Tomorrowland 2025 (Festivaldag 2): Neusje van de Belgische zalm

Omhuld door een flinterdun laagje Belgisch goud: dat was de zaterdag van Tomorrowland. Aan de mainstage ad interim ging de dag van start met de grootste technonaam die ons land in zijn rangen heeft en diezelfde dag liep ten einde met de grootste dnb-act van ons landje op The Great Library – het grootste buitenpodium. Tussendoor gaven Cassian en Kevin De Vries ons een masterclass melodic techno op de main en pikten we ook nog de grootste zwart-geel-rode party-act en dubstepnaam, respectievelijk Omdat Het Kan & Average Rob en Eptic, mee. België boven op dag twee van Tomorrowland 2025!

Charlotte de Witte @ Mainstage

In 2011 mocht de Gentse voor het eerst het hoofdpodium openen en in 2022 was ze de eerste vrouwelijke technoact om diezelfde main af te sluiten. Drie jaar later mag ze op dezelfde dag zowel het eerste als het laatste slot bekleden. De grote hits houdt ze voor straks, maar Charlotte de Wittes usb beschikt over gigabytes genoeg om haar Daybreak Session van dik twee uur aan de mainstage te vullen. Ze kiest tijdens het laatste uurtje voor een hoop psytrance en acid techno om de zaterdag op gang te trappen. Van Marlon Hoffstadt en KI/KI blijkt ze hun onuitgebrachte samenwerking in haar inbox te hebben gehad. Alle woordgrapjes ten spijt, brengt Charlotte wel degelijk ‘de Hitte’ naar Tomorrowland, met als hoogtepuntje “Power” van AREA ŌNE. Uiteraard trekt ze daarbij heel wat kijklustigen. En zo is ons tijdschemadilemma aan het eind van de dag ook weer van de hand.

Girls Don’t Sync @ The Great Library

Nu de Orbyz mainstage niet langer het pronkstuk van het festival is, is er met The Great Library, dat ten opzichte van vorige jaren een nieuw design aangemeten kreeg, een meer dan waardige vervanger. Op andere dancefestivals zouden ze tekenen voor zo’n mainstage, maar hier was het in normale omstandigheden gewoon de tweede outdoor area, die een klein beetje wegheeft van de Adscendo-stage uit 2023. Het vrouwelijke collectief Girls Don’t Sync bundelde de krachten twee jaar daarvoor en serveert vandaag een uitgekiende opwarmmix van UK house en UK garage. Tussen de regendruppels en fotoposeerders door horen we hun twee enige eigen nummers “Our House” en “Come Thru”, maar ook remixes van “Outer Space” en “Hips Don’t Lie”. Met de hype die er rond deze meidengroep hangt – want met die twee nummers zijn ze geboekt voor drie van de vier grootste Belgische festivals op één zomer – zijn we niet helemaal mee, maar dansbaar en gezellig klinkt de muziek door de perfect weggemoffelde speakers het zeker wel.

Dubvision b2b Third Party @ Mainstage

Martin Garrix breidde gisterenavond een einde aan de eerste dag Tomorrowland met een tamelijk gevarieerde set. Hoewel de man heel wat progressive house in zijn muziekverzameling heeft, kan het nog wel wat meer zijn. Dubvision en Third Party hebben allebei goede banden met Garrix, al heeft dit drietal nog meer dan hem de intentie om het verenigende, progressive house-genre als een walm der liefde over de holy grounds te sturen. Met een Tomorrowland-set pur sang trakteren ze hun toeschouwers op een set vol euforie. Met remixes van Garrix’ en tal van edm-klassiekers toveren ze een van de kleurrijkste publieken voor de mainstage, dat telkens een melodische drop weergalmt in de vallei, massaal de handjes en vlaggen in de lucht heist. ‘Platte, commerciële beats’ zou je kunnen zeggen. Ja, maar zolang het de bezoekers raakt – en dat is absoluut het geval – mag dat en werkt het als olie op het vuur.

Omdat Het Kan & Average Rob @ The Great Library

Nationale partyhelden Omdat Het Kan & Average Rob beginnen om zes uur aan hun set en al in de eerste minuten geven ze er een patat op. Met als missie om de Vlaamse fuif naar het grootste dance-event van Europa brengen, zitten de omstandigheden helemaal mee. Een bomvol plein gaat al snel door zijn knieën tijdens “On Met La Patate” en ook in de minuten erna is het al stevige kicks wat de klok slaat. Moesten we in 2012 ‘de ultieme botsautomix’ intikken op YouTube, dan zouden we zo ongeveer uitkomen op wat het duo hier neerzet. Verrassing zit er allerminst in, maar ondanks die voorspelbaarheid bouwen de mannen wel een van de dikste feestjes die we al zagen op het festival. Aan een sneltempo vliegen Omdat Het Kan en Average Rob door hun uur heen; soms iets te snel, waardoor de mogelijkheid tot dansen beperkt wordt tot enkele seconden, en daardoor voelen de mixen soms ook wat als van de hak op de tak. Voor de kwaliteit moet je hier dus niet zijn, voor een feestje des te meer. Zowel oud als jong leeft zich hier vollenbak uit en zingt woord voor woord mee wat er door de heren opgelegd wordt. Had het duo net als vorig jaar op de mainstage gestaan, dan had het ook vol gestaan.

Sunnery James & Ryan Marciano @ Crystal Garden

De Crystal Garden is een plek waar we vaak passeren, maar eigenlijk nooit halt houden. Hoog tijd om daar toch eens verandering in te brengen en daar leent Sunnery James & Ryan Marciano ons de mogelijkheid toe. Wanneer zij de decks overnemen, wordt de hangende tuin op het water ondergedompeld in een bad van diepe grooves en exotische ritmes. Die zouden we niet roemen om hun complexiteit, maar wel af en toe om het ongedwongen, internationale sfeertje dat ze met zich meebrengen. Veel van de bekende nummers horen we echter niet. Het populaire Nederlandse duo kiest vooral voor clubnummers die vlot in elkaar overvloeien. Dat er binnenkort een nieuw album zit aan te komen, zou daar weleens mee te maken kunnen hebben. De lange haren bouncen er goed van op en neer en achter de dj-booth wint het water het dit keer wel van het vuur.

Cassian b2b Kevin de Vries @ Mainstage

Als soort van voorprogramma voor de later geprogrammeerde Anyma betreden Cassian en Kevin De Vries om half acht het hoofdpodium, al moeten ze zeker niet onderdoen voor de trekker van het genre en tevens hun Afterlife-collega. Met regelrechte melodische technoknallers – al situeren ze zich wel aan de stevigere zijde van dat spectrum – doen ze hun beats doordringen tot in de kern van ons lichaam. Bass moet je niet horen; die moet je voelen. En net daarom zijn we blij dat het geluid aan de mainstage eindelijk op punt lijkt te staan. De heren verrassen ons met het aantal nummers waar ze eigenlijk met hun vingers tussenzitten: culthitjes als “The Sign”, “Dun Dun” en een steengoede remix van Calvin Harris’ “Blessings” waarop zowel slinger- als confettikanonnen worden geactiveerd: hun naam staat er allemaal achter. Geen gepraat door de micro en enkel goede, doorgronde beats: zo hebben we het graag, en zo zorgen de heren deels onverwacht voor een van de betere sets van het weekend. Het is jammer dat de kers niet tot op de taart geraakt, want de bekroning die hun “Don’t You Worry Child”-remix moest worden, is een wat bevreemdend slotakkoord. Desondanks een dikke pluim voor het duo De Vries-Cassian om ons dit voor te leggen.

Alan Walker @ Mainstage

De afgrond kan bijna niet groter zijn, want waar Alan Walker – een goede tijd terug toch een vernieuwer in het elektronische genre – ons nadien in stort, is onbeschrijfelijk jammer. Met een nog iet of wat geslaagde festivalmix en een ongeïnspireerde technoremix van “Faded” en “Alone” om te beginnen, is zijn grootste kruid al verschoten. Al bij het mixen van die twee nummers krijgt hij de grote verschillen in bpm niet verdoezeld en het wordt er niet beter op. De Britse Noor lijkt in een midlifecrisis beland te zijn, want hij weet geen blijf met welke richting hij nu eigenlijk op wil. Het resultaat is een twijfelachtige keuze aan nummers die uit de tijd dat Tomorrowland nog met opzet zo’n kleine mainstage had lijken te komen. Het klinkt allemaal plat, ongeïnspireerd, en voor elke drop roepen of ‘get your, get your hands up’ spelen is ook niet de way to go. We hadden hier niet al te veel, maar in ieder geval wel meer van verwacht. Grappige sidenote nog: Walker brengt Darude mee om, je raadt het al, een remix van “Sandstorm” te brengen. Dat de Alan Walker-storm maar snel overwaait.

Konstantin Sibold @ CORE

En door ons snel uit de voeten te maken, hebben we plots een gaatje vrij in ons schema, dat opgevuld wordt door Konstantin Sibold aan de CORE, of ook wel ‘het boske’. Al snel blijkt dat we de juiste keuze hebben gemaakt, want bij valavond vult de Duitser de bosrijke omgeving met warme ritmes. Net niet te soft voor het late uur, maar ook niet te hard zodat we nog wat energie overhouden voor wat ons nog te wachten staat. Een fusie van elektrotechno met vocale inbreng en de undergroundvibes wordt ons op een schoteltje voorgehouden. Het enige dat wij moeten doen is happen en slikken en dat doen we met plezier. Het doet deugd om even weg te zijn van alle commerce op het grootste deel van het terrein. Hier, in ’t boske, komt de alternatieve muziekliefhebber – en dus wij ook – aan zijn trekken.

Eptic @ Planaxis

Michaël Bella doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar onder zijn artiestenalias Eptic draagt de man veel van het Belgische dubstepgewicht op zijn schouders. Zo stond hij vorig jaar op Trix en keert hij wegens succes terug in november met een grotere productie. Op Tomorrowland pakt onze landgenoot het eerst nog met handschoenen aan, maar op een gegeven moment zwiert hij ze uit en is het ragetijd. De grens tussen de kasseien en het gras vormt eveneens de grens tussen moshpitters en headbangers en hoewel die eerste groep met niet veel is, kan het resultaat van hun werk wel tellen. Vergelijkbaar met Rampage Open Air twee weken terug is het niet natuurlijk, aangezien dit voor velen waarschijnlijk een eerste kennismaking is met het genre. Of die als fijn wordt ervaren, daar zullen de meningen over verschillen, maar onze buren in het publiek hebben zich alvast naarstig vermaakt.

NGHMRE b2b Crankdat @ Planaxis

Dat blijft het geval bij NGHTMRE en Crankdat, want de twee Amerikanen hebben een koffer vol bombastische beats mee het water over genomen. Toegankelijk zouden we hun set allerminst noemen, maar met bijna elk nummer dat ze draaien proberen ze op een of andere manier wel aan aanknopingspunt te vinden bij het reguliere Tomorrowland-publiek. Is het nu een melodie, een vocal of nog wat anders: altijd horen we wel iets dat de standaard bezoeker zou moeten of kunnen kennen. Ze allemaal opsommen zou saai worden, maar degenen die er het hardst in hakken zijn een smerige dubstepremix van “MHITR (Semi-Automatic)”, de Tantron-remix van “Baddadan” en al een voorproefje van wat nog komen zal, met Netsky’s “Higher” in een vettig jasje. Langs een denkbeeldige roeiboot op de kasseien banen we ons een weg naar de The Great Library, waar de laatste afspraak met een landgenoot op ons wacht.

Netsky @ The Great Library

Met Andromedik-collab “Out Of Body” trapt Netsky het finale uurtje van de dag op gang, maar dat we daardoor de ziel uit ons lijf dansten, dat kunnen we nu al ontkennen. Met een aantal dezelfde nummers als bij NGHTMRE en Crankdat is het even herhaling, maar wat ons het meeste opvalt is het feit dat er een aantal overgangen niet zoals gepland gaan. De Belg slaagt er niet in om die houterigheid eruit te krijgen en daarbij kiest hij voor soms wat té stereotiepe nummers. Lees: tracks die we al zo vaak gehoord hebben dat ze stilaan onze strot uitkomen (denk aan “It’s That Time”, “Perfect Exceeder” en “Mwaki”). Dat even aan de kant gelaten, moet wel gezegd dat we zeker het grootste deel van de set konden smaken. “Bloodstream” van Kanine is zich zo tot een nieuw hitje aan het ontpoppen en afsluiter “Everyday’ – eerst in de Rusko- en daarna in de REAPER-versie – hit altijd de juiste spot. Ondanks de bedenkelijk werkende lijm tussen de nummers en de soms onoriginele trackkeuze kunnen we Netsky moeilijk buizen, maar toch stelt de vraag zich achteraf of we niet hadden moeten gaan afsluiten bij Armin van Buuren, de Swedish House Mafia-b3b of opnieuw Charlotte de Witte.

Onze recensie van festivaldag 1 lees je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website