© CPU – Nathan Dobbelaere
In 1920 schreef de Amerikaanse poëet Robert Frost zijn bekendste gedicht Fire and Ice, dat het einde van de wereld bespreekt. Woensdag werd de titel van het stukje poëzie de pijnlijke werkelijkheid, want de Mainstage van Tomorrowland betekende bijna de ondergang van de 2025-editie, toen de massieve ijsbergen en rode kristallen opgeslokt werden door een verwoestende vuurzee. Dan kan je als Werchter en Pinkpop zijnde klagen over annuleringen van (grote) namen, maar wat doe je als het podium waarop deze artiesten komen optreden plots als sneeuw voor de zon smelt, zeker als dat met voorsprong hetgeen is waar iedereen naar uitkijkt? Plots stond de organisatie voor de meest uitdagende editie van hun bestaan. In allerijl zette het festival zijn creatieve hoedje op om te zoeken naar oplossingen. Het neerpoten van accommodaties voor het productieteam was verloren moeite, maar uiteindelijk stond hij daar. Acht meter hoog, zeventig meter breed en klaar voor actie: de nieuwe, geïmproviseerde mainstage van Tomorrowland.
IVY @ The Rose Garden
In een broeierig temperatuurtje bijt IVY de spits van het weekend af. Waar haar naam ook wel tussen [haakjes] gestileerd wordt, gebruikt ze de draaitafels als sleutel om dat hokje volledig open te gooien. Soms misschien iets te gretig, want hoewel goed bedoeld voelen mash-ups van “Wildfire” en “Summer Of Hardstyle” door het verschillende genre en dus tempo van de tracks wat geforceerd aan. De dj-producer uit Bristol steekt veel 4×4-beats – of ‘fun fast stuff’ zoals ze het zelf noemt – in haar set, maar echt warm krijgen wij het toch enkel van het Boomse weer. De Britse leverde zo geen draak van een set af, maar pleaset het Tomorrowland-publiek iets té hard met een (te) mainstream set. Langer dan een uurtje of twee zullen we deze set niet onthouden.
Odymel b2b Pegassi @ Mainstage
Waar we richting het uiteinde van het terrein normaal tegen een muur van stellingen en banners aan lopen, schieten er nu enkel bruingrijze, ineen gestorte stellingen en megakranen over. De kijkfile die daardoor veroorzaakt wordt is onvermijdelijk, waardoor we stilaan het gevoel krijgen dat de hype rond de mainstage door de brand misschien nog wel groter is dan anders. Wanneer de kleurrijk verklede dansers en danseressen nog tussen de vuile vrachtwagens het middenplein oplopen, staat het te gebeuren: de woensdagavond nog voor onmogelijk verklaarde opening van de mainstage. Met de ruïne op de achtergrond en de ledbalk er vlak voor neemt het heden het nu over van het verleden.
© CPU – Nathan Dobbelaere
De euforie is groot en wanneer de mannen met wat vertraging groen licht krijgen, lijken lyrics als ‘I can’t believe’ van “Turn The Ride” en ‘I can’t get no sleep’ van “Insomnia” allemaal een tweede betekenis te krijgen. Onder de passende beats van Pegassi en Odymel komen de laatste hoogtewerkers terug aan grond en visualiseert de main, die uit een zeventig meter lange ledwall bestaat, de situatie met één woord: Unity. En kan het nog mooier dan twee landgenoten die de Mainstage – vanaf nu main area gedoopt – mogen openen? Brussel x Antwerpen, op neutraal terrein tussenin; het is geen freefight, maar een meesterverbond der Belgische fenomenen. Jammer genoeg staat het merendeel van het volk er vol verbijstering, alsof ze net een podium hebben zien afbranden, bij. Odymel en Pegassi kregen dan wel maar even de tijd en moesten er gedwongen een ‘greatest hitjes’-show van maken. Desondanks valt er weinig beweging te spotten, buiten tijdens “Jump For Joy” en afsluiter “My Favourite Game”. Misschien is hard house, nu-trance of hoe je het ook wilt noemen dan toch niet zo’n internationale hype als we dachten.
Hannah Laing @ Atmosphere
Hannah Laing moest haar set op Ostend Beach afgelopen weekend nog annuleren omwille van het verlies van haar beste vriendin, maar vandaag voelt ze zich sterk genoeg om de Atmosphere al vroeg in een nachtelijke rave te baden. De dame haalt meteen alles uit de kast en draait steviger dan we van haar gewoon zijn. Wanneer de klok richting zes uur schuift, schakelt ze zelfs over op hard techno. Toch zijn het onder meer een nieuwe versie van “FWTDJ” en “Never Alone” in de Maddix-remake die zorgen voor een publiek dat boven de muziek uittorent. Het is lang niet de enige verwijzing naar oudere danceklassiekers, want Laings set staat er bol van. Op een gegeven moment horen we ‘Nobody likes the records that I play’ uit de speakers en zo leert iedereen in de Atmosphere het sarcastische kantje van de Schotse dj kennen.
Sub Zero Project @ Mainstage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Hardstylehelden als Coone en Da Tweekaz kregen al eerder de eer om hun genre te representen op de machtige mainstage van Tomorrowland, maar de vaandeldragers van de hedendaagse hardstyle moesten wachten tot dit jaar. Een belangrijk debuut voor de Dirty Workz-collega’s van Sub Zero Project, die een introductie tot (raw) hardstyle geven aan de main. Het geluid laat een beetje te wensen over, maar daar gaan we absoluut niet over klagen met hetgeen dat de organisatie op zo’n korte tijd wél heeft klaargespeeld. De jonkies brengen nieuw materiaal met zowel Dimitri Vegas, Hardwell als Steve Aoki, maar aarzelen ook niet om met collabs in het hardere genre een tandje harder te gaan, zoals tijdens “It Will Be Ok”. De overgang tussen Queens “We Are The Champions” en hun eigen nummer “Face Of A Champion” voelt als een symboliek voor de overwinning die de hele community de afgelopen twee dagen boekte, al blijven we wel met het gevoel achter dat het duo net iets meer durf in hun uurtje had mogen steken. Dat heb je dan met mainstagesets natuurlijk… Het kleine legertje aan hardstylefans centraal vooraan liet het niet aan zijn hart komen, en gelijk hebben ze.
NOVAH @ Atmosphere
Via de One World Bridge belanden we bij NOVAH, die van haar kant de muzikale brug ook meteen bouwt. Met een harde techno-edit geeft ook zij haar draai aan Showteks hardstyleklassieker “FTS” en ook hier horen we “Zombie Nation”; evenzeer in een andere versie, maar minstens even impactvol. Wanneer het Antwerpse talent dan ook nog een rework van “Heroïne” in de mix gooit, dat we kennen via jumpstyle-dj Pat B, is het wel duidelijk. De dame laat hard techno en hard dance zo goed mogelijk overvloeien in elkaar en doet dat veelal zo dat de vonken eraf spatten.
Innellea @ Planaxis
Even gas terugnemen dan, want niet alleen klinkt de techno van Innellea een pak kalmer, het is aan de Planaxis ook nog eens rustig vertoeven, aangezien de meeste people of tomorrow zich richting de grote namen beginnen te begeven. De Duitser ziet daardoor nog redelijk wat plekken groen gras – hier is gesproeid, dat kan niet anders – voor zich, maar maakt er het beste van. Met zijn melodische techno zoekt hij graag het alternatieve randje op en dat zien we graag gebeuren tijdens een dag die al doorspekt is met sets vol herkenbaarheid. Zijn beats, waarmee hij anderhalf jaar geleden de Waagnatie al eens vulde, gaan hand in hand met het sobere podium dat de zeeschelp vormt. Achterin schieten de fonteinen volle kracht de lucht in op het ritme van de muziek; iets veiliger dan vuurwerk, maar bijna net zo leuk om naar te kijken. Met een Metallica-shirt aan geeft Innellea nog een subtiele bedankknipoog naar de ogenschijnlijke mainstageleverancier en sluit hij zijn warme set af.
Andromedik @ The Rose Garden
© CPU – Nathan Dobbelaere
Na een korte passage met catchy UKG-remixes van “Where Have You Been” van Rihanna en “Memories” van David Guetta bij Double D aan de Elixir-stage, komen we terecht bij een vertrouweling: Andromedik host dit jaar voor de tweede keer een podium in Boom en dat doet hij dit keer, ter vervanging van de Rampage-vrijdag, onder toeziend oog van Rosy de draak. Pluspunten krijgt de jonge Belg van ons sowieso al om zijn setlist niet te hard te wijzigen ten opzichte van andere shows, al klinkt zijn sound sowieso al redelijk instapklaar. Met eigen nummers (waaronder een sitdown op een nieuwe track), muziek die hij leende van collega’s en remixes van “Hypnotized”, “Shiver” en “The Feeling” springt het schiereiland vlotjes mee op de Andromedik-trein. De neusgaten van de draak stomen, maar dat is eerder van excitement dan van boosheid.
Eric Prydz @ Freedom
De Zweedse legende Eric Prydz speelde zijn allereerste spectaculaire HOLO-show op deze exacte locatie in 2019, maar nu geeft de Zweed in plaats van de ogen voornamelijk de oren de kost in de Freedom, waarmee hij een pak minder kijklustigen lokt. Aan de herwerkte stage toont de man wat voor belangrijke rol een setting kan spelen in de beleving van een show. Anderhalve maand terug zagen we hem op Extrema Outdoor op zondagavond zowaar nog een van de hoogtepunten van het weekend afleveren. Wat een sterke set hij daar neerpootte, zo slecht aardt hij op Tomorrowland. Versta ons niet verkeerd: visueel is het minstens even spektakelrijk, maar iets mist om nog maar in de buurt te komen van toen. Het tempo dat hij bewust uit zijn mixes haalt, het heel gestaag en gedetailleerd op- en weer afbouwen… Op Extrema voelde het aan als een versterking van de emoties, terwijl het nu eerdere naar het saaie neigt. Is het het publiek, de timing, de setlist of toch het decor? Een eenduidig antwoord moeten we je helaas schuldig blijven.
Martin Garrix @ Mainstage
De dj die mee kwam schilderen aan de oorspronkelijke mainstage, mocht een einde maken aan de eerste dag van dienst van de ingevallen stage. Martin Garrix heeft daar ondertussen zoveel hits voor op zijn conto staan dat hij met gemak een uur vol classics kan vullen, maar de Nederlander houdt zijn set up to date door er met regelmaat nieuwe muziek in te steken. Bronnen heeft hij genoeg; hij premiert ID’s van zijn eigen label STMPD of puurt uit zijn zijproject YTRAM, waarmee hij meer underground producties maakt. De selectie die hij de arena instuurt is gevarieerd, al blijven het volume en de geluidsafstelling beperkende factoren om het geheel ons te laten beroeren.
Dat de grote kuil net als andere jaren tot op de nok gevuld staat, toont dat minstens een deel van de bezoekers toch ook echt voor de muziek komt, want voor het showgehalte klop je beter aan bij Hardwell op The Great Library. Het is op zich wel een grappig zicht, zo’n zee aan mensen voor zulk relatief klein podium zien staan. Maar klein, groot, spectaculair of basic; Martin Garrix trekt het zich weinig aan en levert zijn gulle bijdrage aan de festivalmagie, waarbij één trancenummer met naar verluidt Armin van Buuren eruit spring naast klassiekers als “Hurricane”, “Starlight (Keep Me Afloat)” en “High On Life”. En of ja, je verzint het niet, maar in die slotminuten tovert Tomorrowland als klap op de vuurpijl nog een paar vuurwerkmines uit zijn hoed.
© CPU – Nathan Dobbelaere
Minder dan 36 uur: zoveel tijd had het festivalteam maar nodig om een mainstage à l’improviste neer te zetten. Kleiner en qua stijl absoluut geen Tomorrowland-look, maar kijk, het stond er en het gehoopte scenario 1 werd realiteit. Doordat het visuele spektakel ontbrak, was de brand eigenlijk ook een opportuniteit voor de ‘ik ben hier omdat je het eens gezien moet hebben’-bezoeker om eens andere, muzikaal kwalitatievere stages te ontdekken. Want ja, die zijn er ook in De Schorre, zo toonden jonge, gretige wolven als NOVAH, Hannah Laing en Innellea op de eerste dag van het eerste weekend van Tomorrowland.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
