F. Mayolet
Als eergisteren met een knal afgesloten werd, dan begon dag twee met een kopstoot. Vroeg op de dag werden er namelijk heel wat stevige bands voorgeschoteld op het nieuwe Razorback-podium die sinds dit jaar dienst doet als het tweede grootste podium. Het Illuminations-podium moest er hiervoor aan geloven waardoor het festival het dit jaar met één podium minder moet doen. Less is more denken we dan, je kan jezelf toch niet in twee splitsen als er tegelijk twee goede bands spelen, nietwaar? Waar de Razorback vorig jaar stond, vonden we dan weer een extra speciale-bierenbar en chillzone, ook belangrijk natuurlijk. Naast stevige metal en punkrock stond er gisteren ook heel wat ander lekkers op het programma zoals: Sean Paul, Suki Waterhouse & Fat Dog.
HRFTR @ Razorback
C. Brule
De dag stevig beginnen moeten de boekers gedacht hebben, want we kregen als opener van de Razorback gelijk een metalcoreband. Het Franse vijftal HRFTR, die een van de winnaars van het muziekconcours was, voorzag de eerste aanwezigen van een portie muzikaal geweld die wel eens op de maag zou kunnen liggen. De gekken op de eerste rijen verteerden de klappen echter al te wel, want op het ritme van de breaks werd er al stevig geheadbangd. Ook ontstond er wat later op commando van de zanger een circlepit waarbij het bijna voltallige publiek betrokken werd en dan wisten we het wel. Het zal weer een geweldige dag worden. De band toverde middenin de show een tweede zanger uit hun hoed en dat mochten ze voor ons zelfs voor het volledige concert gedaan hebben. De afwisseling van grunts en screams van zanger Jérémie Boisse tegenover de melodieuze zang van de nieuwe zanger werkte geweldig goed. Een recept dat naar meer smaakt als je het ons vraagt. Het was een gedurfde keuze van het festival om zo vroeg al een band met zo’n agressieve sound te zetten, maar voor de eerste aanwezigen leek het alleszins goed te bevallen.
Suki Waterhouse @ Zanzibar
F. Mayolet
Uitgedost in een paarse pyjama en vergezeld van vier uitstekende muzikanten kwam de Britse Suki Waterhouse het podium op. Het was echter de leadgitarist met zijn Gibson ES-335 (of een hierop gebaseerd model) die direct de aandacht opeiste. Hij liet zijn gitaar namelijk eens goed loeien om de toon te zetten en zo was het optreden vertrokken. Om het publiek te charmeren wierp Suki ons enkele complimenten toe vooraleer “Supersad” en het uiterst meezingbare (mede door de geprojecteerde teksten) “OMG” al vroeg in de set gebracht werden. De Britse heeft nog maar twee albums, maar kon de vijftig minuten die ze kreeg erg makkelijk vullen. Want monsterhit “Good Looking”, hitje van haar debuutalbum “Moves” en ook het catchy “Blackout Drunk” moesten nog volgen. De bakkende zon moet naast ons ook op de leadgitarist ingewerkt hebben, want die ging af en toe zomers zwoel aan het soleren. Ook de andere bandleden lieten zich opmerken, want de optelsom van de vettige bas, strakke ritmegitaar en zwoele drumster (die tevens ook de achtergrondzang voor zich nam) resulteerde in een krachtige sound die aan de betere Britpop deed denken. Als kers op de taart kregen we meezinger “You Only Get What You Give” van de Amerikanen New Radicals waarna de band weer wat gas terug nam om af te sluiten met enkele zweverige ballades opgedragen aan alle modellen, actrices, meiden, maar ook knappe jongens.
Zaho de Zagazan @ Zanzibar
Begeleid door de tonen van een ijle synthesizer kwam de in eigen land wereldberoemde Française Zaho de Zagazan het podium op. Als ze onmiddellijk aan het zingen ging over ‘een laatste sigaret’ en ’triestigheid’ dan was de toon van de melancholie al snel gezet. Ze werkte dit nog extra in de hand door theatrale bewegingen met haar handen over haar gezicht te maken en zich dramatisch neer te werpen op de grond. Aan podiumprésence had de zangeres alleszins geen tekort. Ook wanneer stembereik uitgedeeld werd, stond ze klaarblijkelijk vooraan in de rij, want wat makkelijk haalde ze zowel de hoge als lage noten. Al dansend over het volledige podium of van achter haar piano, telkens opnieuw legde ze de nadruk op de kracht van haar stem.
Net zoals bij haar passage op de Lokerse Feesten vorige week ging ze bij “La symphonie des éclairs” het publiek opzoeken in het middenplein en ook hier hielden sommigen het niet droog. Er volgde zelfs een oprechte knuffel tussen Zago-Agathe en een wenend tienermeisje, en zo werd ook bij ons een gevoelige snaar geraakt. Na dit intieme intermezzo ging het tempo van de beats in crescendo omhoog. De zangeres ging steeds meer bezwerend aan het dansen en sleurde zo op overtuigende manier het publiek mee in de sfeer. Zo eindigde de show die melancholisch begon en een emotioneel middenrif kende toch als een gezellig feestje.
Karen Dió @ Razorback
Voor een portie punkrock van de bovenste plank moesten we bij Karen Dió zijn. Het drietal speelde het genre alsof we opeens terug in de nillies waren. Zo coverden ze “Casual” van Chappel Roan door het nummer in een Blink-182-jasje te steken. Nu moeten we echter eerlijk toegeven dat we aanvankelijk niet warm liepen voor het optreden. De vele bindteksten tussenin met de soms geforceerde mopjes kwamen niet binnen waardoor het geheel wat platjes aanvoelde. Maar beetje bij beetje warmden we op voor het trio door het aanstekelijke enthousiasme van zangeres Dió en van het publiek. Ook leek de zang steeds furieuzer, de riffs snediger en ook de bindteksten net wat minder uitgerekt. Misschien was het gewoon wat stress die af en toe de bovenhand nam, want toen ze de band aankondigde, vergat ze de naam van haar drummer. Afsluiten werd gedaan met enkele extra wilde nummers waaronder hun toch wel beste schijf “Sick Ride”.
Sean Paul @ Zanzibar
Recht uit Kingston, Jamaica, thuisbasis van alle reggae en dancehall kwam de enige echte hitmachine Sean Paul een uur de show verzorgen. Alé, give or take een uur, want als een echte ster begon hij vijf minuten te laat aan zijn show. Om dit goed te maken bracht hij ogenschijnlijk zijn hele vriendengroep mee, want op het podium zagen we naast hemzelf twee danseressen, twee artiesten op de keys, een dj met hypeman, een drummer, bassist en nog een tweede zanger voor als het voor de Sean even te lastig werd. Dat laatste zou de rode draad doorheen zijn show worden, het weinige zingen die we de levende jukebox zelf zagen of hoorden doen. Het playbackgehalte was hoog en indien de nood hoog was, werd hij dus opgevangen door de zanger of hypeman. We moeten ook wel vermelden dat het aan Sean Paul zeker niet aan enthousiasme ontbrak, want hij leek zichtzelf oprecht de volle honderd procent te smijten. De onvermijdelijke stembanden gooiden roet in het eten.
Wat we ook moeten toegeven is dat alhoewel hij zelf niet altijd sterk bij stem was, hij na enige opwarming wel in de show leek te komen. Na een half uur zagen en hoorden we hem de show stelen tot hij tegen het einde precies wat vermoeid leek te worden. Tijdens tandem “She Doesn’t Mind” en “Temperature” helemaal op het einde van de show viel dit het meest op. Het publiek leek er echter niet om te malen, want Pauls overgave sloeg van bij het begin over op het publiek, die bij bijna elk nummer aan het zingen, zwaaien, dansen en springen ging. Alles wat door volkstemmer Sean Paul opgedragen werd, zou de menigte gaan uitvoeren. Zo werd er luidkeels ‘Ooooo-o-o-o-oooo-ooooo’ gezongen, heen en weer gezwaaid op zijn ritme of als één geheel gepogood. Wat hij tekortschoot aan stem, maakte hij dubbel en dik goed in sfeer en misschien is dat wel even belangrijk op de mainstage van een groot festival.
We willen als postscriptum nog meegeven dat Pauls entourage een erg dikke pluim verdient, want de liveband tilde de nummers op verschillende momenten doorheen de hele show naar een hoge niveau. Zo klonk onder andere “Got 2 Luv U” extra zwoel door touch van de uitstekende drummer. Ook de twee danseressen die van begin tot einde het beste van zichzelf gaven en eigenlijk gewoon een uurtje topsport uitvoerden, verdienen een shoutout.
Fat Dog @ Razorback
C. Brule
Fat fucking Dog baby, hoe kan je eraan beginnen hun sound te omschrijven. Is het nu postpunk, ska of techno? Wel, het is een beetje van alles door elkaar en zo was hun show als afsluiter van de Razorback dan ook. Hun mengelmoes aan invloeden en eclectische energie tout court viel ook gisteren niet in één genredoosje te gieten. Wat we wel konden stellen is dat ze voor een dik feestje zorgden. Zoals gewoonlijk opende de man achter de keys/laptop quasi direct een danspit die niet meer zou sluiten voor de volledige show. Wat later nam hij de gitaar over van zanger/gitarist Joe Love zodat ook hij het volk in kon duiken. Als hij niet op de gitaar moest spelen, ging hij telkens opnieuw de menigte in of vanop de barrière aan het zingen als een profeet die zijn volgelingen toesprak. We hoorden naast de grootste schijven vanop debuutalbum WOOF., zoals: “King of the Slugs”, “Wither” en “All the Same”, ook een resem nieuwe nummers zoals het onuitgebrachte “Go Fuck Yourself” en “Peace Song”. Zo kunnen we na de stroomstoot van een concert alweer uitkijken naar hopelijk binnenkort een nieuwe plaat van Fat Dog.
Sim0ne @ Greenfloor
Om de dag af te sluiten besloten we eens de Greenfloor te gaan bezichtigen. Daar was het namelijk de beurt aan de getalenteerde, Schotse dj sim0ne die resoluut de kaart van groovy, funky techno koos. Aan een snel tempo – we schatten 140 of zelfs 150 beats per minuut – bliezen de schijven door de speakers, wat zorgde voor een uitgelaten danssfeertje. Daar we zelf absoluut niet de grootste kenners van het technogenre zijn, horen we wel graag af en toe een hitje in dergelijke sets en ook daar zorgde de Schotse gelukkig voor. Zo hoorden we na een kwartiertje “Pump Up the Jam” van Belgen Technotronic in een pittig technosausje, hoera dansen! De dansvloer verdient tevens ook een speciale vermelding, want de organisatie deed hun uiterste best om van de Greenfloor een geweldig ravebos te maken. Onder het toeziend oog van de hoge bomen waarop lange lichten vastgemaakt werden konden liefhebbers van rap (overdag) en dancemuziek (’s nachts) de hele tijd terecht. Het podium zelf was dan ook nog eens voorzien van een krachtige lichtopstelling en drie schermen. Hoe verder de set vorderde, hoe meer de funk en groove afgewisseld werden door harde kicks en smerige synths. Ideaal om onze dag dansend mee af te sluiten.
Ons verslag van dag 1 kan je hier lezen.
