Nog een laatste keer knallen; een laatste keer alles geven. Mysteryland stond aan de vooravond van de laatste happening volgens zijn huidige, gekende gelaat. Dat wekte al heel wat reacties op, maar feit is dat het festival er na het jaartje pauzeren volgend jaar nooit meer hetzelfde zal uitzien. Toch hadden we op voorhand al het gevoel dat Mysteryland de beginfasen van die transitie al volop aan het doormaken is, met als voornaamste aankondiging de verhuis van de Mainstage naar de piramide aan de overkant van het terrein. Maar goed, dat waren zorgen voor morgen. Op vrijdag beperkte de ontdekkingstocht zich tot het pittoreske zuid-deel van het land der mysterie.
Iets voor vijven heerst er al een gezellig sfeertje op het zuidterrein, waar de poorten al geopend zijn en de foodtrucks al een onzichtbaar maar zeker niet onruikbaar geurtje door de wirwar aan bomen sturen. Vorig jaar floot Bass Modulators Mysteryland op gang met een hardstyle Rewind-set op de stage van Sound Rush, dit jaar koos de tweeling om Deepack aan de start te laten verschijnen en met hun 35 Years of Madness-set het beste uit de goeien ouwen tijd terug te halen. Uit de ronde tent die vandaag het toneel is voor de talrijk aanwezige hardstylefans klinken hun eerste nummers en we geloven bijna niet dat het Deepack is die al op ‘play’ gedrukt heeft. Marcel van der Zwan en Frank Pechler bewijzen echter het tegendeel met door in het eerste derde van hun set een atypisch eerste halfuurtje vol danceclassics als “Pump Up The Jam” en “Born Slippy” van Underworld te droppen. Nadien tonen ze met early rave en hardstyle aan de jongere garde dat de ‘hard techno’ van tegenwoordig eigenlijk al twintig jaar bestaat, maar nu voortleeft onder een ander labeltje. Een klein uurtje terug naar de roots dus, waarop Deepack besluit met melodische meekwelers als “Hardcore Vibes” en “Just As Fast” van Brennan Heart. Eén, twee, stampuuuh!’
‘Journey Through Time’: onder die vlag staan eeneiige tweelingbroers Jeroen en Martijn Boeren dit jaar op Mysteryland en na hun albumset van vorig jaar kregen we nu een loopbaanoverzicht van de heren, samengeperst in zestig luttele minuten. Ook bij Sound Rush vrolijke melodieën en energieke hardstyle, maar vooral ook een heel aantal tracks van voor de pandemie. Onder de talrijke ledkubussen en hangende sierplanten nemen ze ons bij de hand voor een reis doorheen hun carrière, met de “Journey Through Sound”-titeltrack, maar ook Project 1-anthems zoals “Luminosity”. De wat cringe sitdown en het aanhoudende gepraat van MC Villain kunnen we wel missen, maar muzikaal leverde Sound Rush zeker waar Mysteryland op gehoopt had: een drukbezochte set vol melodieën en met een klassieke, vertrouwde opbouw, zoals de heren Boeren het zelf graag zien.
‘Giving you mixed feelings’: dat staat er te lezen in de Instagram-bio van Bae Blade. Of die gevoelens naar de blije of de trieste, de leuke of de saaie of de energieke of slaapverwekkende kant zouden overhellen, zou moeten blijken op de Paardenrave. Voor veel kijklustigen neemt de Duitse dj plaats voor de gele schuur en al snel blijkt waarom de leeftijd van 18+ hier geldt. De taferelen die op de eerste verdieping plaatsvinden (hobbelpaard – man met borsten – oraal zijn de kernwoorden voor de nieuwsgierigen onder jullie) zijn niet voor elk oog bestemd. Gelukkig zenden twee dertig jaar oude tv’s ook nog herhalingen van de Daltons uit en dus kunnen we ons daarmee wel vermaken, net zoals met de muziek. Die is een stuk steviger dan Bae Blades voorgangers en hopt lekker door. De draf mondt uit in galop en “Outer Space” van The Prodigy krijgt zo een hardtrancegezicht, net zoals “Big City Life”, dat we kennen van de Luude-versie. Met “The Days” in de Notion-remix daalt de nacht over de schuur en wordt de paardenstal nu echt een Paardenrave vol passie.
Niets is zeker op Mysteryland; elke minimale prikkel kan je planning helemaal in de war sturen. Dat ondervinden we aan den lijve als het tijd is voor een nieuw biertje en we aan de Tonno Disko-stage plots geluiden uit het bos horen die niet van dierlijke oorsprong zijn. Met wat bruine strepen en groen bladsap op onze t-shirt ontdekken we zo de Overbruggen-stage in het bos, waar Enzo Siragusa zijn favoriete verzameling UK house- en minimal garageplaten aaneenrijgt. In de donkerte van het bos en de al even minimale lichtshow is het goed uit je doppen kijken, maar heerst er vooral een illegaal sfeertje waar, net als bij de Paardenrave en vroeger, in de goeie ouwe tijd, (bijna) alles lijkt te mogen en kunnen.
Dat schetst een beetje het beeld van de pre-party: de dj’s zijn bijna allemaal goede vrienden van de goeie oude dagen, want meerdere keren horen we de bekende woorden ‘We are, your friends!’, gemixt met elektronische schijven die ons op een of andere manier allemaal terug katapulteren naar de periode van twintig à dertig jaar terug. De Berlijnse DJ Henk laat zich bijvoorbeeld voeden door de harddance uit de jaren ’90 en begin jaren 2000 en slaat met de zweep op de bpm-meter, zodat we stilaan de grens van happy hardcore overschrijden. Iedereen bouncet naar hartenlust mee en zet de lichte regen in als brandstof om nog een uurtje of twee door te gaan. Wij nestelen ons nog even in de zetels bij de Sofa Sessions om de duistere techno van BLYSS in ons op te nemen en na een onverwachte ontdekkingstocht door het leutige frikandellenbos – met ludieke verkeersborden, onbezonnen regeltjes en geheime afspreekplekjes – dommelen we rustig in.
