Far Caspian is het project van Joel Johnston uit de Leeds. De man maakt al sinds 2018 muziek en brengt ook consequent om de twee jaar albums uit. Zo was er dit jaar Autofiction, de derde plaat van het project dat ondertussen is uitgegroeid tot een volwaardige band. Voor de tweede keer kon de muziek daarvan op Belgische bodem gehoord worden en voor de tweede keer was dat in de Botanique. Dit keer verhuisde Far Caspian weliswaar van de Witloof Bar naar een halve Orangerie, en daar kwam het uitstekend tot zijn recht.
Enkele minuten voor de officiële start van de show doofden de lichten al en hoorden we mysterieuze pianoklanken weerklinken. De zaal stond nog niet helemaal gevuld en dus waren we even in paniek dat Far Caspian voor niet al te veel volk zou moeten spelen. Gelukkig kwamen er uiteindelijk wel genoeg mensen naar binnen, waarna de band het podium betrad om “End” in te zetten. Met zijn zessen waren ze in de Orangerie en je had meteen door dat er op die manier wel eens een heel expansief zou kunnen ontstaan. De opener bewees dat al snel door naar het einde toe helemaal open te breken en iedereen met verstomming te slaan.
Het was een begin van een set waarbij de dromerige gitaren afgewisseld bleven worden met rauw gitaarwerk, zonder dat het echt volledig uit de bocht schoot. Er zaten wat noisy stukken bij, het mocht soms wat meer zweven en ook de tijd werd telkens genomen om een nummer tot de essentie uit te puren. Met drie gitaristen kan je ook al eens wat neerzetten als sound, maar ook de toetsenist (die trouwens wel eens zijn beste moves durfde boven te halen) gaf een meerwaarde aan het muzikale spectrum van de band.
Dat het muzikale op een liveshow natuurlijk niet het enige belangrijke is, moet je ons niet meer vertellen. Ook Far Caspian was daarvan op de hoogte en tussen sommige nummers door werden er anekdotes bij de vleet gegeven. Er werd onderling wel wat afgelachen en ook het verhaal over een huwelijksaanzoek bij hun vorige show zal iedereen bijblijven. Het gaf meteen ook het gevoel dat we allemaal een bende vrienden onder elkaar waren die naar een mooi concert stonden te luisteren. Zeker als “A Dream Of You” voor knuffelende fans zorgde door de intimiteit die het uitstraalde.
Want liefde en zachtheid gaan namelijk hand in hand, en ondanks dat het soms erg moeilijk was om te begrijpen wat Johnston nu eigenlijk aan het zingen was, merkte je wel dat het vol passie, overgave en liefde werd gebracht. Dat is een talent dat je moet bevatten; en dat er dan ook nog eens intense gitaren bijkwamen, gaf alles een extra stevige lading. Zelfs als er hier en daar een klein foutje opdook, zoals bij “These Times”, gaf dat de authenticiteit extra kracht. Het moest allemaal niet afgelikt zijn, het mocht ook wat ook wat rommelig klinken zonder daarbij aan kracht in te boeten.
Met “Heirloom” gaf de band ons een kwartier voor het eind nog een episch stukje muziek dat heel veel verschillende moods bevatte en eigenlijk ook als perfecte samenvatting van de set diende. Het begon stil, brak open, en werd weer stil om uiteindelijk in epische proporties open te barsten. Bisnummers waren er niet, de set was helemaal goed op de manier waarop hij werd gebracht. Van begin tot eind werden we deel van Far Caspian en voelde iedereen zich één in de zaal. Zo moet een show gebracht worden en ook zo moet muziek binnenkomen; en daar slaagde Far Caspian met vlag en wimpel in.
Setlist:
End
First Day
An Outstretched Hand / Rain From Here to Kerry
Let’s Go Outside
Come Down and Waste With Me
The Sound of Changing Place
The Last Remaining Light
Lough
Here Is Now
A Dream of You
Whim
Between Days
These Times
Heirloom Pt. 1
Heirloom Pt. 2
Finding My Way Home
