Een nieuw album is voor zowat elke artiest ‘het persoonlijkste wat ze ooit maakten’ en ‘nooit waren ze eerlijker dan nu’. Promopraatjes waar de doorwinterde muziekliefhebber blindelings doorheen prikt, al zijn er gelukkig ook uitzonderingen zijn op de regel. Als iemand als Angèle bovenstaande vertelt, zijn we namelijk wat meer geneigd haar op haar woord te geloven. Waarom? Heel lang was ze letterlijk je buurmeisje dat muziek maakte en per ongeluk van de ene op de andere dag een van ’s lands grootste artiesten werd. We zijn namelijk nog niet vergeten hoe debuutsingle “La Loi de Murphy” haar haast dwong in allerijl een debuutplaat bij elkaar te pennen, want anders was er niet genoeg materiaal om een concert vol te spelen. Gelukkig kreeg ze in de nasleep van Brol wat meer tijd om uit te zoeken wie ze echt als artieste wilde zijn.
Het was daarom weinig verrassend dat Nonante-Cinq de Brusselse zangeres wereldwijd op de kaart zette. Van Coachella tot Primavera Sound, van een vriendschap met Dua Lipa tot reclamecampagnes met Chanel: Angèle is tot op vandaag een van onze grootste culturele exportproducten. Dat ze de afgelopen jaren haast volledig van de radar verdween, deed dan ook al vermoeden dat er iets speelt. De afgelopen weken werd meteen ook duidelijk wat dat precies was. Een gebroken hart, herbronning en een nieuwe liefde brachten haar tot nieuwe inzichten – waarbij het belang van haar instinct de rode draad vormde. Dat het zinnetje ‘Écouter son instinct’ meteen ook als een soort mantra begon te gelden op single “Dis-le“, zegt veel meer dan je op het eerste gehoor zou denken.
Sinds de release van haar vorige album is Angèle namelijk een nieuw mens geworden. En daar hebben veel factoren een rol in gespeeld volgens haar. Vanzelfsprekend is ze ondertussen een volwassen vrouw geworden, waardoor ze ook meer innerlijke rust heeft gevonden. Ze heeft een duidelijker beeld van wat zij zelf wil doen en brengen, dat bovendien resoneert met de persoon die ze is. Om op dat punt te komen, heeft ze voor deze derde plaat haar instinct dus gevolgd en is ze uitgekomen in de club. Of toch zeker de donkerte ervan. Singles als “Dis-le” en “What You Want” flitsten bombastisch langs alle kanten door je gehoorkanalen, maar moesten in alle eerlijkheid toch ook wel even in onze playlist staan voor we er echt aan gewend raakten. Ons buurmeisje wordt dan ook niet elke dag een diva. Maar goed, al bij al past dat nieuwe jasje de Brusselse als gegoten op Instinct. Het is dan wel anders, maar het voelt wel echt.
En dat komt deels door het feit dat Instinct, hoewel dat Angèle dat nooit ergens bevestigt, misschien wel een beetje aanvoelt als een totaalconcept. Het album begint namelijk aan het einde van een breuk, volgt de zangeres tijdens de zoektocht naar hetgeen ze wil, en sluit de cirkel uiteindelijk af met een nieuwe liefde. Dat verhaal wordt bovendien voortdurend aangevuld met rake producties, die onbewust inwerken op je gevoelens. Het zit namelijk zo, dat zelfs als je geen woord Frans begrijpt, je toch meer dan ooit het idee hebt dat je mee bent in het verhaal. Het getwinkel in “Au revoir” zorgt er samen met de warme synths bijvoorbeeld voor dat je snapt dat er op een liefdevolle manier een streep onder de boel wordt getrokken: ‘Au revoir mon amour, I can’t try anymore’. Of wat te zeggen van de tot in de oneindigheid herhaalde ‘J’sais pas c’que je veux’ in “Une seule vie“. Mee? Mee.
In de leegte en chaos van de onzekerheid vond Angèle overigens niet alleen de mannen van Justice, maar ook Stephen en David Dewaele. Naar onze bescheiden mening vormt die samenwerking meteen ook het hoogtepunt van de plaat, net doordat de Soulwax-wereld een heel nieuw aspect van het Instinct-verhaal opentrekt. Wandel, nu de herfst eraan komt, ’s avonds maar eens over de Brusselse Koningsstraat met deze in je oren, terwijl de kasseien glinsteren door de regen. Je zal snel begrijpen wat we bedoelen. Zeker omdat die coolheid een zekere hoop met zich meebrengt en dat brengt Angèle in dit geval vooral weer terug naar zichzelf. “On verra” is het obligatoire, dromerige pianonummer van de plaat en op “Je compte” pikt ze de elektronische draad ergens halverwege wat onverwachts weer op.
De sfeer op Instinct is van dan af aan ook ietsje anders dan voorheen, want er komt een nieuwe vlam in het spel. “F4ck 4ever” doet de vonk overslaan, maar voelt tegelijkertijd ook iets te veel aan als de makkelijke pophit die op de plaat moet staan. Een prima nummer, net als het daaropvolgende “Tout décider” overigens, maar qua vernuft zat er misschien ietsje meer in. Zeker omdat je met “Love Triangle” op het einde van het album nog de auditieve definitie van ‘sexy’ krijgt te horen. Samen met Caroline Polachek(!) zoekt de Brusselse, kronkelend tussen Frans en Engels, naar de vorm van liefde die ze wil, maar uiteindelijk brengt die Angèle altijd terug tot bij zichzelf.
Want om dan toch maar het cliché uit de eerste zinnen van deze tekst te bevestigen, lijkt Instinct toch vooral heel dicht te liggen bij wie Angèle vandaag de dag is. Ze is niet meer het schattige buurmeisje dat fijne popliedjes maakt op haar slaapkamer, wel een jonge vrouw die niet bang is om de diva uit te hangen. Voor haar derde album volgde de Brusselse letterlijk haar instinct en dat bracht haar tot het schrijven van een album dat op alle vlakken zowel zwaar als luchtig aanvoelt. En oké, er staan zeker ook enkele vergeetbare nummers op de tracklist, maar dat neemt niet weg dat het qua evolutie nog altijd meer dan goed zit bij de zangeres. Waar de stap in de nieuwe richting op het eerste gezicht misschien wat te groot aanvoelde, vallen de puzzelstukjes in het geheel uiteindelijk toch allemaal op de juiste plek.
Instinct toont Angèle op een manier waarop wij (en bij uitbreiding de wereld) haar nog niet kenden, al klikte er recent al veel toen we haar op het dak van de Parijse Accor Arena aan het werk zagen. Als dat de wereld van Instinct is, dan zijn we maar wat benieuwd hoe het is om daar de komende maanden deel van uit te mogen maken.
Angèle stelt Instinct voor tijdens twee uitverkochte shows in de ING Arena op 20 en 21 maart.
Ontdek “Trop”, ons favoriete nummer van Instinct, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
