De Europese tournee van Joe Bonamassa zit er bijna op. Dat betekent natuurlijk helemaal niets, behalve dan dat hij alweer een nieuwe Amerikaanse tournee start binnen een tweetal weken. Na onder meer drie avonden waarop hij de muziek van Rory Gallagher bracht in Cork, een optreden met het met Metropole Orkest op North Sea Jazz en eerder ook een concert in de Lotto Arena en enkele Europese data met supergroep Black Country Communion, mag het vooral duidelijk zijn dat de gitarist simpelweg niet kan stilzitten. Dat geldt zeker ook voor zijn studiowerk, want de nog steeds maar achtenveertigjarige gitarist komt met Breakthrough nu op de proppen met zijn zeventiende studioalbum. Kevin Shirley nam, zoals op heel wat van Bonamassa’s beste albums het geval is, de productie voor zich.
Op het album horen we Joe Bonamassa zoals we hem gewoon zijn, maar wel met nog net dat tikkeltje extra variatie. Zo heeft opener “Breakthrough” met vlagen een bepaald gospelgehalte, dat wordt opgewekt door de swingende hammondorgel van de legendarische Reese Wynans en zowel de frasering als meerstemmigheid van het refrein. De gitaarsolo’s scheuren vanzelfsprekend zoals vanouds, met zowel enorme snelheid als bovenmenselijke precisie. Ook de fraaie achtergrondzang van Dannielle Gaha DeAndrea en Jade MacRae, tijdens recente liveshows overweldigend met haar zangpartij op het einde van “Self-Inflicted Wounds”, op “Trigger Finger” draagt bij aan het gospelgehalte van de eerste wapenfeiten van Breakthrough.
“I’ll Take The Blame” is misschien wel het meest typische Joe Bonamassa-nummer op deze plaat en dat betekent een midtempo bluesje met verzorgde zang, die telkens weer imposante gitaarsolo’s en smaakvolle licks die altijd wat aan zijn grote leermeester Eric Clapton doen denken. Voor de variatie krijgen we dan het groovy, funky “Drive By The Exit Sign”, met wederom een erg sterk refrein, waarop de combinatie van Bonamassa’s stem en eerdergenoemde achtergrondzangeressen wederom het nummer naar een hoger niveau verheft.
Ook voor een onvervalste bluesballad is er plaats op Breakthrough en dat gebeurt deze keer in de vorm van “Broken Record”, dat meerdere malen mooi en groots openbloeit. Uiteindelijk komt daarbij – hoe kan het ook anders – nog zo’n solo waarmee de Amerikaan de sterren van de hemel speelt en dat deze keer zelfs zonder in overdrive te moeten gaan wat snelheid betreft. Het mag daarmee gerust gesteld worden dat Bonamassa op dit album niet enkel voor variatie kiest, maar ook zo veelzijdig is dat hij van eender welk soort nummer dat ook maar een tikkeltje blues bevat, er eentje van het allerhoogste niveau kan maken.
Na het makkelijke en vlot kabbelende “Shake This Ground” komt Bonamassa vervolgens nog eens met zo’n rasecht bluesnummer en bijhorende licks, en die komen er ook op “Life After Dark”, de tweede en laatste ballad van het album. We zijn er nog niet aan uit of die net iets te glad of juist erg verfijnd vinden. Het zal er misschien van af hangen in welke gemoedstoestand de luisteraar zich bevindt op het moment van luisteren, al neigen we momenteel naar het laatste. Dat komt onder andere door de wel erg knappe solo, de mooie vocale uithaal van Bonamassa en de dreigende wederkerende riff.
Met het einde in zicht wordt het tempo ineens veel hoger opgevoerd met “You Don’t Own Me”, dat zowel een fraaie riff als gestadige drums heeft. Het geeft het album uiteindelijk een hoeveelheid panache, die we pas beseffen gemist te hebben eens we het te horen kregen. Dat belet afsluiter “Pain’s On Me”, waarop het tempo weer zakt, er echter wel niet van om binnen te gaan als zoete koek. Voor de tigste en nu ook laatste keer op deze plaat soleert hij er enkele keren heerlijk op los, zowel uiterst melodisch als aalvlug. Het voelt wat gek om de gitaarkwaliteiten van Joe Bonamassa nog te benadrukken in een artikel over de Amerikaanse bluesgigant, maar het kan tegelijkertijd ook niet genoeg benadrukt worden.
Joe Bonamassa laat zich op zijn zeventiende studioalbum als soloartiest van een wat andere kant zien, of zeg gerust maar wat andere kanten. Dat levert zijn meest veelzijdige album tot nu toe op, al betekende dat ook dat hij er minder op los rockte dan een aanzienlijk deel van zijn fans vermoedelijk verwachtten en hoopten. Laat de uitbreiding en verkenning van genres en stijlen je echter niet beletten deze plaat ook als liefhebber van de rockende Bonamassa op te zetten, want de Amerikaan heeft duidelijk meer te bieden dan wat we reeds van hem hoorden.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Broken Record”, ons favoriete nummer van Breakthrough, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
