© CPU – Matthias Engels (archief)
(Onbewust) Historisch! Dat is het minste wat we over het concert van Drake in het Sportpaleis kunnen zeggen. Niet zozeer omwille van het optreden zelf, maar wel omdat het het laatste is in het in de volksmond alombekende Sportpaleis. Vanaf september krijgt de Antwerpse arena namelijk na ruim 92 jaar een nieuwe naam (AFAS Dome, nvdr.). Het optreden op zich had wel wat voeten in aarde, want de Canadese wereldster is toch wel een speciale patiënt als het aankomt op touren. Zijn concertreeksen worden vaak heel last minute in elkaar gepuzzeld en worden daarom pas enkele weken voor het begin van de tour aangekondigd. Het is dan ook geen uitzondering dat er omwille van ‘productionele redenen’ hier en daar wat wijzigingen gebeuren. In het geval van zijn show in Antwerpen werd die recentelijk met een dag uitgesteld.
Maar goed, gisteren stond hij er dus. In het kader van de $ome $pecial $hows 4 EU Tour trekt hij voor het eerst in zes jaar nog eens door Europa. In tegenstelling tot heel wat andere steden liep het voor zijn show in het Sportpaleis toch iets minder storm. De hoge ticketprijzen en de vervelende datum midden in de zomervakantie zullen daar voor een groot stuk tussen zitten, al moeten we er ook niet flauw over doen dat Drake de laatste jaren iets minder vlot de hitlijsten domineerde. Zijn muziek werd minder vernieuwend, albums werden meer een soort van mixtapes zonder diepgang en dan was er ook nog die openlijke vete met Kendrick Lamar. Dat laatste deed hem klaarblijkelijk geen goed, al mag hij zich met ruim 83 miljoen maandelijkse luisteraars wel nog steeds een van de grootste hiphopartiesten van zijn generatie noemen. Het Sportpaleis geraakte op de valreep toch nog eens tot de nok gevuld, nota bene voor de laatste keer ooit.
PARTYNEXTDOOR werd ons op voorhand als speciale guest beloofd, en anders dan we zouden verwachten kreeg hij geen plaats als opwarmer, maar wel een prominente plek in het midden van de set. Maar daarover later meer. De rol als ‘echte’ publieksopwarmer nam dj Spade voor zijn rekening. De gebruikelijke crowdpleasers gingen in elkaar over zodat de fans stilaan in de juiste stemming geraakten. Het platte vermaak hoorde er nu eenmaal bij en over zekerheden gesproken; Drake liet op zich wachten. Met een vertraging van ruim 25 minuten stond hij er en liet zich in de eerste plaats zegevieren bij zijn opkomst. Welgeteld vier minuten liet hij zich royaal op handen dragen alvorens met “Marvins Room” redelijk melig te beginnen. Drake bleef in dezelfde sfeer vissen, wat toch wel een aparte keuze was. De meeste rappers beginnen namelijk het liefst met veel hype en animo. De Canadees surfte liever op een rustige golf en probeerde dankzij onder andere “Passionfruit” een vonk te doen opspringen. Aanvankelijk waren er kleine technische problemen met zijn in-ears, waardoor hij zichzelf moeilijk kon horen, maar gelukkig had hij een achtergrondbandje meelopen om dat te kunnen opvangen.
‘After this I’m done with the sweetheart shit’, leidde hij de single “Jungle” in, waarmee bleek dat Drake aanvoelde dat Antwerpen vooral zat te wachten op meer hitjes en meer energie. België vraagt en Drake levert; althans na een dikke twintig minuten konden we eindelijk spreken van een echte oplaaiing van de sfeer. Als aansteker aan de lont fungeerden “What Did I Miss” en “Headlines”, waarbij die laatste vergezeld werd van enkele vuurwerk-attributen. De vonk sprong niet alleen daardoor over, want met hitjes “Know Yourself”, “NON STOP” en “Sicko Mode” had hij nog veel meer in petto. Alleen jammer dat de dj de nummers onnodig inkortte en zo de angel er redelijk snel weer uithaalde. Drake zelf bleef monter over zijn achtergrondbandje rappen en leek meer op een mc die zijn eigen nummers stelselmatig tot ontploffing bracht.
De scenografie leek op het eerste zicht redelijk simplistisch en had weinig tierlantijnen die de show stalen. Door een rondomrond-catwalk kon de Canadese superster elke kant van de zaal duchtig bespelen, maar verder hielden ze het producttechnisch redelijk eenvoudig. Er waren wel extra lichtelementen die zakten en daalden waar nodig, maar erg vernieuwend of revolutionair voelde de opstelling niet aan. Daarvoor kwamen de ruim achttienduizend mensen ook niet naar de Schijnpoortweg. De hits wilden ze horen en los van een aantal deep cuts kregen ze deze ook, ware het in iets andere vorm. Na het eerste deel nam Drake samen met zijn vaste dj plaats op de tribune om niet alleen de sfeer op te snuiven, maar ook om er een aantal certitudes in sneltempo op elkaar te laten volgen. Best jammer, want net nummers à la “Hold On, We’re Going Home” en “One Dance” hadden een iets ‘uitbundigere’ variant net goed kunnen gebruiken.
Na een ietwat rare dj-set ruimde Drake plaats voor zijn goede vriend en frequente collaborator PARTYNEXTDOOR. De timing en vooral de keuze om dit midden in de set te laten gebeuren was absurd en vooral overbodig. De danseressen, die de rapper eigenhandig tot ‘Party’s angels’ doopte, waren geen meerwaarde en rondom ons voelden we hoe het concert volledig inzakte. PARTYNEXTDOOR – gekleed in een met diamanten versierd pak – deed wel nog een paar pogingen, maar kreeg het publiek pas mee toen Drake opnieuw ten tonele verscheen. Overbodig, onnodig en zonder meerwaarde; dit had toch iets beter gemogen. Hoe dan ook nam Drake – met een vers aangetrokken koehuid-jasje – de regie snel weer in eigen handen. Na nog een handvol nummers met zijn kompaan was het tijd voor de laatste rechte lijn.
Hoewel we Drake’s enthousiasme wel konden pruimen, vonden we wel dat het live-aspect nogal onder druk stond. Drake liet bij zo goed als elk nummer de zang meelopen en gebruikte die basis om zijn fans nog meer te kunnen opjutten door middel van wat geschreeuw. Het middenplein at dan ook gretig uit zijn hand, maar ook op de tribune waren er geregeld uitbundige taferelen te bespeuren. De Canadees sprak zelfs meermaals van de beste show en beste fans van deze tour, maar dat voelde toch wel heel getelefoneerd om de fans voor het laatste stukje helemaal te kunnen inpakken. De trucen van de foor heeft hij onder de knie, evenals een samenraapsel aan hits waar andere artiesten alleen maar van kunnen dromen. Denk aan “Broke My Heart”, opgedragen aan die ene ex die je leven zuur maakt, en “Rich Flex”. De streamingkanonnen raakten ook in Antwerpen hun doel. Ondanks dat Drake gewoon het bandje liet meelopen, was hij daardoor de vleesgeworden hypemachine van zijn eigen nummers.
Drake bepaalde vroeger de trends en moet nu meer volgen dan hem lief is. En laat net daar het schoentje knellen. De vernieuwer is een volger geworden die voor de gemakkelijkste weg naar het succes ging. Als we zijn show vergelijken met andere grootheden in zijn domein (daar zijn we weer met Kendrick Lamar, Tyler, The Creator en Travis Scott), moeten we gewoon bekennen dat het in vergelijking daarmee op vlak van beleving en inhoud toch net iets minder was. Het was bij momenten bovendien te voorspelbaar en berekend, maar anderzijds bracht Drake ook exact de show waarvoor zijn fans waren afgezakt naar het Sportpaleis. Na een laatste blik aan hits, met onder andere “Hotline Bling”, eindigde Drake de avond verrassend genoeg met een korte preek. Geloven in je eigen kunnen en niet opgeven; soms ligt het advies van een wereldster ook gewoon binnen handbereik. Zijn show in Antwerpen bestempelde hij zelfs als een van zijn beste optredens ooit en dat was een grote verdienste van het publiek. Ons enthousiasme en gevoel was na afloop toch iets genuanceerder, al kunnen we er niet omheen dat Drake nog steeds een van de grootste rotten in zijn genre is. En daarmee sluit zich, op vrijdag 8 augustus 2025, na meer dan negen decennia een stukje Belgische muziekgeschiedenis; Drake zal er trots op zijn.
