In de jaren vijftig was Ida Lupino de énige (!!!) vrouwelijke regisseur in Hollywood. Na allerlei clichématige, door mannen geschreven rollen aan te moeten nemen, nam ze het heft in eigen handen om complexe vrouwelijke emoties en thema’s te behandelen, zoals bigamie, ongeplande zwangerschappen en in het geval van Outrage: seksuele aanranding en de psychologische gevolgen daarvan. 75 jaar later is de film nog steeds relevant en genuanceerd. Die tijdsspanne zette Laryssa Kim, de Italiaans-Congolese muzikante, extra in de verf met een eigentijdse soundtrack.
In tegenstelling tot sommige van de experimentele wirwar die op het VIDEODROOM-programma staat, is Outrage een narratief en moralistisch directe film. Alles lijkt voorspoedig te gaan voor een jonge vrouw, Ann, tot ze plots onderweg naar huis verkracht wordt. Vanaf dan lijdt Ann duidelijk aan post-traumatische stress. Ze wantrouwt alles en iedereen, in het bijzonder iedere man en elke aanraking. Ze geraakt zo gedissocieerd van haar omgeving en geraakt paranoïde door schaamte tot ze besluit weg te vluchten.
Laryssa Kim, die momenteel in Brussel woont, versterkte de initiële verliefdheid met melodische ambient vol belletjes die rondfladderden als vlinders in de buik. Dit sloeg al vrij snel om in een best wel luide dreunende bas, waarover omineuze drone de dramatische daad voorspelde. Vanaf dat punt werd alles heftig. Voor het eerst op VIDEODROOM gebruikte een muzikant niet enkel muziek, maar ook de geluiden uit de film zelf. Zo samplede de Italiaans-Congolese het gefluit van Anns achtervolger en gooide ze er een hoop effecten op. Ook getoeter en het geluid van stampen met een stempel werden mee in de muziek verwerkt.
Ze fluisterde wat gebrabbel en zette dit in een loop, laag per laag, tot een paniekerig geroezemoes. Er werd ook goed met de ruimte gespeeld, want dit gefluister leek overal rondom ons heen. Paniekaanvallen werden kracht bijgezet door nerveuze loops. Wanneer Ann op de vlucht Bruce ontmoet, ontstaat er traagjesaan terug vertrouwen en hoop, tot op het einde enkele dubieuze keuzes worden gemaakt. Ook deze nuances werden op een speelse manier weerspiegeld in de muziek. Het relatieve ‘happy end’ werd in twijfel getrokken door de weemoed waarmee Laryssa Kim plots ook haar stem inzette tijdens de eindcredits. Wat Laryssa Kim echter het beste deed, was de soms gedateerde, maar vaak toch ook hedendaagse relevante, in een nieuw, eigentijds jasje steken.
De rest van het VIDEODROOM-programma vind je hier.
