Vorig jaar bracht hij nog Found Heaven uit, maar Conan Gray is al meer dan terug. De zanger bracht vrijdag namelijk zijn vierde album Wishbone uit, maar we herhalen zijn avontuur nog even van het begin. Met bijvoorbeeld “Maniac” en “Heather” scoorde Gray al erg vroeg enkele hitjes op zijn debuutalbum Kid Krow. Op Superache daarna zette de Amerikaan die trend verder met onder meer “Memories” en “Astronomy”. Toen het derde album Found Heaven eenmaal uitkwam, kon het ons niet helemaal overtuigen, wat het uiteindelijk live wel deed in Vorst Nationaal. Dit was door de gewaagde wissel van melancholie naar eightiespop. Ook Gray zag dit achteraf waarschijnlijk in. Daarom kwam het indiepopgeluid op Wishbone wat meer terug. Dat hoorden we al op de singles “This Song” en “Vodka Cranberry”, die qua sfeer een goede voorbode gaven op het album.
Hoewel de uitbundige synths nu uitblijven, weet Gray de grootsheid op een andere manier in te vullen. Met akoestische gitaar als terugkomende leidraad op het album wordt een laag gelegd die ondersteunend werkt en die voor cohesie zorgt. Daarbovenop komen op sommige nummers ook elektrische gitaar, zoals “Caramel”, en op andere viool, zoals “Actor”. Dit samen met de vaak voorkomende drums en piano maakt indruk. We krijgen het gevoel dat de nummers dus elk met andere dimensies gebouwd zijn op deze vaste akoestische gitaar. Found Heaven lijkt dus qua instrumentatie bijna niet meer te bespeuren, maar toch gaat Gray niet helemaal terug naar Kid Krow en Superache. Deze waren wel enorm sterk op hun manier, maar voelen in vergelijking met Wishbone net nog minder meeslepend, omdat ze qua vormgeving net nog iets minimalistischer waren.
Wishbone voelt door die leidraad in de instrumentatie en door de opeenvolging van die grootsheid die geen enkel moment stukvalt als een geheel waarin je drie kwartier lang wordt opgezogen. Elk nummer heeft namelijk zijn waarde en zo ontstaan geen saaie momenten. Op deze manier voelen we wel dat Found Heaven de revue heeft gepasseerd en dat Gray de meeslependheid die er toen wel inzat, toegepast heeft op zijn oudere stijl. Ook legt Gray veel emotie in zijn stem en dat komt goed uit op de hoge noten van bijvoorbeeld “Class Clown”, wat zijn talent als zanger nog eens benadrukt. Gray heeft ook een sterke en herkenbare stem die nu veel breekbaarder overkomt dan op Found Heaven. Toch missen we enigszins de lagere stukken die Gray, op bijvoorbeeld “Lonely Dancers” van het vorige album, wel aankon. Aan de andere kant zouden deze wel niet helemaal gepast hebben op de sound van Wishbone en was het waarschijnlijk een goede keuze om vooral de hogere zangstem te laten primeren.
Qua thematieken is Gray ook geëvolueerd. Waar bijvoorbeeld “People Watching” nog ging over het nog niet verliefd zijn, heeft Gray nu wel het een en ander meegemaakt. De liefde- en relatieproblematieken die hun opwachting maken in de teksten zijn dus niet altijd even opbeurend, maar voelen wel toegankelijk zoals op bijvoorbeeld “Romeo” met teksten als ‘Even on my worst day, I was never treatin’ you the selfish way that you treated me’. Aan de andere kant kregen we met “This Song” wel gewoon een romantisch en feelgood nummer, wat niet helemaal zijn plaats vindt qua thematiek, maar wel qua sound perfect meekan.
Conan Gray heeft zich op Wishbone wat herpakt na Found Heaven. Toch voelen we, zoals we zeiden, aan de grootsheid dat dit vorige album een invloed gehad heeft. Zo kon Gray een combinatie maken tussen melancholie en grootse emoties en komt het album als culminatiepunt tot nu toe in zijn carrière. Muzikaal komt de artiest ook voor zijn normale stijl wat sterker uit de hoek, wat het geheel ten goede gaat. Wishbone staat zo dus mooi en sterk in de catalogus van Gray.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Caramel”, ons favoriete nummer van Wishbone, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
