© Rory Barnes
Ken je dat gevoel: je zit in de trein, regen tikt tegen het raam, en ineens lijkt het alsof je in je eigen film speelt. Landschap flitst voorbij, koptelefoon op, en dan dat ene nummer dat voelt alsof het speciaal voor jou is geschreven. Swim school weet dat gevoel goed te raken. Vanuit Edinburgh bouwt het trio aan een reputatie met een mix van indierock, postpunk en shoegaze, die ergens tussen dreiging en dromerigheid balanceert. Na eerder al vier ep’s te hebben uitgebracht, lanceerden ze dit jaar hun eerste singles die richting een vol album wijzen. Na het onheilspellende “Heaven” in januari en “Alone With You” drie maanden later, dropt de Schotse band nu een opvolger die in dezelfde donkere, maar sfeervolle hoek zit.
Het nummer opent met een helder, fris gitaarlijntje dat je even op het verkeerde been zet. Het klinkt bijna luchtig, tot de stem van Alice Johnson erin glijdt en spanning opbouwt. Haar vocals liggen dicht tegen de instrumentatie aan, soms bijna verdwenen in de gitaren, waardoor de tekst niet altijd op de voorgrond staat. Maar net dat geeft het nummer zijn dromerige, shoegazey kwaliteit. De gitaarriffs zijn repetitief en hebben dat licht onrustige randje zoals in voorgaande nummers. Tekstueel draait het om eeuwig vergelijken. Het gras lijkt altijd groener aan de overkant, zelfs als je succesvol bent en je dagen volgepland zitten. Het gevoel zal voor altijd blijven terugkomen, “on and on and on”, zingt Alice. Misschien is de boodschap dat we moeten accepteren dat perfectie onhaalbaar is en dat loslaten ons gelukkiger maakt. Misschien moeten we allemaal wat vaker door dat natgeregende raam staren.
Met dit derde voorproefje van hun album dat in oktober verschijnt, laten ze horen dat ze wat afstand nemen van de lichtere indierock van hun eerdere ep’s, en kiezen voor een iets steviger geluid. Wie dat live wil meemaken, weet waar te zijn op 26 november: in Kavka Oudaan namelijk.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
