F. Mayolet
De missie van het festival is de Ardennen promoten, duurzaamheid en diversiteit. Dat laatste werd op de laatste festivaldag extra benadrukt door een enorm diverse programmatie te boeken. Het festival wil graag een antwoord bieden op de opmars van racistische en fascistische stemmen in het land. En zo geschiedde. We zagen de volledige dag een resem Palestijnse vlaggen zowel op als voor het podium en heel wat artiesten die een politieke boodschap brachten. Liefde en muziek, altijd, geen oorlog en haat. We keken extra hard uit naar Kneecap, Wet Leg, Idles en Will Smith.
Tramhaus @ Razorback
B. Chabrolle
Het is bijna onmogelijk om in Frankrijk in de zomer Nederlanders te ontlopen en nu stonden er zelfs op het podium! Gelukkig waren het de getalenteerde muzikanten van het Rotterdamse Tramhaus. De band laat zich moeilijk in een hokje duwen en dat viel onmiddellijk op. Was het nu postpunk, noiserock of indierock? Het was alleszins erg strak gespeeld. De vettige bas en de precieze ritmesectie droegen de nummers keer op keer zodat de eclectische zanger en gitaren vaak een vrije rol konden spelen. Die eerste sprak het publiek soms met een vleugje Frans toe, waarmee je altijd scoort bij de inwoners van l’Hexagone. Het hele optreden lang hield het vijftal er stevig het tempo in en als de gitaren aan het scheuren gingen, ontstond er alweer een ruige moshpit. Ongeveer in het midden passeerde hun bekendste nummer “Make It Happen” de revue. Altijd leuk als een band hun hitje niet clichématig opspaart tot het einde. Tramhaus scoorde zeker punten en veroverde alvast de harten van enkele nieuwe fans.
The Last Dinner Party @ Zanzibar
F. Mayolet
Met zijn zessen, allen een vleugje traditioneel gekleed, kwamen de dames van The Last Dinner Party het hoofdpodium op. Ze lokten al een aardige massa volk (er was zelfs een meisje in het publiek dat een bordje vasthad waarop stond: “I drove 2500 kilometres just to see you.”) en dat mag niemand verrassen aangezien hit “Nothing Matters” bijna tweehonderd miljoen streams heeft. Daarnaast was het album Prelude to Ecstasy een van de meest bejubelde platen uit 2024. Het zestal speelde dan ook vele nummers uit die laatstgenoemde, maar ook enkele nieuwtjes. Alles had wat weg van een engelenkoor met daarachter een stevige portie gitaren. Het geheel werd ondersteund door een drumster die er niet naast mepte en een strakke, rollende bas. Zo kon de frontvrouw focussen op gillen, zich theatraal op de grond werpen en het publiek bespelen. Zo deed ze soms wat denken aan een jonge Kate Bush. Toen afgesloten werd met “Nothing Matters” konden de fans nog een laatste keer mee gillen vooraleer het doek viel.
Kneecap @ Razorback
B. Chabrolle
‘It’s back to basics’ rapte het trio Kneecap tijdens hun eerste nummer en eigenlijk zat daar wel een grond van waarheid in. Een dikke hiphopbeat van de dj en twee rappende kwajongens gewapend met een micro en een tekst in hun hand, meer hadden ze niet nodig om een stevige performance neer te zetten en een dik feestje te bouwen. De heren hadden echter eventjes nodig om op te warmen, maar daar gaven ze na enkele nummers de reden voor. Het was namelijk hun vierde show op een rij, dus ze waren een beetje ‘hungover’. Gelukkig zouden ze na enkele nummers terug aangeschoten raken zeiden ze. Het toepasselijke “Sick In The Head” werd daarom misschien met extra pit gebracht. De heren schreeuwden hun kater de vergetelheid in door een liveversie van jewelste te brengen.
De heren staan er ondertussen ook voor bekend om de Palestijnen een hart onder de riem te steken en dat zullen ze blijven doen zo lang de band bestaat. Ze vertelden dat ze als Ieren weten wat het is om onderdrukt te worden door koloniale machten en net daarom ligt de Palestijnse zaak zo nauw aan hun hart. Netanyahu kreeg nog enkele verwijten naar zijn hoofd geslingerd waaronder religieuze extremist vooraleer de harde beats en vlijmscherpe teksten terug de toon aangaven. De vodka begon te werken, zeiden ze en dat was eraan te merken; de rappers bleven in stijgende lijn performen. Steeds meer zochten ze interactie met het publiek, zaten ze te dollen met elkaar en gingen ze harder aan het spitten. Ook de beats werden steeds steviger, want daar we in het begin nog vooral oldschool hiphopbeats hoorden, rapten ze tegen het einde over speed garage, hard house en zelfs drum-‘n-bass. Afsluiten deden ze namelijk met “The Recap” waarbij zelfs wij het niet konden laten de constant geopende pit in te duiken.
Vampire Weekend @ Zanzibar
T. Gerard
Doordat Kneecap een tikkeltje over tijd was en Vampire Weekend sowieso al startte tijdens de laatste tien minuten van de Ieren misten we jammer genoeg de eerste twintig minuten van hun show. Met een gelukje hoorden we nog net hitje “This Life” op prachtige wijze gebracht door de achtkoppige band. Dat het weer zomers was net zoals hun geluid schiep een gezellig sfeertje. De vrolijke indiepop van de band sloeg echter niet bij iedereen aan, want overal waar we keken zagen we ook veel gezapige conversaties aan de gang. Als “A-Punk” volgde, zagen we toch wat meer gezichten een blik werpen richting het podium waar Ezra Koenig op onverstoorbare manier verder speelde. Het geluid sprak zo voor zich. De band bracht uiteindelijk een ode aan het volledige repertoire en liet zo quasi geen enkel bekend nummer liggen. Ideaal om helemaal opgewarmd te zijn voor Wet Leg!
Wet Leg @ Razorback
Drie jaar na hun eerste passage op het festival was Wet Leg er opnieuw bij om het Franse publiek te overtuigen van hun kunnen. Vorige keer was het met debuutplaat Wet Leg, nu met het nieuw materiaal moisturizer. Ze openden dan ook met “catch these fists” vanop de jongste spruit. Als erna hit van de doorbraak “Wet Dream” volgde, zat de sfeer er direct in. Al snel werd duidelijk dat de band uit Isle of Wight dit trucje de hele set zou toepassen en waarom ook niet. Door constant af te wisselen showden ze ons zowel het recente materiaal als de old-but-goldies. Zo was er bijvoorbeeld de typische gil tijdens het nummer “Ur Mum”. Wat ook opviel was de evolutie die de band in drie jaar maakte. Drie jaar geleden speelden ze als een schuchter net doorgebroken bandje terwijl ze nu bijzonder zelfverzekerd en vol sterallures op het podium stonden. Vooral zangeres/gitariste Rhian Teasdale stal de show met haar grote glimlach en sexy danspasjes als was ze Sabrina Carpenter. Afsluiten deed de band met een live extra pittig “Chaise Longue” die de jarige drummer mocht inzetten en “CPR”.
Idles @ Razorback
B. Bartholet
Als de Britse schobbejakken Idles met “Colossus” openen en voor die ene drop het publiek splijten en viva Palestina schreeuwen, dan weet je dat alles kapot moet, en al vooral homofoben, xenofoben, neonazi’s en de rest van die pot nat. Die begraaft de band nog liefst zelf. Die boodschap was duidelijker dan duidelijk. Tijdens het onvermijdelijke “Never Fight A Man With A Perm” is het Boris Johnson die eraan moet geloven. Als je genoeg, een heel klein beetje ten minste, tussen de lijntjes kan lezen dan zou je dat moeten kunnen afleiden. Waar ook alles naar de knoppen moest, was natuurlijk de moshpit waar de bandleden afwisselend indoken. Er was ook tijd voorzien om te dansen tijdens bijvoorbeeld het toepasselijk genaamde “Dancer”. Middenin de set verloor het concert even aan intensiteit, perfect om snel naar het toilet of de bar te lopen, maar dat werd na enkele nummers rechtgezet. Toen nabij het slot “Danny Nedelko” openbarstte was de sfeer alweer opperbest. Luidkeels werd de tekst meegezongen tot de stemmen schor klonken. Gitarist Mark Bowen ging op het publiek staan om ook zijn stem aan gort te schreeuwen en ons zo een laatste uppercut te verkopen.
Will Smith @ Zanzibar
F. Mayolet
Stip om elf uur verscheen op het scherm op de Zanzibar in het groot WSX. De zilveren letters kwamen precies zoals tijdens de top van Will’s carrière uit de jaren negentig. Er volgden beelden van een jonge Smith en statistieken over zijn volledige palmares. Zo zagen we fragmenten van The Fresh Prince of Bel-Air en Men in Black passeren. Vervolgens verscheen de man zelf niet als prins maar als koning op het podium. Hij veroverde het plein namelijk al met twee nummers want hij opende met “Gettin Jiggy With It” en “Miami”. Beiden met een slot in een nieuw afrobeatachtig jasje. There’s no time to slow down’ zei hij, er moest een old-school hiphopfeestje gebouwd worden. Een mooie touch was dat een van zijn danseressen een woordje Frans sprak en in het Frans uitlegde dat het een old-school feestje ging worden. Hij was bereid deze woorden op te volgen want hierna bracht hij zijn single uit 1988, “Brand New Funk”. Vervolgens volgden een deel stukjes en samples van oude hiphopplaten waaronder een deel van House of Pain’s “Jump Around” die hij dan ook ging mee rappen.
Waar The Fresh Prince vooral voor gekomen was, dat was het volk een uur lang entertainen. Daarvoor haalde hij alle volksmennende trucs uit de doos: het volk aansporen om ter luidst mee te roepen, fans het podium ophalen om The Carlton Dance te doen, Doechii’s megahit “Anxiety” afspelen, enzovoort. Ook tapte hij om het volk te vermaken uit zijn volledig arsenaal aan hitjes. Dat wil zeggen dat naast nummers van zijn oudere platen er ook muziek uit zijn films de revue passeerde. Zo hoorden we onder andere: “The Fresh Prince of Bel-Air”, “Bad Boys”, “Wild Wild West” en “Men In Black”. Voor “Men In Black” speelden onheilspellende beelden van een alieninvasie vooraleer Will als Agent J het podium opkwam. Hij had een veertigtal dansers bij zich in zwart kostuum mee die, vooraleer ze wild aan het dansen gingen, kil naar het publiek staarden. Generatie Z zou dit een moment van indrukwekkende aura noemen. Voor de ouderen onder ons wilt dit zeggen dat hij heel cool overkwam.
Na een oprecht klinkend dankwoord en reflectie over zijn troebele laatste jaren waarin hij onder andere over het moment op de Oscars sprak (hij haalde tevens een oscarbeeldje boven), volgden de laatste nummers van het festival. Ook was er nog tijd om een laatste beetje spektakel, een resem pyrotechnics, een introductie van zijn band en danseressen in het laatste stukje van de show te proppen. Smith sloot zo het festival in stijl af en liet ons eigenlijk best wel positief verrast achter.
Ons verslag van dag 1 kan je hier lezen.
Ons verslag van dag 2 kan je hier lezen.
Ons verslag van dag 3 kan je hier lezen.
