© CPU – Joost Van Hoey
Wie tegenwoordig even niet oplet bij Slipknot, loopt het risico op de volgende groepsfoto een paar maskers niet meer te herkennen. De personeelscarrousel draaide de afgelopen jaren namelijk op volle toeren bij de Amerikanen. Craig Jones verdween, Jay Weinberg kreeg de deur gewezen en werd achter het drumstel vervangen door Eloy Casagrande, terwijl onlangs het tijdperk van Sid Wilson achter zijn draaitafels ten einde kwam. Langzaamaan is het lijstje met ex-bandleden zo een heel arsenaal geworden en laat dat nu toevallig ook de titel zijn van de nieuwste single waarmee Slipknot vandaag ineens uit het niets op de proppen kwam.
“Arsenal” is de track waarmee Slipknot na een tijdje radiostilte opnieuw van zich laat horen en wie meteen een allesverwoestende kaakslag verwacht, komt toch wel bedrogen uit. De groep kiest er weliswaar voor om weer wat meer richting nu metal te kruipen, maar doet dat op een manier die ook meteen de randen ervan opzoekt. Corey Taylor rapt er weliswaar op los, maar tegelijkertijd is het instrumentaal best rommelig en lijkt de band door al zijn verschillende ideeën eerder een progmetalnummer in elkaar te puzzelen. Het resultaat is vooral los zand, met nog eens een opvallend rare mix erbovenop die het enkel maar meer de vernieling in helpt. Vooral de drums klinken door die mix op “Arsenal” futloos, waardoor zelfs iemand als Eloy Casagrande, die toch aardig met zijn drumstokken overweg kan, geen echte kracht in de track weet te krijgen.
Tekstueel is “Arsenal” nou ook niet echt het scherpste potlood uit de la. De track hangt aan elkaar van geforceerde stoerdoenerij en weinigzeggende zinnen. En dan hebben we het nog niet gehad over de, voor ons gevoel, honderden keren dat Taylor ‘let’s go’ door de microfoon schreeuwt. Iets positiefs vinden over het riedeltje is haast onmogelijk en het doet ons zelfs een beetje te veel denken aan “Per Spoor” van Guus Meeuwis. Niet bepaald de vergelijking waarvan we ooit hadden gedacht dat die in een artikel over een Slipknot-nummer zou staan, maar hier zijn we dan. Daarmee vormt de tekst uiteindelijk misschien wel de grootste doorn in het oog. Als dit is hoe het nieuwe tijdperk van Slipknot moet klinken, dan hopen we dat het nog niet te laat is om terug naar de tekentafel te trekken.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
