Lokerse Feesten 2025 (Festivaldag 4): Pop is punk

Het had zomaar een doordeweekse maandag tijdens de zomervakantie kunnen worden, ware het niet dat de Lokerse Feesten de Grote Kaai omtoverde tot een bedevaartsoord voor al wie met een al dan niet stoffig punkhartje zichzelf door de de dag sleurt. Met een hervormde Sex Pistols, met stormram Frank Carter als plaatsnemende vervanger van ongeleid projectiel Johnny Rotten, als breekijzer puzzelde het festival een uiterst sterke avond bij elkaar en midden juli kwam er met levende legende Iggy Pop nog een extra reden bij om op een maandag naar de stad aan de Durme te trekken. Die laatste maakte een afspraak met de geschiedenisboeken, terwijl Soft Play in Club Studio Brussel na een lange afwezigheid in ons land eindelijk nog eens het zuurstof uit onze longen zoog.

The Undertones @ Main Stage

Binnen het organisatorenteam van de Lokerse Feesten waren ze klaarblijkelijk heel blij dat ze gisteren de veteranen genaamd The Undertones voor het eerst mochten verwelkomen. In de artiestenbio op de website van het festival lazen we niets dan lof voor de Noord-Ierse punkers en dat animeerde ons des te meer om redelijk vroeg af te zakken naar de Grote Kaai. Wij waren niet de enigen, want het geasfalteerde parkingplein stond al mooi gevuld toen ze er om zeven uur aan begonnen met “Jimmy Jimmy”. Dat ze inmiddels hun pensioenleeftijd hebben overschreden, zag men in eerste instantie meer aan hun fysieke toestand dan men het door de luidsprekers hoorde klinken. Het vijftal speelde in de 45 minuten die ze kregen namelijk nog altijd redelijk coherent en overtuigend de nummers bij elkaar en met name frontman Paul McLoone was er zowaar zelfs van wat zekere jeugdige energie sprake. We moeten er echter ook geen doekjes om winden dat het vroeger ongetwijfeld toch net iets ruiger aan toeging op het podium en dat ze doorheen de jaren wat aan hun punk-uitstraling hebben moeten inboeten. Of daar in Lokeren een haan naar kraaide durven we ondanks de aanvankelijk afwachtende houding van het publiek in twijfel trekken, want zeker in het laatste kwart zagen we heel wat beentjes geanimeerd bewegen op de tonen van nummers als “Here Comes the Summer” en slotakkoord “Get Over You”. Hoeveel zomers ze als band nog gaan optreden is de grote vraag, maar zolang ze het tempo dat ze gisteren brachten kunnen blijven aanhouden mogen ze als artiesten gerust nog wat extra zakgeld bovenop hun pensioen verdienen.

Trupa Trupa @ Club Studio Brussel

Op algemeen verzoek doken we gisteren voor het eerst dit jaar in de krochten van de gemoderniseerde Lokerse sporthal waar zich al enkele jaren het gewaardeerde Club Studio Brussel-podium situeert. Doorgaans plaatst het festival daar het jonge grut, al was het gisteren in eerste plaats aan de heren met teruglopende haarlijnen en grijze haren om hun positie op te eisen. De aanvang maakte Trupa Trupa, een Poolse formatie die voor een gewaagde combo new wave en punk ging. Hun muziek klonk van nature redelijk koud en werd met behulp van eentonige lichtelementen nog killer gemaakt. Slechts af en toe lukte het het drietal om met hun geluidsmuur een vuist te maken die als een maagstomp aanvoelde. De frontman hield er wel enkele verwoede pogingen aan over om het publiek toch enigszins in beweging te krijgen, zonder resultaat weliswaar. Ook het zelfverklaarde liefdeslied had maar weinig liefde. Wij verkozen dan toch om op tijd onze plaats op te eisen aan de Main Stage bij The Damned. Een goede keuze zo bleek niet veel later.

The Damned @ Main Stage

De leden van The Damned, of beter gezegd hun tourchauffeur, kende de weg naar Lokeren misschien nog van vorig jaar. Toen stond de alombekende formatie rond Dave Vanian op de new wave-dag. Gisteren sierden ze als een van de topnamen de punkdag en dat deden ze op hun gekende wijze; met momenten flamboyant, maar minstens even strak als de kuif van de frontman. Ook bij The Damned zag je dat de leeftijd vat had gekregen op de bandleden en toch was het ook hier weer amper te merken aan de speelwijze. Dat is voor een stuk logischerwijs het metier dat na vijf decennia gewoon in de vingers en stembanden zit, maar ook gewoon aan de energie die ze avond na avond putten om voor duizenden gelijkgezinden te mogen spelen. Vocaal was Vanian in een redelijk goede flow en manoeuvreerde hij zich met zijn vintage Shure 55SH microfoon haast moeiteloos doorheen de set. Tijdens “Ignite” ging hij zelfs naar beneden om het publiek de oh-oh’s te laten meezingen met tamelijk bevredigend resultaat. Als vakmannen bouwden ze slim op en zo gingen we voorbij een gierend “Neat Neat Neat” richting een krachtig “New Rose” richting ontknoping. Raar dat ze daarna van het podium verdwenen met nog vijftien minuten te gaan, maar The Damned had nog een tweekoppige bisronde in petto. Evian hield voor de gelegenheid nog een doodskop vast tijdens de White Jefferson-cover en trotseerde daarmee de kleine regendruppels die neerdaalden. The Damned was hoe dan ook op afspraak aan de Daknam en straalde goesting uit om volgend jaar weer te mogen afzakken.

The Saw Doctors @ Club Studio Brussel

The Saw Doctors is momenteel voor een select aantal shows op tour met The Undertones en kregen zo ook hun plaats op de Lokerse Feesten. In Club Studio Brussel was het lekker gezellig, maar nu niet direct over koppen lopen. Aan de olijke sfeer op het podium veranderde dat gelukkig niets. Mooi ongelijnd bracht het zevental de straten van Galway naar de Oost-Vlaamse provincie. Dat was zeker plezierig, al begrepen we ook meteen waarom ze in België en andere Europese landen nooit grootse successen hebben kunnen vieren. Vaak kwam hun muziek niet verder dan het gezellige karakter en kregen we, met alle respect voor de muzikanten, nogal vibes van een dorpsfeest. De saxofoon stal een aantal keer de show, maar kon niet verhinderen dat we het na een tijdje wel gehoord hadden. In hun thuisbasis is The Saw Doctors ongetwijfeld een ongezien succes, maar op de Lokerse Feesten vielen ze met hun nummers net iets te hard uit de boot in vergelijking met de andere bands op de line-up.

Iggy Pop @ Main Stage

De weergoden waren ons lange tijd gunstig gezind, maar lieten net tijdens het begin van Iggy Pop de sluizen toch even opengaan. Poncho aan en gaan, behalve dan voor het vleesgeworden icoon natuurlijk. Zoals zijn handelsmerk het belichaamt, stond Iggy Pop in zijn blote bast en liet hij het Belgische weer maar voor zich uit dwarrelen, want wie zo royaal is laat zich door wat miezerige weersomstandigheden al lang niet meer beïnvloeden. Met zijn 78 jaar was hij net niet de oudste artiest ooit op de affiche van de Lokerse Feesten (die titel is sinds 1999 nog steeds weggelegd voor Johannes Heesters), maar laat dat zeker geen afbreuk doen aan zijn glansprestatie, want ook gisteren stond hij er weer. Weliswaar kromgebogen en met veel moeite ijsberend over het podium, maar hij stond er wel!

Ere wie ere toekomt; de band was gisterenavond weer minstens even sterk als Iggy Pop zelf. Met zo een manschap achter je kan je als punkboegbeeld alleen maar harder schitteren en toch was de Amerikaan er niet verlegen om om zijn band meermaals naar de voorgrond te laten treden. Van de weergaloze drummer tot de strakke gitaren en de uitstekende blazerssectie; het speelde allemaal in de hand van Iggy Pop. Vocaal uitstekend, geen idee waar hij was (‘I don’t know where the fuck i’m, but would you pick me up?’) en toch loyaal om ons als passagier langs zijn discografie te fietsen; zo doen het hem er weinigen voor. Tijdens “I Wanna Be Your Dog” ging hij zelfs, nota bene met veel moeite, van het podium om nog wat fans zielsgelukkig te maken. Het oude hart is er nog steeds eentje van goud!

Op deze jubileumseditie schreef Iggy Pop zich net zoals in 2013 voor eeuwig en altijd in de geschiedenisboeken van het festival. In de buik van het concert (inderdaad, pun intended) zaten weliswaar de meest bekende nummers, maar dat betekende niet dat het ooit stilviel. Als man van het vak speelde hij op zijn eigen manier met het publiek (‘hello to the active people and hello to the passive people’) en deelde hij zelfs ‘speciaal’ water uit. Dat hij iets over tijd ging was nog niet eens een euvel, maar eerder een zege die in de tocht naar de annalen van een van de langslopende stadsfestivals in Europa. Iggy Pop kwam niet alleen, maar toonde des te meer hoe je op gerespecteerde leeftijd nog steeds gewoon indruk kan maken zonder dat het aandoenlijk of gedateerd aanvoelt. Pop is punk, punt aan de lijn!

Soft Play @ Club Studio Brussel

Voor Soft Play betekende zijn acte de présence in Lokeren zelfs zijn eerste optreden in ons land onder die ‘nieuwe’ bandnaam. Het duo uit Sussex kwam na een moeilijke periode van bezinnen en vechten tegen allerlei innerlijke vijanden boven water met het album HEAVY JELLY. Doorheen de jaren zijn de twee volwassener geworden en ook hun boodschap begon nog meer betekenis te krijgen. Op de Lokerse Feesten boden ze oeroud punkplezier en dat was zodanig aanstekelijk dat het zweet na een handvol nummers van het plafond drupte. Tijdens “Fuck The Hi-Hat” kwam Isaac Holman via een rondje in het publiek ostentatief duidelijk maken dat het onderdeel van zijn beperkte drumopstelling nog niet eens gemist werd. Het publiek, dat ondanks de sandwich tussen Iggy Pop en Sex Pistols talrijk aanwezig was, gooide eigenhandig zelf olie op het vuur om de sfeer helemaal op te jutten. Gedurende “Everything and Nothing” schakelde Soft Play kortstondig over naar de mandoline en beklijfde het met pakkende teksten en de bijbehorende overgave. Zo kan het dus ook. Punk’s Dead? Onmogelijk als Soft Play met de energie à la “The Hunter” het grut uit onze oren blijft kuisen. En met deze show werd des te meer duidelijk dat België graag meer en vaker van dit duo wil voelen, beleven en smaken.

Sex Pistols ft. Frank Carter @ Main Stage

In de afgelopen weken maakte de terugkeer van Sex Pistols met Frank Carter als frontman niet de beste beurt. Op Jera On Air waren ze zelfs teleurstellend en was de afwezigheid van het ongeleide projectiel genaamd Johnny Rotten voelbaar in de setlist. Geen stoorzender die nu en dan eens een set kan openbreken, maar wel een Frank Carter die de knepen van het vak door en door kent dankzij zijn werk bij Gallows of met zijn ratelslangen. De sceptici lieten hun stem hard gelden, alleen bleek de tumult rond hun reïncarnatie niet even terecht. Toegeven; af en toe voelde het inderdaad als een halve karaokeshow, maar minstens evenzeer dompelde het drietal ons met Carter als jeugdig frontman onder in een punkbadje dat we in de jaren zeventig graag onder levende lijven hadden willen ondervinden.

De regen speelde Sex Pistols net iets meer parten dan Iggy Pop en zal ook mede een van de redenen zijn geweest waarom het beduidend minder druk was in vergelijking met de grand homme voor hen. Frank Carter gebruikte zijn ervaring als ‘jong veulen’ om de duizenden die er wel nog stonden te entertainen met zijn gekende stunts. Zo stond hij tot tweemaal toe in het publiek en liet hij de fans rond zich heen lopen. Bij de eerste poging verloor hij zowaar het onderdeel van zijn statief, maar dat stopte hem niet om met zijn nieuwe ‘oude’ vrienden de Lokerse garde te onderhouden. De gekende nummers waren goed ingedeeld in de verschillende stukken van de set, al lag de nadruk uiteindelijk zoals wel vaker op het einde. “God Save the Queen” deed eindelijk wat punkgestalte groeien, terwijl “No Fun” net het tegenoverstelde was wat ons de songtitel beloofde. De cover van Claude François’ “My Way” hadden ze gerust achterwege mogen laten, maar ook met een nummer uit iemand anders oeuvre vulden ze nog niet eens het uur. Als afsluiter was Sex Pistols met Frank Carter gewoon degelijk, al hadden ze gerust hun volledige settijd mogen volmaken. Zo voelde hun show met momenten net iets te veel als een korte reanimatie om nog even langs de kassa te passeren. Het schieten met scherp laten ze dan toch liever over aan Johnny Rotten in de media, terwijl hun huidige projectielen van plastiek wel sporen achterlieten, maar geen blijvende schade aanrichtten. Voor wie overigens nog niet genoeg live muziek te horen kreeg kon zijn avond nog laten uitklinken bij Equal Idiots, maar wij spaarden liever onze energie voor festivaldag vijf met onder andere Gojira.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Lokerse Feesten lees je hier.