Wie tien jaar geleden dacht dat Motion City Soundtrack zijn laatste adem had uitgeblazen, krijgt anno 2025 een onverwachte wederopstanding voorgeschoteld. Het gezelschap rond de onmiskenbaar nasale stem van Justin Pierre, die nog steeds ergens het midden weet te vinden tussen wanhopige ironie en ontwapenende eerlijkheid, stond in de jaren nul geboekstaafd als een van de scherpste emopoppunk-formaties die de schemerzone tussen mainstream en underground wisten te bewandelen. Hun debuut I Am The Movie (2002) en de opvolger Commit This to Memory (2005) werden cultklassiekers, met hun hyperactieve Moogsynths, sarcastische zelfbeklag en melodieën die zich vastzetten in je hersenpan. Daarna ging het pad grilliger: Even If It Kills Me bracht hen dichter bij radiovriendelijke pop, My Dinosaur Life flirtte met major-label-glans, en Panic Stations (2015) leek meer een noodkreet dan een triomf. Toen de stilte intrad, dacht menigeen dat het doek definitief gevallen was.
Toch staat er nu, na een decennium zwijgen en onder invloed van het retro When We Were Young-festival in Las Vegas, een nieuw hoofdstuk: The Same Old Wasted Wonderful World. De titel alleen al vat de paradox samen waar de band groot in is: melancholie in feestverpakking. De sound klinkt vertrouwd en toch steviger omrand door een volwassen benadering. Opener “Some Wear A Dark Heart” zet de toon met een gitaar die langzaam ontbrandt en uitmondt in een quasi-anthemisch refrein, terwijl de Moogsynths een sluier van nostalgie oproepen. Het album laveert tussen nerveuze poppunkexplosies, zoals bij “You Know Who the Fuck We Are” en “Things Like This”, en gelaagde introspectie zoals tijdens de titeltrack, “The Same Old Wasted Wonderful World”. Thematisch overheerst een constante spanning: ouder worden en terugblikken, maar niet ten onder gaan aan het verleden. Het is een vertrouwd Motion City-recept, maar ditmaal met een donkerder sausje, alsof de band eindelijk de broze barstjes in zijn eigen façade durft te tonen.
De totstandkoming van dit album verdient op zich een alinea. Opgenomen in Electrical Audio, onder het toeziend oor van Sean O’Keefe – de man die hun debuut al naar de oppervlakte tilde – koos de band bewust voor een livegerichte aanpak. Dat hoor je in de luchtige manier waarop drums en bas de songs ademen, minder gepolijst. Waar hun vorige werk vaak balanceerde op de rand van overproductie, klinkt dit album alsof vijf mannen in één ruimte besloten dat ze, na tien jaar afzondering, niets te verliezen hadden behalve hun relevantie.
Songs als “Particle Physics”, met Patrick Stump (Fall Out Boy) in een opvallend co-leadzangerrol, bewijzen hoe soepel Motion City Soundtrack samenwerkingen kan integreren zonder zichzelf te verliezen. Het nummer klinkt als een dialoog tussen twee generaties emo-pioniers, met een refrein dat even speels als existentieel aandoet. Elders is “Your Days Are Numbered” met Mat Kerekes (Citizen) een explosieve botsing: het Motion City-gevoel van ironisch optimisme ontmoet een rauwer, bijna hardcore-getint randje dat de song een verpletterende urgentie geeft. Het is in zulke momenten dat het album boven zichzelf uitstijgt en de luisteraar herinnert waarom deze band überhaupt belangrijk was.
Tekstueel blijft Pierre trouw aan zijn neurotische universum van angsten, innerlijke monologen en kleinmenselijke observaties. Toch klinkt hij minder gejaagd, alsof de tijd hem gedwongen heeft om te leren ademen in plaats van te hyperventileren. “Mi Corazón” verrast met Spaanstalige invloeden en een donkerder verhalende stijl, terwijl “Bloodline” als een korte uppercut fungeert: intens, fel, en binnen dik anderhalve minuut weer verdwenen. De titeltrack sluit af met een breekbare akoestische coda waarin Pierre bijna fluisterend afscheid neemt van nostalgie, en misschien ook van zijn vroegere zelf. Het is een moment van kwetsbaarheid dat het album een emotionele afronding geeft, ondanks de grillige ritten die eraan voorafgaan.
The Same Old Wasted Wonderful World heeft zijn ups en downs. Over het algemeen kan je stellen dat Motion City Soundtrack op veilig speelt en steeds binnen de eigen grenzen blijft. Waar de formule op Panic Station uitgewerkt was, heeft ze nu de tijd kunnen nemen om een homogeen werk af te leveren. Ondanks alles staat The Same Old Wasted Wonderful World als een overtuigende comeback. Het is geen meesterwerk dat hen onsterfelijk maakt, maar wel een bewijs dat Motion City Soundtrack na tien jaar stilte nog altijd relevant kan klinken. Met drie sterren op vijf belandt dit werk ergens in de middenmoot, maar wél in de boeiende soort: eentje die nieuwsgierig maakt naar hoe dit herboren Motion City Soundtrack de volgende stap zal zetten.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Same Old Wasted Wonderful World”, ons favoriete nummer van The Same Old Wasted Wonderful Worldin onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
