Lokerse Feesten 2025 (Festivaldag 2): Dansen tussen de problemen

De vijftigste editie van de Lokerse Feesten werd gisteren op gang getrapt met onder meer Kygo en Amber Broos en ging in volle vlucht verder met acts die al eens voor een feestje durven zorgen. Op zaterdag stonden namelijk Daan, Arsenal, Pet Shop Boys en Soulwax geprogrammeerd op de Main Stage en daar hingen ook enkele verwachtingen aan vast. Op muzikaal vlak werden die ook allemaal ingelost, al waren er wel wat technische obstakels die overwonnen moesten worden.

Daan @ Main Stage

We stonden om kwart voor zeven braaf op Daan te wachten, maar technische problemen gooiden helaas roet in het eten. Daardoor startte de Belgische zanger pas een half uur later aan zijn set en dat betekende op zijn beurt ook dat Daan maar een half uur kreeg om op te treden. Het resultaat was dat de doorwinterde entertainer volop voor een greatest hits-set kon gaan. Dat deed hij, bijgestaan door een rode helm die ons even deed denken dat we bij DEVO beland waren, meteen met “Exes”. Er werd meegeklapt en meegedanst en hetzelfde gold voor “Icon”, dat wat trager werd gebracht dan we gewoon zijn, maar wel losbarstte met de gitaarsolo’s, die ook vlijtig werden meegeklapt. ‘Misschien nog een hit?’, vroeg Daan, alsof er voor hem nog wat anders opzat. Terwijl hij even wat water al dan niet opzettelijk richting het publiek klapte en kapte, bracht hij een mooie versie van “The Player”. Met “Swedish Designer Drugs”, niet enkel door Daan maar ook door Isolde Lasoen gezongen, werd nog een dansbare hit het publiek in gevuurd, waarna heel wat handen een V vormden voor “Victory”. “Palaistine”, met ook de vlag van Palestina op de achtergrond, was het enige nummer in de set dat geen hit was, maar wel een statement dat helaas nog steeds gemaakt moet worden. Uiteindelijk werd er nog feestelijk afgesloten met “Housewife”, waarvoor Daan voor het eerst en het laatst een gitaar vastnam. De man kreeg maar weinig tijd om zijn set te brengen, maar dat betekende wel dat hij zonder enige moeite zijn allergrootste hits kon brengen.

Arsenal @ Main Stage

Ook bij Arsenal kwam de set wat moeilijker op gang, al kwam dat in hun geval doordat de band er in het eerste stuk van zijn set voornamelijk voor koos om nummers te spelen die niet bij een geheel festivalpubliek een belletje doen rinkelen. Toch zorgde de groep voor enkele muzikale hoogstandjes, waaronder de sterke vocale uithalen van Felix Machtelinckx tijdens “Animal” en een eerste hitje met “Longee”. Het venijn zat hem verder volledig in de staart van Arsenals set, met onder meer “Saudade” en “Estupendo”, waarop met veel plezier en overtuiging werd meegedanst. Arsenal wist zo eindelijk geheel de energie van op het podium – overigens bezet met planten – tot bij de festivalgangers te krijgen en kopte vervolgens nog twee goedgemeten voorzetten binnen met “Lotuk” en een uitgerokken versie van grootste hit “Melvin”, dat misschien net wat te lang teerde op het aandrijvende geluid van de basgitaar. Het feest was er echter niet minder om en zo maakte Arsenal van een niet geheel overtuigend begin toch nog een mooi feestje.

Pet Shop Boys @ Main Stage

Bij Pet Shop Boys kregen we andermaal een half uur minder muziek dan oorspronkelijk de bedoeling was. Deze keer lag er geen technisch probleem of trage start aan de oorzaak, maar simpelweg een set die maar negentig minuten duurde in plaats van twee uur. Wat het extra lullig maakte, was dat Daan dus net zo goed zijn set van een uur had kunnen brengen zonder dat de festivaldag finaal zou zijn uitgelopen. Maar goed, in dat anderhalf uur dat Pet Shop Boys op de planken stond, bracht het wel een sterke show, die vooral visueel erg veel te bieden had. De Oekraïense vlag die voor het optreden werd afgebeeld werd ingeruild voor de flitsende lichten van “Suburbia”. Neil Tennant en Chris Lowe stonden daarvoor voor een groot scherm en dat deden ze tevens zonder een vinger te veroeren en met een abstract gezicht op het masker.

Op het einde van “Can You Forgive Her” kregen we zowaar het eerste beetje beweging van Tennant, die vervolgens zijn masker afdeed voor “Opportunities (Let’s Make Lots of Money)” en zich met goesting over het podium heen bewoog. Ook muzikaal viel er eigenlijk maar weinig op aan te merken. Pet Shop Boys is en blijft een band met zijn eigen kenmerkende sound, die de band ook wat tot een one-trick pony bombardeert, met het is een sound die wel erg goed werkt en dat was ook op de Lokerse Feesten niet anders. De mashup van “Where The Streets Have No Name” en “Can’t Take My Eyes Of You” resulteerde in een enthousiast klappende en zwaaiende menigte.

Tennant ging met zijn stem ook even lekker laag tijdens bepaalde stukken van “Rent”, al moesten we het doorheen de avond voornamelijk stellen met zijn nog steeds vrij hoge en toch ook wel knappe zang. Wat de visuals betrof mochten we onze ogen ferm de kost geven, met onder andere wat wandelende ventjes tijdens “I Don’t Know What You Want but I Can’t Give It Anymore” en er kwamen zowaar constructiewerkers het podium op na een erg fraai “Hard”.

Het scherm waarvoor Tennant en Lowe al de hele tijd hadden gestaan, werd vervolgens ook opgehesen en zo konden we tijdens “Left To My Own Devices” eindelijk de drie percussionisten zien die we tot dan enkel al voortdurend hadden kunnen horen. Heel erg lang duurde dat niet, want voor “Love Comes Quickly” verscheen dat scherm er weer, om meteen daarna voor “Paninero” weer te verdwijnen. In die tijd kregen we wel een knap “Domino Dancing”, waarvan het refrein uit volle borst werd meegezongen.

Hetzelfde gold voor “Always On My Mind” en nadat Tennant in zilverjas – na kostuumwissel drie – ook “Dreamland” en een catchy “Heart” tot een einde had gebracht, werd met “What Have I Done To Deserve This?” nog eens meegekweeld. De rol van Dusty Springfield, die het duet oorspronkelijk inzong, werd overgenomen door drumster en blijkbaar ook zangeres Clare Uchima. Zij en Tennant werden op aandoenlijke wijze naar elkaar toe geschoven, terwijl ze beiden aan een lantaarnpaal hingen. Het vat met gigahits was daarmee een laatste keer opengetrokken en uit dat vat kwam ook nog de toegift, bestaande uit een ingetogen maar mooi “West End Girls” en het ironisch een tikkeltje saaie slotlied “Being Boring”. Pet Shop Boys speelde op de Lokerse Feesten een sterke set, die een half uur minder lang duurde dan de bedoeling was, maar we waren tegen het einde van de set ook wel verzadigd.

Soulwax @ Main Stage

Soulwax heeft er al een mooie festivalzomer opzitten, met onder meer een passage op Rock Werchter en een headlinersrol op Gent Jazz als vervanger van Massive Attack. Het afsluiten van het hoofdpodium van de Lokerse Feesten op deze tweede festivaldag maakte die festivalzomer des te mooier, al moesten de broers Dewaele dat wel voor minder volk doen dan hun voorgangers. Heel gek is dat niet, want Pet Shop Boys was nu eenmaal de grote publiekstrekker en Soulwax moest er op het ongoddelijke uur dat kwart over één is nog aan beginnen.

De band bracht niet meteen de meest toegankelijke set, al is dat ook niet iets wat we van Soulwax moet verwachten. Op dat uur had dat voor elk publiek een struikelblok geweest, maar niet voor zij die op de Lokerse Feesten na Pet Shop Boys nog anderhalf uur op Soulwax gewacht hadden. Een gigantische podiumopstelling met heel wat constructies zorgde voor een muzikale overrompeling, mede vorm gegeven door de drie drummers. Ook Charlotte Adigery kwam nog even meedoen en naast dat hedendaagse Belgische talent was er op het einde ook plaats voor een terugblik op de belpoplegendes van Telex. Die werden geëerd met een fraai stukje “Moskow Diskow”. Ook binnen het eigen materiaal wisselde de band af tussen oud en nieuw, klassiekers en klassiekers in wording. Zo bleef “All Systems Are Lying” zelfs overeind staan tussen de daaropvolgende “Miserable Girl” en “E Talking”. Soulwax beloonde zij die wachtten zo met een puike set vol ferme beats, elektronica en die o zo krachtige drums.

De tweede dag van de Lokerse Feesten ging niet van start zoals verwacht, wat betekende dat Daan maar een half uurtje mocht spelen, terwijl Pet Shop Boys zijn set net een half uur inkorte, terwijl dat helemaal niet nodig was. Beiden brachten echter wel een mooie set en hetzelfde gold voor Arsenal en Soulwax.