© CPU – Peter Verstraeten
De titel van het artikel is een hele boterham geworden. We kunnen dit gerust een ep noemen, maar Jeff Tweedy heeft zijn fans hier geen titel voor gegeven. Binnenkort komt wel een volledig verse plaat uit, maar daarover later meer. Vroeger vonden we het altijd een gehannes en ‘in-het-zak-zetterij’ wanneer een band een cd-singletje uitbracht met vier nummers, we ons gepikte geld van paps en mams hieraan uitgaven, om dan te merken dat er twaalf dagen later een heuse lp op de markt kwam. Mét die vier schijven erbij uiteraard. Dan zien we toch het voordeel van een kanaal als Spotify waar je gewoon op een knopje drukt om nieuwe liedjes te beluisteren. Het is een pak democratischer en paps en mams gebruiken geen cash geld meer, dus dat pikken van een briefje van vijf euro af en toe is ook verleden tijd. Jeffrey Scot Tweedy (yep, met een enkele ’t’ in Scot) uit Illinois is zeker gekend als frontman van het formidastische Wilco, maar hij brengt regelmatig ook zonder de band zijn gelegde eieren rond. Wilco is nog niet zo lang geleden gepasseerd in Antwerpen, dus lees gerust de recensie van dat schitterende optreden (nog) eens na.
Het is me een traktatie geworden van de liedjesschrijver die heel erg smaakt. Tweedy omringt zich steeds met de beste muzikanten die heel bluesy, folky en americana klinken. “Enough” bijt de spits af en voor enkele seconden dachten we dat we per ongeluk “Waterloo Sunset” van The Kinks hadden opgelegd. De artiest heeft volgens ons altijd de coolste gitaar en de beste versterker in zijn repetitiekot staan, want wat is die sound weer lekker smerig. Koebel erbij en een eenvoudig, efficiënt drumritme en we dromen weer van de aankoop van een cabrio van minstens vijftig jaar oud om op het gemakje en zo cool als een diepvriezer rond te snorren op de Vlaamse wegen. We mogen dromen!
We kopen er ook van die te gekke, lederen handshoenen bij met van die nutteloze gaten aan de knokels. Op “One Tiny Flower” horen we akoestische instrumenten en wanneer Tweedy zingt dat het gras groeit, vinden we dit gewoon een mooi beeld. Laat dit door duizend andere artiesten doen en meewarig gezucht zal uit onze mond komen, maar bij de Amerikaan klinkt het gewoon poëtisch. Begrijpe wie begrijpen kan. De pianopartij is echt heel mooi gedaan, maar het zijn vooral de viool en de percussie die ons bij het nekvel grijpen. Het nummer gaat vlotjes over de zes minuten en Tweedy is duidelijk in heel grote doen op deze song. Na een dikke vijf minuten horen we een kakofonie van geluiden en gaat het tempo de lucht in, alsof er een regendans wordt voorbereid die zijn gelijke niet kent.
“Out in the Dark” is een zacht rocknummer met een heleboel folkelementen en dan is de man toch steeds op zijn best (en hij is al zo fantastisch goed). Mocht de kerel nu een verhaaltje voorlezen met op de achtergrond bijvoorbeeld enkel een D-akkoord, zelfs dan zouden we geboeid luisteren. Het is nu eenmaal Jeff Tweedy, we kunnen er ook niets aan veranderen. Na het beluisteren van “Stray Cats in Spain” zijn we echt helemaal klaar om binnenkort het volledige album eens door onze koptelefoon te jagen. Het zijn de hele tijd dezelfde noten en akkoorden waardoor het laatste nummer heel bezwerend klinkt. De singer-songwriter gooit er ook nog wat ruis bij waardoor je het gevoel al krijgt dat je werkelijk naar de vinylplaat aan het luisteren bent, een lp die dan al is grijsgedraaid. Vier op vier!
Twilight Override is de naam van het volledige album dat op 25 september zijn intrede in ons muzikale leven mag doen met maar liefst negenentwintig nieuwe songs! Met die plaat onder de arm zal Tweedy ook naar België en Nederland komen: op 17 februari in De Roma in Antwerpen en op 18 in TivoliVredenburg in Utrecht.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
