Ondanks dat hij het voor veel mensen wel gewoon is, zou het ons pijn doen mochten we Tom Odell afschrijven als eendagsvlieg. Het zou gewoon te kort door de bocht zijn. Oké, voor het grootste publiek is hij de man achter “Another Love“, maar de Brit heeft wel ook gewoon een aantal degelijke platen achter zijn naam staan. De muziekliefhebber in ons vindt het dan ook jammer dat er in het najaar een Sportpaleis op de planning staat en geen integrale vertoning van een van die recente albums in pakweg het Koninklijk Circus. Maar kijk, het is een pad dat Tom Odell al dan niet bewust is ingeslagen en dat hij misschien ook wel een beetje moet uitmelken. Want de keerzijde van de medaille bij een monsterhit is natuurlijk dat geen enkel ander nummer kan opwegen tegen dat succes.
Dat gezegd zijnde raden we ten zeerste aan om zijn albums Best Day of My Life en Black Friday eens van begin tot eind op te leggen op een regenachtige donderdagavond. Of gewoon dit nieuwe A Wonderful Life, wat ook dat werd op zich gewoon een prima plaat, ware het niet dat Tom Odell weer ietsje te vaak op de grens vertoeft tussen goed, cliché en al-wel-eens-gehoord. Datt laatste is vandaag eigenlijk ietsje te vaak het geval om echt van een sterk album te kunnen spreken. Het trucje van de Brit is natuurlijk ook al lang wat achterhaald, maar door zijn charme, gunfactor en simpelweg emotionele indringendheid blijft het wel gewoon werken.
Een nummer als “Ugly” is de afgelopen weken eentje dat met regelmaat van de klok te horen is op de radio; een toffe single, maar eenmaal je naar de tekst begint te luisteren… Kort samengevat: ‘Oh, oh ik ben zo lelijk. Ik wou dat ik mooi was.’ Ja, dat dus. A Wonderful Life werd met andere woorden een album waarin liefde(sverdriet) de rode draad vormt, of beter gezegd de melancholie die dat gevoel met zich meebrengt. “Don’t Let Me Go” klinkt in dat opzicht ook een beetje voller, want aan de hand van strijkers en een akoestische tokkel bloeit de song open naar een intens einde, waarin de piano een steeds nadrukkelijkere rol van betekenis begint te spelen. En dat is uiteindelijk toch het handelsmerk van Odell.
“Why Do I Always Want The Things I Can’t Have” houdt het daarin vrij luchtig, maar heeft wel dat dramatische randje waar de gemiddelde Tom Odell-fan van kan smullen, zeker op het einde. Dat het daarbij allemaal heel DIY aanvoelt heeft ook gewoon z’n charme. Ook “Strange House” in dat opzicht gewoon een mooie, emotionele piano-ballad, maar niets kan ons van het idee ontdoen dat dit ook perfect op een van de vorige twee platen had kunnen staan. Nee, geef ons maar de Tom Odell die ietsje meer buiten zijn eigen lijntjes durft kleuren, zoals bijvoorbeeld op “Can We Just Go Home Now” – dat moet zowat het meest rock-‘n-roll zijn dat deze man ooit is gegaan. Dramatiek, felle drums en intense uithalen… ja, dit mag er wel zijn.
Het is daarbij dus maar de vraag hoe de nummers die wat ter plekke blijven trappelen het ervan zullen brengen in de grote arena’s later dit jaar. Want hoe je het ook draait of keert: als je Tom Odell afgelopen zomer op de Main Stage van Rock Werchter zag staan, was het toch vooral geroezemoes tot “Another Love” aanbrak. Een “Wonderful Life” zien we zichzelf nog wel uit de brand slepen in zo’n grote zaal, met een wat new wavey, Snow Patrol-achtige knuffelrockinvloeden en jazzy chaos, maar bij “Don’t Cry, Put Your Head On My Shoulder” zouden we toch een stuk liever vooraan dan halverwege de zaal staan.
Samengevat doet Tom Odell op A Wonderful Life nog maar eens zijn zelfde trucje over, maar dan wederom een tikkeltje anders. Er is een sprankeltje hoop voelbaar in zijn melancholie, en dat vertaalt zich meermaals in dramatisch openbrekende songs aan de hand van strijkers en piano. Dat dat al eens op een voorgaand nummer durft lijken, is iets dat je er bij deze Brit gewoon bij zal moeten nemen, zo wijst ook zijn geschiedenis uit. Tom Odell is gewoon een coole en oprechte artiest, die nog altijd slachtoffer is van zijn eigen grote hit. Maar ja, wat heb je het liefst… één wereldhit waar je zelfs tot tien jaar na de release van kan leven, of tal van degelijke albums die niemand echt apprecieert zoals ze het verdienen? Deze man lijkt het daar na al die jaren zelf nog altijd niet over uit te zijn, en blijft bijgevolg daar ergens tussen schipperen.
Tom Odell staat op 4 december in de AFAS Dome (Sportpaleis), met in het voorprogramma David Kushner en Delilah Montagu.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Can We Just Go Home Now”, ons favoriete nummer van A Wonderful Life in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
