Paradise City 2025 (Festivaldag 2): Underdogs aan de macht

De poort naar het paradijs: in veel literatuur is erover geschreven, maar een zeker festival in het Vlaams-Brabantse Perk belooft het waar te maken. Het decor lijken ze daar in ieder geval al recht uit een sprookje gevist te hebben: de alternatieve, hoofdzakelijk elektronische beats weerkaatsen tegen het Kasteel de Ribaucourt, dat het hartje van het dorp vormt. In tegenstelling tot in zo’n sprookje, zijn er geen drie artiesten die er de hoofdrol opeisen. Nee, Paradise City zet in op een brede programmatie vol talent dat graag al eens buiten de lijntjes kleurt. Duurzaamheid is daarnaast een begrip dat in één adem met de naam van het festival uitgesproken moet worden en waarvoor het al meermaals in de prijzen viel. Samen met de toevoeging van de Barefoot stage – jawel, een stage waar je enkel op blote voeten binnen mag – was dat een van de redenen waarom wij al voor onze dood eens wilden afreizen naar het paradijs.

Al bij binnenkomst werden we bewust gemaakt over de onderliggende missie van het festival: na slechts enkele ecologische voetafdrukken in het gras werd ons al meegedeeld welke maaltijd van welke foodtruck hoeveel CO2-uitstoot veroorzaakt. Aan de andere kant van het kasteel warmde She The DJ de vroege vogels ondertussen op om er onder ideale omstandigheden een topdag van te maken. Enkele zonnestralen die het wolkendek doorbreken, een warm windje en discorijke housebeats: bestaat er een betere mélange om in festivalmood te geraken?

We schreven het daarnet al: vooral elektronische beats weerklinken dit weekend door de Perkse atmosfeer, maar die komen niet enkel vanuit USB-sticks en draaitafels. Paradise City beschikt ook over een Concert Hall, waarin Susobrino met zijn kleine, kleurrijke marktkraampje en wegspiegel plaats neemt. In de bolle reflectie zien we niet veel volk opdagen voor de Boliviaan die een van de revelaties was van Trix’ We Are Open dit jaar. Gelukkig voor hem stroomt wel kopje na kopje de tent binnen, zodat hij zijn gitaar-, drum- en blokfluitkunsten tentoon kan stellen op onder meer eigen versie van “The Next Episode” van Dr. Dre en Snoop Dogg en “Never Leave You (Uh Oooh, Uh Oooh)” van Lumidee. Een veelbelovende start houdt ons in de tent, maar nadien blijft het een beetje aanmodderen. Het is nog vroeg op de dag en dus moeten sommige mensen de prut vaak nog wat uit hun ogen wrijven, maar mocht Susobrino als onze wekker dienen, dan zouden we nog even willen blijven liggen. Ondanks de slomere tempo’s maakte hij er finaal wel een gestaag feestje van en liet hij ons tijdens een uurtje musiceren kennis maken met cumbia en boleros, twee prominente genres in Latijns-Amerika.

En van het zuiden reizen we af naar het oosten, want de volgende dj op het programma komt uit Semipalatinsk. Stel dat je deze metropool toch niet moest kennen: Asian Sals achtergrond zit al verscholen in haar naam – ze werd geboren in Kazachstan. Hoewel haar muziek meer aanzet tot bewegen dan die van Susobrino, heerst er in het bos vooral een bijbabbelsfeertje. Lekker druk is het hier al wel, al weet ze ook als we de praatruis even filteren niet meteen echt indruk te maken. De beats slepen iets te lang aan om te blijven boeien, dus luisteren we naar de roep van de Concert Hall wanneer er terug geluid uit komt.

Daar heeft het Italiaanse trio okgiorgio en PARISI zich boilerroomgewijs in het midden van de planché genesteld om van daaruit een face-to-faceset, zoals dat tegenwoordig heet, te draaien. Spijt dat we het bos achter ons gelaten hebben is verre van aanwezig, want met bliepjes, donkere kelderbeats en Fred again..-achtige ritmes weten de heren het publiek meteen tot aan en zelfs op hun podiumpje te trekken. Tijdens hoogtepunt “Lights Out” bevestigt de uitwisseling van hun blikken dat de synergie goed zit, ondanks de paar kleine oneffenheden die er in de mix kruipen. Wat eenieder precies doet – ze hebben elks andere apparatuur voor hen staan – moet je aan hen vragen; het enige dat wij kunnen zeggen is dat het erg boeiend is om naar te kijken. In de dj-set die nadien volgt, trekken ze de donkere clublijn nog even door, waarna de drie overschakelen op iets meer herkenbaarheid met verrassende versies van “One More Time” van Daft Punk, “Loreley” van Kölsch en “Fine Day” en “Scary Monsters and Nice Sprites” van Skrillex. Niet per se nodig wat ons betreft, maar wel een slimme zet om nog meer bezoekers mee op de kar, of op het podium, te krijgen. Afsluiten doen ze terug als live-act, met emotionele melodische techno in de vorm van “Believe In Myself”, dat mooi overvloeit in het afrondende “Another Chance”.

Een karrenvracht aan stellingen en zo’n groot aantal spuitbussen fluo-oranje verf dat je ze aan bulkprijs kan inkopen: meer heb je soms niet nodig om misschien wel de gaafste stage van je festival te bouwen, die tegelijk een waarschuwing is voor de vogels om er niet tegen te vliegen. Aan de Contrast Stage, tenmidden van al de rest, worden niet alleen zonnebrillen gedragen voor de zon, maar ook voor de felheid van de constructie. Aan het werk zijn Audrey Danza en Kasper Marrott, die wat stijfjes in de dj-booth hebben plaatsgenomen. Met de focus op de repetitieve beats trekken ze een vol plein en gaan ze wat terug in de tijd. Met rollende bassen à la KI/KI bouwen ze wel een goede basis, maar er liggen net iets te weinig extra lagen op om er een interessant geheel van te maken. Minutenlang naar dezelfde beat luisteren kan leuk zijn voor even of als je onder invloed bent van de juiste niet nader genoemde middelen, maar ons wordt het op een gegeven moment toch net iets te veel. Muzikaal dan, want door de esthetische zon-stage-kasteel-aanblik houdt de Contrast Stage ons toch nog even in zijn greep.

Tijd om een kijkje te gaan nemen aan een van de sidestages, want het is vaak daar dat je ontdekkingen doet. Aan de Cupra-activatie begint Portex net aan zijn set. De producer uit Tessenderlo staat dit jaar zowel op de randline-up van Werchter als die van Pukkelpop, maar hij komt in Perk al even opwarmen. Dat mag je redelijk letterlijk nemen, want wanneer we terug buitenkomen voelt een plekje in volle zon als fris aan. Hoe dat komt? We staan naast een auto in een pikzwarte garage waar amper lucht in kan. Dat, en de snelle, progressieve beats van de man, zorgen ervoor dat het zweten is als een hoer in een kerk. Met acid- en nostalgieaccentjes parfumeert hij zijn kicks. Het resultaat is niet de meest complexe of indrukwekkende sound van de dag, maar het werkt wel, want de sfeer is bij de betere van het weekend. Een makkelijk meezingbare catchphrase, een retrogetinte synth en een bouncy kick: meer heeft Portex niet nodig om de voorbijgangers te plezieren. Aan de Werchter- en Pukkelpopgangers: tussen alle discutabele namen op het randprogramma is dit toch wel eentje om te checken als je niet schuw bent van wat steviger werk.

Intussen krijgt menig bezoeker honger en besluiten wij ook maar eens wat te gaan eten, maar onderweg naar een foodtruck worden we afgeleid door wat er zich op de Orbit Stage afspeelt. In de verte horen we JAEL “A Little Closer” van Diffrent droppen, dus nemen we plaats in de goed gevulde houten constructie. Van UK garage schakelt hij al snel over op jungle, waardoor de set van de Nederlander een heel Brits randje krijgt. De moeilijkst navolgbare drums spatten eraf en die onregelmatigheid lijkt wel spek naar de bek van de aanwezigen. Met een steengoede remix van “leavemealone” besluit hij, en dan moeten we hem wel alleen laten.

Na een spanningsopbouwende stilte en wat gespeel met handgebaren uit het publiek die door de cameraman op het billboardscherm van de Castle Stage worden geprojecteerd, horen we de volumeknop stilaan omhoog gaan; het is tijd voor de closing met Odymel en EMILIJA. Voor het eerst krijgen ze de dansvloer propvol. Tot achter de front of house staat het gevuld en om al die mensen te laten blijven, gooien de twee al snel een remake van “It’s That Time” in de mix. Het kleurrijke podium dat de stage hier overdag vormt, is, nu de avond gevallen is, getransformeerd tot een donker gat. Met relatief minimale verlichting die niet geschikt is voor mensen met epilepsie, worden onze ogen getest, terwijl er door de boxen snelle, bouncy techno met trance-invloeden klinkt, met af en toe een baslijn die even ontspoort. Het geluid had enkel iets harder gemogen om dat echt te laten binnenkomen. Gelukkig krijgen Odymel en EMILIJA ook zo de meeste mensen mee op hun kar, door met regelmaat bekende vocals op ons af te vuren. Zo horen we “S&M” van Rihanna, Belgische klassieker “Turn The Tide” van Sylver en een speelse remix van MGMT’s “Kids”. Daar overheen is er ook visueel wat te beleven, al is daar weinig aan vast te knopen: op het centrale scherm zien we naast de handige livebeelden waarop we de twee van wat dichterbij kunnen bezig zien ook zwemmende dolfijnen, de Trump Tower en Pablo Picasso die een stier schildert.

‘Superstar dj’s’, zoals in het ook gespeelde “Hey Boy Hey Girl” wordt gezongen, zouden we Odymel en EMILIJA niet noemen, maar hun slot als afsluiters hebben ze absoluut wel verdiend en waargemaakt. Het duurde lang voordat het feest op gang kwam, maar de twee traden op als redders in nood. En oh ja, de laatste visual van de avond? De zon van de Teletubbies, die ons met haar koddige glimlach een goede tocht naar huis wenste. De zaterdag was een gemoedelijke, waarin de meeste dj’s de verwachtingen wel inlosten, maar zelden overtroffen. Een echte uitblinker ontbrak, al zijn dat op Paradise City eigenlijk ook gewoon de locatie en de duurzaamheidsinspanningen. Op muzikaal vlak kwamen de beste sets van de dag van de kleinere namen op de kleinere stages, zoals okgiorgio & PARISI, Portex en JAEL. Onbekend is onbemind, zo blijkt maar weer…

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website