© CPU – Marvin Anthony (archief)
Zes keer in één jaar tijd in hetzelfde kleine land spelen is niet voor alle artiesten weggelegd, met uitzondering van hun thuisland. De Britse Alessi Rose maakt er in België wel het beste van dit jaar met shows in Botanique en op Rock Werchter. Daarnaast mogen we uiteraard niet vergeten dat ze ook driemaal in het Sportpaleis stond om wachtende Dua Lipa-fans te entertainen. De nieuwe zieltjes die Alessi gewonnen heeft in het Sportpaleis en op Rock Werchter konden gisterenavond in La Madeleine een volwaardige Alessi Rose ervaring meemaken, waar ze de ep’s Voyeur, for you validation en rumination as ritual allemaal zo goed als volledig bracht.
Déyyess mocht de zaal opwarmen en ondanks dat de aanwezige tienermeisjes redelijk mee waren in haar verhaal, kregen wij het er niet helemaal warm van. De vogelgeluiden waren charmant, toegegeven, maar net als de zang van Déyyess en haar muzikanten op voorhand opgenomen. De backingvocals die we hoorden kwamen meer dan eens niet eens overeen met wat de gitarist en drumster leken te zingen, en wanneer Déyyess losging op de drumpad leek dat weinig geluid met zich mee te brengen. Het moment was desondanks best cool, al bleef het vreemd aanvoelen. De popmuziek leek dromerig te moeten zijn, maar voelde te cliché en plat aan om ook maar eventjes te doen wegdromen. Het smaakte meer dan eens als een roze hartjessuikerspin, maar veel smaak bleef er nooit hangen. De tienermeisjes die achteraan half-ironisch aan het rondhuppelen waren hadden het duidelijk wel naar hun zin, maar misten zo bijna hoe Déyyess haar drumster een tong draaide. En ondertussen bleef die gewoon perfect verder drummen, straf hè!
Alessi Rose was in tegenstelling tot het voorprogramma wel vanaf de eerste minuut overtuigend. Ze verscheen achter een gordijn met daarop een soort kerkpoort en daarachter een lichtgevend kruis, maar het was vooral Rose die meteen zelf figuurlijk licht gaf. De Britse had er veel zin in en het publiek duidelijk ook, want er werd meteen meegezongen met “That Could Be Me”. Het lied deed nogal sterk denken aan “Teenage Dirtdag” (voor zij die oud genoeg waren om die klassieker te kennen). Het tienermeisjespubliek genoot duidelijk van de subtiele poppunkvibe op “IKYK” en stond vrolijk te springen in grote cirkels op het daaropvolgende “Everything Anything”. De energieke songs volgden elkaar snel op, waardoor er een constante vorm van enthousiaste en extase in de zaal bleef hangen, en die was er ook op het podium. Alessi Rose kwam zowel tijdens als tussen de nummers door heel charmant en liefdevol over. Het sterke Britse accent zette haar soms humoristische bindteksten extra kracht bij en een occasionele ‘fuck’ maakte het toch net iets minder gepolijst.
Wanneer de zangeres een nummer aankondigde werd er steenvast enthousiast gereageerd om vervolgens mee te zingen. Hier en daar werd er een zin extra luid mee geschreeuwd. Dat “eat me alive” deed denken aan Olivia Rodrigo en afsluiter “RIP” aan “Happier Than Ever” van Billie Eilish deerde niemand, maar de meeste mosterd werd duidelijk bij Gracie Abrams gestolen. De muziek en manier van zingen tijdens bijvoorbeeld “Bittersweet” en “Take It or Leave It” deden zeer hard aan laatstgenoemde poprevelatie denken, maar het was toch “imsochillandcool” dat de kroon spande. De gitaarlijn klonk haast exact als die van Abrams’ “Risk” – of was het nu “Atlas” van Pommelien Thijs? Hoe dan ook deed Alessi Rose het publiek uit haar hand eten, ware het met de niet meest originele sound. Dat ze hier en daar een braaf, ruw kantje in haar muziek legde, maakte het soms net iets cooler en brak met het heel gepolijste voorprogramma.
Naast de muziek van Alessi Rose gaan we ook haar humor niet vergeten. Wanneer ze begon te lachen omdat ze aan een meme moest denken zei ze dat ze misschien gewoon de hele avond memes moest nadoen, waarop iemand reageerde ‘Do whatever you want’. Zij reageerde dan weer snel met een knipoog en ‘You might regret that’. Later grapte ze zelfs dat ze er een comedieavond van wou maken, maar dat dat niet helemaal lukte. Het grappigste was echter toen een groep tienermeisjes tijdens het nummer “Stella” foto’s van Stella Artois de lucht in staken. Ook Alessi moest er toch eens goed mee lachen en zei dat ze zin kreeg om bier te drinken. De show ging toch gewoon voort en niet veel later kroop de Britse achter haar piano. Ook akoestische en elektronische gitaren werden zo nu en dan bespeeld door Alessi, waarmee ze haar muzikaal talent mooi tentoonstelde. Bij de andere nummers bewoog ze dan weer zeer vlot over het podium, wat aantoonde hoe natuurlijk de Britse op een podium staat. De natuurlijke uitstraling kwam nooit als arrogant over en ondanks dat La Madeleine niet uitverkocht was, kwam Rose zeer dankbaar over naar de aanwezigen.
Alessi Rose kwam met een fijne en goed gebrachte popshow naar La Madeleine, waar ze het enthousiaste publiek exact gaf waarvoor het gekomen was. Ondanks dat de muziek meer dan eens heel hard deed denken aan verschillende andere artiesten, kwam de Britse wel heel oprecht en charmant over. Ze had het duidelijk even hard naar haar zin als het publiek en wist op een natuurlijke manier een authentieke connectie te maken met de jonge fans die voor haar neus stonden.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
That Could Be Me
IKYK
Everything Anything
eat me alive
don’t ask questions
Stella
CRUSH!
imsochillandcool
lucy
Bittersweet
oh my
pretty world
Take It or Leave It
Dumb Girl
Same Mouth
RIP
