Wat weten we nu eigenlijk over Tasmanië, behalve dan dat het een eiland onder Australië is en dat de hoofdstad Hobart is? Eigenlijk twee keer niks. Laat daar nu net Zac Henderson van afkomstig zijn. We zijn correcte mensen en geven graag toe dat we nog nooit van de man hadden gehoord, tot daarnet. We krijgen al eens een tip van gelijkgestemde muziekzielen en daar zat nu deze singer-songwriter bij. Zijn nieuwe single toch maar eens opgelegd en ondertussen hebben we zijn debuutalbum Lay the Stones ook al door onze luidsprekers laten knallen. Wat een topmuzikant is hij, wat een schande ook dat we deze kerel pas nu in onze armen en oren hebben gesloten.
“Fever” is een geweldig knap nummer dat rustig begint met een enkele noot op een banjo of mandoline, en nadien met een schitterende riedel op de akoestische gitaar. Na letterlijk twee seconden hadden we in de mot dat hier een groots nummer uit zou vloeien. De gitaar blijft nog even voortkabbelen en op de achtergrond horen we de eerste tinten van een vioolpartij verschijnen. Henderson begint bedaard en zelfs een tikkel onbewogen te zingen, maar dat is voor de tsunami aan geluiden en rampspoed zal doorbreken. Wat een stem heeft die man als geboortegeschenk gekregen. Henderson zoekt de liefde op bij iemand anders, maar die andere persoon houdt de boot nog stevig af. Voor alles eventueel zou kunnen klikken, voelt de zanger al pijn en diepe smart. Jongens, die gast moet verliefd zijn, verliefdheid die hem compleet dreigt te wurgen.
Zonder dat we het eigenlijk goed beseffen, begint het hele lied op te bouwen met zware pianonoten en doffe slagen op de grootste cymbalen. Alle instrumenten worden volledig naar voren gemixt en de woorden van de onbereikbare nestelen zich in het brein van de artiest dat volledig op springen staat. Hoe meer we de druk horen van de instrumenten, hoe meer we de waanzinnige verliefdheid horen die Henderson dreigt te verpletteren. De eenzaamheid druipt er in beken van af en we vrezen dat de singer-songwriter gewoon uit elkaar dreigt te spatten van ellende. Naar het einde van de song toe beginnen de instrumenten iets kalmer te worden, alsof de singer-songwriter begint te begrijpen dat hij zijn mogelijke rampspoed moet zien te kanaliseren om erger te voorkomen. Wat een krankzinnig mooi lied is dit! Het gebeurt écht niet elke dag dat we zo omver worden geblazen door een song.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
