. Het herhalende akkoord mondde uit in het knappe en altijd vrolijk klinkende “The Longest Kiss”, waarna Hawkins als een neergedaalde engel “Friday Night” a capella inzette. “Japanase Prisoner of Love” deed de hele zaal nog eens springen en hetzelfde gebeurde met monsterhit “I Believe In A Thing Called Love”. Wie daarvan een filmpje hoopt terug te vinden is er naar alle waarschijnlijkheid aan voor de moeite; de band vroeg kordaat om even in het moment te leven.

Als toegift bracht de band nog een strak “I Hate Myself”, waarbij Hawkins een gsm uit het publiek viste om die op te stellen tegenover de drums en er een paar vlotte danspassen voor te doen. De band breidde er nog een stukje “Heartbreaker” van Led Zeppelin aan en Hawkins pielde finaal wat de honderdste plectrum van de avond moet geweest zijn het publiek in. The Darkness bracht in de AB zoals we het van de band verwachtten en verlangden een set vol malle fratsen, die soms al even theatraal waren als de muziek en natuurlijk die geweldige kopstem van Justin Hawkins.

Setlist:

Rock and Roll Party Cowboy
Growing on Me
Get Your Hands Off My Woman
Mortal Dread
Motorheart
Walking Through Fire
Barbarian
Love Is Only a Feeling
Givin’ Up
My Only
Heart Explodes
The Longest Kiss
Friday Night
Japanese Prisoner of Love
I Believe in a Thing Called Love

I Hate Myself / Heartbreaker