Gent Jazz 2025 (Festivaldag 6): Een opmerkelijke reis

Na twee dagen waar Max Richter en Anoushka Shankar op het programma stonden, was het op donderdag tijd voor wat anders op Gent Jazz. De affiche zag er een klein beetje anders uit en zo zagen we Madeleine Peyroux ter vervanging van de hoogzwangere Melody Gardot, wat op zijn beurt ook Ibrahim Maalouf tot headliner promoveerde. Desalniettemin was ook deze festivaldag weer uitverkocht en dat speelde zeker bij Maalouf ferm in zijn voordeel.

An Pierlé Quartet @ Main Stage

Deze keer was het aan An Pierlé en haar kwartet om de festivaldag op gang te trappen en dat deed de Belgische zoals we van haar gewoon zijn: met een theatrale en gedreven show, die bovenal ook muzikaal erg verfijnd was. Het Tori Amos-gehalte steeg met de seconde en dan kan het enkel maar goed zijn. Met haar stem die zowel all over the place als volledig gecontroleerd was, wist ze zonder enige moeite te fascineren. Tenslotte kwam ze ook even van achter haar piano’s – die ze zelfs even tegelijk bespeelde – om het slotnummer te brengen en dat deed ze met evenveel bravoure als de rest van haar show. An Pierlé Quartet was niet de meest toegankelijke opener die we deze editie van Gent Jazz al hebben gezien, maar misschien wel degene die we ons het best zullen herinneren.

Alver @ Garden Stage

Op deze zesde festivaldag stond de Garden Stage bijna volledig in thema van het KASK, en dat leverde ons maar liefst drie leuke bands op. Alver, de groep rondom fluitiste Nele Vernaillen, was daarvan de eerste en deed het voortreffelijk. De band wist op een ingetogen manier muzikale verhalen te brengen, die eentonig, maar toch ook erg mooi klonken. Een ruim halfuurtje was dan ook wel voldoende om alle feeërieke en kalme muziek die Alver bracht tot ons te nemen en toch voor even een heel ander en vooral zen mens te worden.

José James @ Main Stage

Voor José James was het al de vierde keer dat hij op Gent Jazz zijn muzikale zegje mocht komen doen en dat was er deze keer eentje die hij ook met heel veel woorden van anderen deed. Zijn dit jaar uitgebrachte album 1978: Revenge of the Dragon staat bol van de covers en daar bracht hij er ook een aanzienlijk deel van op de Main Stage van Gent Jazz. “I Thought It Was You” droeg hij op aan Herbie Hancock, de schrijver van het lied, en we waren ook blij dat wij tot de vijf klappende mensen behoorden toen James vroeg om te klappen als je afgelopen vrijdag ook de jazzlegende aan het werk zag. “I Miss You” bracht The Rolling Stones dan weer in een volledig ander, maar tegelijk ook verfrissend jasje en daar werd zelfs een stukje “Ain’t No Sunshine” aan toegevoegd. Ook het absolute slot, waarbij James het publiek inging, was voor een Bill Withers-nummer, deze keer met het altijd prachtige en tevens ook perfect uitgevoerd en gezongen “Lovely Day”. Wie een nostalgisch tripje wou, was bij José James aan het juiste adres.

Frans Kalf @ Garden Stage

Van de KASK-bands was Frans Kalf ongetwijfeld de leukste. Zowel melodisch als tekstueel had de band heel wat te bieden, namelijk vederlichtje en toegankelijke melodietjes die boodschappen brachten die net zo goed van Spinvis hadden kunnen komen. Het lied dat de jongeman over Luxemburg schreef horen we graag nog eens terug en dat geldt eigenlijk ook voor de rest van de set. De Hollandse tongval, de brave en warme stem en die poëzie die net zo goed geen poëzie had kunnen zijn; kom maar op met die cd, lp of gewoon al een Spotify-release.

Madeleine Peyroux @ Main Stage

Op Madeleine Peyroux moesten we zowaar twee keer langer wachten. Normaal gezien stond de Amerikaanse afgelopen zaterdag al geprogrammeerd, maar door de afzegging van grote headliner Melody Gardot werd ze opgeschoven naar deze tiende juli. Dan kwam ze ook nog eens vijf minuutjes te laat, maar dat maakte ze goed met een ‘Goeienavond, Gentenaars’ en een ‘Vree wijs’ of hoe je dat ook precies schrijft. Het openingsnummer werd door de band voortreffelijk gebracht, maar Peyroux had het vocaal toch wat lastig en zat er enkele keren merkbaar naast. Nadat ze een bekertje water aangeboden kreeg, werd dat euvel verholpen en dat was maar best ook, want anders was de intense Judy Collins-cover “Dreamers” gegarandeerd niet tot een goed einde gekomen. De Amerikaanse bracht het lied ook helemaal alleen, al waren het haar uithalen die het meeste indruk maakten.

Met “Dance Me To The End of Love” en “Voir un ami pleurer” had ze nog twee erg straffe covers in petto en bij die laatste zagen we toch enkele zakdoeken bovengehaald worden. “Me and the Mosquito” zorgde dan weer voor hilariteit en daarmee werd haar ook vergeven dat ze ook tien minuten over tijd ging. Het zorgde wel even voor verwarring bij de artiest zelf, die vervolgens ook tot de conclusie kwam dat ze misschien net wat te veel had gepraat, al was dat wel voor een goede zaak; in dit geval bracht ze een handjevol quotes van Amerikanen die hun verstand nog niet verloren zijn. Madeleine Peyroux bracht een leuk uurtje met zowel easy-listening vocal jazz, als intense momenten en ontroerende nummers.

Kleinpunk @ Garden Stage

Op een min of meer kalm dagje was er wel even tijd voor een combinatie van rock en punk met Kleinpunk. De band zorgde daarmee voor een welkome afwisseling en dat betekende op zijn beurt ook dat de set van Kleinpunk voorbij vloog. De groovy baslijnen, nadrukkelijke toetsen en wederom Nederlandse teksten, vormden een combinatie die zowel fris als vertrouwd klonk en daarmee ook een bepaald tijdloos gehalte kreeg. We hadden graag nog wat meer van Kleinpunk gezien, al moesten we ons door de uitgelopen set van Madeleine Peyroux net zoals zovelen nog voor het einde alweer richting Main Stage haasten voor de start van Ibrahim Maalouf.

Ibrahim Maalouf @ Main Stage

De annulering van Melody Gardot maakte van Ibrahim Maalouf ook ineens de headliner van deze zesde festivaldag, en wat ambiance betreft, verdient hij die status ook. Maalouf liet met muziek van op zijn nieuwste plaat Trumpets of Michel Ange het publiek al van bij het begin meeklappen, schreeuwde dat zijn concert een groot trouwfeest was waarop we allemaal met elkaar zouden trouwen en haalde er ook voor enkele nummers een danseres bij.

De muziek was op zich ook goed, maar zo repetitief dat we na elke noot al konden voorspellen wat hij drie frases later zou gaan spelen. Ook het constante vraag en antwoord tussen Maalouf en zijn medeblazers, was op het clichématige af en dat gold eigenlijk voor de hele show. Van de ‘1 2 3 jump’ tot het laten meezwaaien van het publiek en finaal ook de lichtjes; alles had net zo goed uit een optreden van de eerste de beste schlagerzanger kunnen komen. Het gigantische feestgehalte van zijn muziek droeg daar ook aan bij en dat zorgde inderdaad voor veel sfeer en gedans, maar we durven ons ook wel hardop afvragen wie er thuis gewoon om te luisteren Trumpets of Michel Ange zou opzetten.

The Philharmonik @ Garden Stage

Wie een muzikaal interessanter feestje wou kon gelukkig nog op de Garden Stage terecht, waar The Philharmonik een zowel gladde als groovy show speelde. De dromerige gitaar en vette bas zorgden voor de perfecte ondergrond waarop de o zo soulvolle stem van Christian Gates, die tevens ook een voor leuke accenten zorgde met zijn keyboard, kon steunen. Reken daar nog enkele smakelijke gitaarsolo’s bij en je kan enkel concluderen dat The Philharmonik en band een show brachten die helemaal af is.

De zesde festivaldag van Gent Jazz was er eentje die alle kanten op schoot. Van de theatrale An Pierlé naar de muzikaal wat ingetogenere José James en Madeleine Peyroux en uiteindelijk naar feestbeest Ibrahim Maalouf; het was een opmerkelijke reis.