Als ze nog een paar jaar hadden gewacht, dan had het zomaar twintig jaar geleden kunnen zijn dat Happy Mondays nog eens een concert op Belgische bodem gaf. Gelukkig moest het zo ver niet komen en stond de Britse cultband op een gelukkige zondag in de concertzaal van Kunstencentrum VIERNULVIER. Dat deed het met de min of meer vertrouwde bezetting van Shaun Ryder, Bez, Gaz Whelan en Mark Day. Rowetta, de zangeres die na vijfendertig jaar dienst de band vorig jaar verliet, was de grote afwezige en werd vervangen door Bez’ vrouw Firouzeh Razavi. Ook Dan Broad was in Gent van de partij, al kan je hem gezien zijn aanwezigheid bij de derde en vierde incarnatie van de groep absoluut geen nieuweling meer noemen. Of de band nog even hoge toppen kon scheren als veertig jaar geleden was nog maar de vraag, maar de anticipatie was bij die liefhebbers in een niet buitensporig volle concertzaal wel groot.
In het voorprogramma kregen we eerst nog The Gulps, dat zijn roots heeft in Spanje, maar mocht je ons verteld hebben dat het echte Britten zijn, dan hadden we het even goed geloofd. De band straalt namelijk de Britse attitude uit, inclusief Adidas-merch, zonnebril en een portie arrogantie, maar enkel het accent verraadt dat ze toch elders vandaan komt. Tegenwoordig wordt er weliswaar vanuit Londen gemusiceerd en zelfs Alan McGee van Creation Records nam ze onder de vleugels. Muzikaal wordt dan ook op het eiland gezocht met een nodige portie rock-‘n-roll en overgave. Zo heeft het zestal heel goeie, catchy Britpopsongs in haar arsenaal die blijven hangen en kan ze ook vol overgave en kracht de gitaren laten ronken. Dat in combinatie met een felle frontman en een persoon die heel erg energiek met zijn tamboerijn stond te swingen, gaf alvast een mooi startschot van de avond.
De temperatuur steeg letterlijk toen Happy Mondays het podium na een mystieke synthintro het podium opkwamen. Firouzeh Razavi zette meteen haar ferme stembanden in de verf met enkele puike uithalen, die haar al snel tot een meer dan waardige vervanger van Rowetta maakte. Met vette bassen die zich in onze gehoorgang beukten kwamen ook Ryder en Bez het podium op om met “Kinky Afro” meteen de boel op stelten te zetten, al moet daarbij gezegd worden dat dat met het huidige publiek wel wat stijver en stroever verliep dan het pakweg veertig jaar geleden deed.
Het mocht dan ook opmerkelijk genoemd worden dat zowel Ryder als Bez, die beiden met een fikse drugproblematiek gekampt hebben, er zowaar goed en energiek uitzagen. De vitaliteit van Bez’ kenmerkende danspassen en maracagezwaai werkte aanstekelijk, terwijl Ryder voor “God’s Cop” een zonnebril opzette die hem op je coolste nonkel deed lijken. Die nonkel had net zo goed verdwaald kunnen zijn, want de Vooruit werd omgetoverd tot een ware danceclub. Daarbij wel geen LSD of XTC voor ons, maar wel de slangenarmen van Bez, die misschien zelfs nog transcendenter zijn dan eender welk verdovend middel.
Bizar mag de belangrijkheid van Bez zeker genoemd worden, maar het maakt Happy Mondays zonder meer tot wat het is en voor het publiek was hij ook de hoofdattractie op het podium. Tijdens “Dennis and Lois” sprong hij rond alsof hij nog twintig was, waarna hij ook nog eens samen met een fan met zijn maraca zwaaide. Van Ryder mocht hij het gerust wat kalmer aandoen, want die sprak hem namelijk aan nadat hij op een speaker had gestaan en herinnerde hem eraan dat hij intussen toch ook al de zestig gepasseerd is.
Dat moet zo ook ongeveer de enige volzin zijn die we van Ryder konden begrijpen, want zijn dikke Manchesterse accent maakte het niet bepaald gemakkelijk om veel van de rest te verstaan. Dat hij geregeld riep dat een lied uit de eighties of nineties kwam, konden we ook nog begrijpen, net als de vele keren dat hij het tussen de nummers door over zijn setlist had die hij niet al te goed kon lezen. Dat het erop vooruit gaat moet wel gezegd worden, want er was een tijd dat Ryder zijn teksten op een tablet nodig had om ze te kunnen onthouden.
De beste zanger is hij nooit geweest en dat zal hij ook nooit worden, maar wie naar de Britse band gaat kijken, verwacht dat natuurlijk ook niet. Karakteristiek is en blijft zijn stem vast en zeker wel, maar uiteindelijk was het belangrijkste vooral ook de Happy Mondays-belevenis, die we in Gent wel degelijk kregen. Zeker voorin de zaal werd er uitbundig meegedanst en gingen de handen vele keren de lucht in.
Gelukkig kwamen we ook muzikaal aan onze trekken en het was vooral gitarist Mark Day die live zijn stempel wist te drukken, met onder meer snedige gitaarstukken tijdens “Mad Cyril” en later ook een knappe intro voor “Step On”. Razavi tilde “Loose Fit” dan weer naar een ander niveau en dat deed ze ook met “Hallelujah”, dat werd gedragen door een indringende bas met een geweldig slepend gehalte. Eerdergenoemd “Step On”, tevens ook de grootste hit, leek ook de afsluiter van de show te worden, maar nadat Bez een minuut vol overtuiging ‘one more tune’ had staan schreeuwen kregen we nog een korte encore, waarbij het wederom om die belevenis draaide die je enkel maar bij Happy Mondays kan krijgen. Eeuwige publieksjenner Bez strumde zelfs nog even mee op de gitaar van Day, wat ongetwijfeld enkele mooie foto’s of video’s moet hebben opgeleverd.
Niets moest en alles mocht bij Happy Mondays in Kunstencentrum VIERNULVIER. De Britten brachten een set die net zo goed hun Best Of-cd had kunnen zijn en dat leverde een enthousiast publiek op dat het niet naliet om vol overtuiging mee te dansen. Op die manier maakten The Mondays van de zaal een danceclub, zij het wel zo eentje in de eighties zijn beste periode kende. Een stukje Madchester, een smaakje van The Hacienda, daarvoor zakten de fans af naar Gent en dat kregen ze ook.
Setlist:
Intro / Kinky Afro
God’s Cop
Donovan
Dennis and Lois
Performance
Loose Fit
Rave On
Mad Cyril
Bob’s Yer Uncle
Hallelujah
24 Hour Party People
Step On
Wrote for Luck
