Best Kept Secret 2025 (Festivaldag 1): Subtropisch zweten

De werkweek werd vroegtijdig afgesloten, de cursussen werden even opgebaard. Reden? In een dikke dertig graden de tent opzetten en ons richting de stoffige, droge weide van Best Kept Secret begeven. Dat stof waaide op tijdens de eerste voorzichtige voetstappen richting Droom Dit of Divorce in de warme tenten. Het was bakken geblazen met Nilüfer Yanya en Long Fling, vooraleer Glass Beams het hoofdpodium opende. De brandende zon zorgde voor overmatig gebruik van zonnecrème en plakkerig zweet op ons voorhoofd en billen, maar uiteindelijk bleek het wel al de moeite waard. Eenmaal de zon achter de bomen verdween en er kort een fris briesje passeerde, begon de mensenmassa te dansen met onder andere L’Impératrice en Barry Can’t Swim.

De eerste dag van Best Kept Secret was een verfrissende duik in de festivalzomer waarbij we uit het water werden gevist door Eefje de Visser, die zichzelf tot headliner mocht benoemen. De zangeres is verre van de meest iconische of bekendste hoofdact die het festival al gezien heeft, maar de Nederlandse gaf alles wat ze te bieden had. Ze toonde aan het thuispubliek (rijkelijk aangevuld met het andere thuispubliek uit België) dat ze wel weet hoe een sterke en waardige set neer te zetten, waarna met Nia Archives en The Dare de eerste nacht van het festival werd ingezet.

Droom Dit @ The Secret

Droom Dit mocht vorig jaar in de Muziekgieterij spelen en kreeg dit jaar de eer om het startschot te geven. Oprechte Nederlandstalige teksten, fijne elektropopmuziek en een dikke laag zweet zorgden voor een sterke start. Het zestal ging meteen sterk van start, maar toonde al snel met het eerste deel van “Het hart bestaat niet en de rest ook niet” dat het ook rustigere muziek in de aanbieding heeft. Hitje “Ik weet het” zorgde ervoor dat het nóg warmer in de tent werd, aangezien Droom Dit uitnodigde tot dansen. Doeltreffend en efficiënt werd het ene na het andere lied gebracht, en na een tijdje verdween de zanger eventjes om ruimte te maken voor de toetseniste en haar stem. Met “Jochie” werd er een fijn nieuw nummer gebracht, dat warm onthaald werd, maar het zorgde er wel voor dat het bekendere en pakkende “Zwijg de rest” niet gespeeld werd. “Laatste traan” kwam daarentegen wel aan bod en zorgde er opnieuw voor dat er gedanst werd. Droom Dit bewees met andere woorden dat haar upgrade naar The Secret en als festivalopener meer dan terecht was, dus laat ons hopen dat de Nederlandse band volgende festivalzomer ook in België terug te vinden is.

Divorce @ The Casbah

Folk en country beleven al een tijdje een revival, en Divorce lift daar graag op mee. De band uit Nottingham gebruikte het genre als fundament voor haar indierockdebuut Drive to Goldenhammer. Dat het vroeg op de namiddag al bakken en braden was, was een understatement. Zeker in The Casbah, waar de hitte onder het golfplaten dak extra hard toesloeg. Onder die metalen oven lieten de Britten het publiek loom knikkebollen op hun grungy riffs en ingehouden podiumpresence. Met zonnebril en korte coupe was frontvrouw Tiger Cohen-Towell alvast klaar om oldschool te rocken. Toch viel er bij het publiek weinig energie te bespeuren, daarvoor was het simpelweg te heet en de set iets te monotoon. Toch wist Cohen-Towell precies wat Nederland voor Divorce betekent. Een warme herinnering aan Left of the Dial deed de oren ineens weer spitsen. Soms is een zweetdruppel nostalgie alles wat een show nodig heeft.

The Vices @ TWO

The Vices is een Nederlandse garagerockband die haar eerste optreden als voorprogramma van YUNGBLUD speelde en ook al op Eurosonic Noorderslag terug te vinden was. Vorig jaar brachten de knapen hun derde langspeler uit en op de openingsdag liep hun optreden wat vertraging op. Een dikke vijf minuten later dan verwacht schoot The Vices wel goed in actie met al snel een gitaarsolo een bassist in spreidstand. Een frisse rocksong als “Wrong Ones” kwam goed binnen, net als de soms vrij lange instrumentale stukken. Nooit slordig, maar wel energiek zorgde The Vices voor een overtuigende set. Tussen de muziek door werd er kort iets gezegd over de politieke toestand van de wereld en alles dat er momenteel gebeurt, maar er werden niet heel veel woorden aan vuil gemaakt. De band liet de muziek aan het woord, want volgens de Nederlanders verbindt die ons. Ondanks dat het na verloop van tijd wat eentonig werd, bracht The Vices wel een overtuigende set.

WU LYF @ The Secret

Het startverhaal van WU LYF past perfect binnen de opzet van dit festival. In de beginjaren maakte de groep er een sport van om interviews te weigeren en bleef ze zo een goed bewaard geheim binnen de posthardcorescene. Noem het geen reünie, maar dertien jaar na de break-up is de band opgestaan uit haar eigen as. Toch was ook hier de hitte nog te voelbaar om de volledige impact van de terugkeer te bevatten. De band uit Manchester leek zich in elk geval moeiteloos aan de tent te hebben aangepast en vuurde de ene golden oldie na de andere op het publiek af. Tussen de meer emotionele momenten door zorgden de melodieuze stukken voor iets dat zelfs dansbaar aanvoelde. Dat was mede te danken aan Ellery James Roberts, die in zijn jeans-op-jeansoutfit onvermoeibaar de aandacht bleef trekken. Comebacksingle “A New Life Is Coming” sloot live naadloos aan bij het oude werk. Alsof WU LYF nooit was weggeweest, alleen net iets vochtiger.

Long Fling @ The Casbah

Wie op Spotify en consorten Long Fling opzoekt, zal van een kale reis terugkomen. Echt gek is dat niet, want het duo hield het project begin dit jaar boven het doopvont. De wegen van Pip Blom (van – no surprise – Pip Blom) en Willem Smit (frontman van Personal Trainer) kruisten elkaar meermaals en zo kwam het tot dit nieuwe zijproject dat in de late namiddag op een mooi gevulde The Casbah kon rekenen. De cohesie tussen de twee werd versterkt door drie extra muzikanten die voor nog wat extra vlees aan het nog onbekende skelet zorgden. De set kende een solide opbouw en bevatte een aantal sterke nummers die smaakten naar meer. De energie van Blom en Smit zat ondanks de stikkende temperaturen vrijwel de hele tijd goed en met hun zang vulden ze elkaar gewoon goed aan. De eerste single, die binnenkort zal verschijnen, was van het ietwat rustigere soort en heeft wat nodig is om met een sterke eerste zet het nieuwe project te lanceren. We zijn na gisteren des te meer benieuwd of Long Fling meer kan worden dan een zijsprong van twee uiterst begaafde muzikanten.

Nilüfer Yanya @ TWO

De Britse Nilüfer Yanya brengt steeds goeie muziek uit en die vindt de weg naar een steeds groter publiek, waardoor de singer-songwriter de grootste tent van Best Kept Secret goed liet vollopen. “My Method Actor” was een goede opener, die meteen aantoonde dat de zangeres zich niet zou laten doen door de warmte. Het vrij stevige lied werd ondersteund door een coole saxofoon, die later in de set ook voor zachte en zweverige momenten zorgde. “Like I Say (I runaway)” werd zoals verwacht goed onthaald, maar door de nogal lange en vooral stille pauzes tussen de liedjes kroop er nooit echt vaart in de set. Een simpele ’thank you’ was voor een lange tijd de enige bindtekst die de Britse te bieden had, met later het voorstellen van de band en vermelden dat “Rid of Me” een cover van PJ Harvey is. Of Nilüfer wist dat Polly Jean vorig jaar op hetzelfde podium stond, weten we niet, maar het was in ieder geval wel een hoogtepunt van de set. De Britse speelde elk nummer zeer goed, maar het voelde toch allemaal wat droogjes aan. Misschien te routineus geworden, misschien haar dag niet, misschien gewoonweg te warm, maar de spark die ons echt in het optreden zou zuigen, die ontbrak jammer genoeg. Dat neemt natuurlijk niet weg dat de nummers mooi klonken en de hardere lekker cool binnenkwamen.

Nilüfer Yanya staat op donderdag 17 juli op Dour.

Kin’ Gongolo Kiniata @ The Secret

Als vertegenwoordigers van de zogenaamde rumbarock, jaagde Kin’ Gongolo Kiniata de temperatuur moeiteloos de hoogte in, gevoed door de bruisende energie van haar thuisstad Kinshasa. Met grofvuil bouwden de leden niet alleen hun eigen instrumenten, maar ook een volstrekt unieke stijl die net zo hoekig als ritmisch klonk. Wat volgde was een explosieve cocktail van tribale ritmes, urban funk en punkachtige energie, waarbij het simpelweg onmogelijk was om stil te blijven staan. De dubbele percussie en stuwende baslijnen duwden het collectief voort op een woestijnachtige groove, zinderend en bezwerend tegelijk. Tussen de klanken door doken subtiele details op die deden denken aan Ezra Collective en Altın Gün, maar altijd met een eigen, ongrijpbare flair. Zo maakten we in The Secret, op nauwelijks een uur tijd, een muzikale wereldreis waarin Afrika onmiskenbaar de moeder van alle ritmes bleek. Een broeierige composthoop van creativiteit, geboren uit schroot, kloppende harten en veel soul.

Op vrijdag 27 juni staat Kin’Gongolo Kiniata op Couleur Café in Brussel.

Glass Beams @ ONE

Vanuit Kinshasa trokken we op muzikale safari naar India. Aan de rand van het idyllische meer stond Glass Beams te popelen om zijn oosterse riffs in een strak en hypnotiserend geheel te laten weerklinken. Alleen al de glinstering van de gouden maskers van de leden en sfeervolle visuals zorgden voor een magisch effect. Omdat het nog volop licht was aan het hoofdpodium, raakten die visuele elementen wat op de achtergrond. Met het water rustig kabbelend aan de zijkant van het terrein was het bovendien geen kwestie van drummen voor een plek. Het publiek wiegde ontspannen mee op de pulserende Indiase gitaarlijnen. Laagje per laagje bouwde de band geduldig aan een set die eerder betoverde dan overdonderde. Glass Beams werkte niet naar een climax toe, maar dompelde ons onder in een trance. De elektronische accenten uit het nieuwe werk voegden zich moeiteloos bij de warme gitaarklanken en creëerden een zonovergoten droom die langzaam oploste in de lucht boven het podium.

Glass Beams komt op zondag 29 juni naar de tiende editie van Paradise City Festival.

Sailor Honeymoon @ The Casbah

Wie nog nooit een nummer van Sailor Honeymoon heeft gehoord, zal wellicht denken dat ze liefelijke indiefolk maken, maar niets is minder waar. Het drietal kwam helemaal overgevlogen uit Seoul om rammelende punk door ons gehoorkanaal te jagen. In alle eerlijkheid rommelde het wat ons betreft toch vaak net iets te veel langs alle kanten, al zag Best Kept Secret daar ook wel een charme in. Vooraan in The Casbah werd er duchtig rondgesprongen op nummers die gingen over prangende onderwerpen zoals bijvoorbeeld tofu en augurken. Cover “I Wanna Be Your Dog” wakkerde dan weer vooral bij het oudere segment jeugdige herinneringen op, terwijl de drumster alle tandjes moest bij steken om de maat te kunnen houden. Het repetitiegevoel kwam meermaals bij ons naar boven, al leken de Zuid-Koreanen tegen het einde toch iets van comfort gevonden te hebben op het knusse podium. Wij schipperden na afloop hoe dan ook met gemengde gevoelens verder naar een ander podium.

Cassandra Jenkins @ The Secret

Technische problemen, het is nogal wat, zeker op een festival. Het optreden van de Amerikaanse Cassandra Jenkins begon erdoor met een klein kwartietje vertraging, maar eens ze begonnen was, verliep alles van een leien dakje. De dochter van twee cruiseschipmuzikanten opende in haar eentje met “Devotion” en al gauw vielen de drie andere muzikanten één voor één in. Het optreden bloeide verder open tijdens het tweede nummer, waarin het tempo niet alleen werd opgedreven, maar ook de gitaren wat harder gingen spelen. Indierock werd op een natuurlijke wijze afgewisseld met dromerige indiesongs, waarbij het publiek zachtjes kon heupwiegen. De prachtige ‘oo-oo-ooh’s’ aan het begin van “Delphinium Blue” namen ons mee in een lichtblauwe onderwaterwereld en “Hard Drive” werd dan weer geschreven met verwijzingen naar Donald Trump. Cassandra Jenkins bracht een mooi, verzorgd en sterk optreden, waarin ze binnen haar sound uiteenlopende songs bracht. Dat de Amerikaanse verklapte dat Best Kept Secret, na een eerdere passage, een van haar favoriete festivals is, was een mooie kers op de taart.

Orchestra Baobob @ TWO

Hoeveel originele leden er nog deel van uitmaken, doet eigenlijk weinig af aan de status van Orchestra Baobab. Goed voor veertien muzikanten en met een nalatenschap dat teruggaat tot begin jaren zeventig, is dit Senegalese collectief zonder twijfel de oudste en meest spraakmakende groep van het weekend. Het winnen van de Nobelprijs voor de Vrede behoort zelfs tot haar verdiensten, al was het dan symbolisch. Na Glass Beams liep de TWO gemoedelijk vol om deze pioniers aan het werk te zien. De brede glimlach op het gezicht van elk bandlid sprak boekdelen: pure expressie en onversneden liefde voor muziek. Duidelijk geïnspireerd door Buena Vista Social Club bracht Orchestra Baobab een swingende set die voelde als een tropische dans rond het kampvuur. Armen en hoofden bewogen zich sierlijk mee, gedragen door het soepele ritme en de warme melodieën. Alles kabbelde voort in een vertrouwd patroon tot de band met onverwachte accenten het publiek ineens deed ontwaken, alsof de tijd even stil stond om mee te deinen.

Orchestra Baobab speelt dit najaar twee zaalshows in Nederland: op 10 november in TR25 Schouwburg en op 14 november in Theater Heerlen.

Horsegirl @ The Casbah

Afgelopen week zagen we Horsegirl reeds aan het werk onder de Catalaanse zon in Barcelona. Op Primavera Sound kon het jammer genoeg geen uitwisbare indruk achterlaten, maar misschien lag de scenerie van The Casbah toch iets meer in het straatje van de groep. We gaven het een eerlijke kans en moesten desondanks wederom constateren dat de liveshow van Horsegirl geen al te grote hoogvlieger is. De sound miste structuur, er zat heel weinig lef in en de momenten waarop de band eens zou kunnen uithalen, bleef ze te lang hangen in dezelfde dimensie. De groep maakte een suffe indruk, en ook bij het publiek in een ramvolle The Casbah voelden we weinig enthousiasme opborrelen. Op plaat is Horsegirl best een coole band en horen we het potentieel, maar op de planken van een festivalpodium gaat de magie en X-factor alsnog net iets te hard verloren.

L’Impératrice @ ONE

‘Du vin, du pain et du disco’, het zou de slogan van de Franse groep L’Impératrice kunnen zijn. Het zestal ruilde vorig jaar na een intern conflict zijn zangeres in voor een nieuwe, en zij werd door Best Kept Secret goedgekeurd. Tussen ons gezegd en gezwegen is het verschil niet heel duidelijk te horen, dus blijft de hedendaagse funky discomuziek voorzien worden van zwoele zang. Het duurde niet lang vooraleer de band het publiek voor de ONE aan het dansen kreeg, en doordat veel nummers in elkaar overliepen, hoefden de enthousiastelingen zelden te stoppen.

Kenners weten dat de muziek van L’Impératrice niet meteen uiteenlopend te noemen is, waardoor eigenlijk weinig nummers eruit sprongen. “Submarine” en het daaropvolgende “La piscine” deden dat echter wel door hun extra uitbundige en aanstekelijke karakter. Ze tilden het concert naar een hoger niveau (dat vervolgens werd aangehouden) en zorgden voor een fijn dansfeestje terwijl de zon achter de bomen verdween. De ‘shiny’ sound werd vergezeld door lichtgevende outfits, heel wat lampen op het podium en een instrumenteneiland behangen met honderden spiegeltjes, waardoor er ook een leuk visueel aspect was. Tijdens “La piscine” doken twee gitaristen en een bassist de denkbeeldige dansvloer op voor wat bijzetpassen en het betere pivoteerwerk, wat warm onthaald werd door het enthousiaste publiek. L’Impératrice deed dus wat het al jaren doet en deed dat zoals gewoonlijk heel goed, wat een zeer goede sfeer als gevolg had. Het dansfestijn was officieel geopend!

Barry Can’t Swim @ TWO

De TWO stond afgeladen vol voor Barry Can’t Swim, die niet voor niets in de grote letters op de affiche stond. Voor deze festivalzomer had hij een nieuwe show in elkaar gestoken en dat was een goede zet, want de grootste tent van het festival danste vrijwel vanaf de eerste beats de frisse beentjes los. Barry Can’t Swim was zeer bedrijvig op zijn plateau en we zagen ook werkelijk dat de mixes live in elkaar overvloeiden. De hitjes en meest gegeerde dansschijven in zijn repertoire spreidde hij tamelijk slim doorheen de setlist, en tussendoor speelde hij ook heel wat nieuwe nummers die hij de afgelopen maanden uitbracht. Voor de nodige extra’s zorgden de lasers, kleurrijke visuals en een uitgekiemde lichtshow. Barry Can’t Swim schuwde dan wel de risico’s, maar net daardoor kwam iedereen aan zijn trekken en hing er een uur lang een euforische sfeer in de lucht. Dit was gewoon alles wat men op een festival als Best Kept Secret anno 2025 verwacht en eigenlijk had deze show ook perfect gewerkt in het donker op het hoofdpodium.

Barry Can’t Swim staat op 5 juli op Rock Werchter.

Snapped Ankles @ The Secret

Eenmaal de nacht begon te dalen over Best Kept Secret, werden de figuren op het terrein een stuk grilliger. Dat gold zeker voor het podium van The Secret. Uitgedost alsof ze recht uit de shootergame Call of Duty waren weggelopen, zorgden de leden van Snapped Ankles voor een doldwaas feest. De gifgroene verlichting en hun netten brachten ons meteen naar een zompige jungle, waar de wet van de sterkste geldt. De Londenaars haalden met hun hybride mix van postpunk en bonkende beats het beest in iedereen naar boven. Vooral het monotone ritme zorgde voor een gevaarlijke trance die soms aangenaam was, maar ook het angstzweet kon doen uitbreken. Enkels breken zat er misschien niet in, al begon er vooraan uiteindelijk toch een moshpit te borrelen. Snapped Ankles bracht chaos met precisie, een wilde rit die zich als een donderwolk over het publiek uitstrekte. De act zelf oogde misschien als een gimmick, maar in deze setting werkte dat juist als een verrassend element dat de show de nodige punch gaf.

Snapped Ankles speelt op 18 juli op Dour Festival.

Eefje de Visser @ ONE

Toen Best Kept Secret enkele maanden terug aankondigde dat Eefje de Visser headliner zou zijn op de openingsdag, rees bij velen meteen de vraag of de Nederlandse dat slot wel zou kunnen invullen. Was ze wel groot genoeg om dat te doen en zou haar show sterk genoeg zijn? Het antwoord blijkt simpelweg ‘ja’ te zijn, met eventueel een uitroepteken erachter. De zangeres gaf een show waarin ze haar beste been mijlenver voorzette en het startschot daarvan werd gegeven met “Onomkeerbaar”. De nieuwe single werd meteen van een choreografie voorzien, waardoor ze al een goede indruk maakte. De mensen die het lied nog niet kenden, die konden meteen erna het glas heffen tijdens “De Parade”, dat goed strak gespeeld werd met extra kracht en een extra outro. De singer-songwriter viel daarbij figuurlijk in de armen van het liefhebbende publiek. Eefje nam een vlammende start en toonde met “Startschot” aan dat ze al die danspasjes eigenlijk niet nodig heeft om een sterke performance neer te zetten. Doorheen de set klonken veel van de nummers wat harder, wat gekruider en wat doeltreffender.

Dat veel Belgen en Nederlanders de afgelopen jaren Eefje de Visser al live aan het werk zagen, staat vast, maar ook voor hen kwam ze nog verrassend uit de hoek. Haar muziek blijft live evolueren, waardoor zelfs ervaren fans nog nieuwigheden voorgeschoteld kregen. “Bitterzoet” werd zo bijvoorbeeld voorzien van een extra stukje Engelse tekst vooraleer er al enkele lijnen uit “Oh” vielen, waarna ook de vier muzikanten overschakelden naar dat nummer. Het lied werd op een frisse manier gebracht en niet veel later werd “Heimwee” op een verrassende wijze gebracht. Eefjes band voorzag het intieme gitaardeuntje van een (interessanter) elektronisch jasje, waarbij de zangeres zelf onder haar blouse lampjes vasthield en zo haar hart deed oplichten. Wanneer er nadien gelijkaardige lampjes oplichtten, dan leek de Nederlandse de zon in het middelpunt van een sterrennacht te zijn. Eefje de Visser pakt haar shows steeds groter aan met meer visuele elementen die de muziek naar een hoger niveau tillen, zonder dat dat de kwaliteit ervan doet inboeten. Alles klinkt nog steeds heel goed en boeiend, en dan komt dat visuele aspect er nog eens bij. De ene keer met oplichtende dozen onder de muzikanten, dan weer met een groot wit gordijn rond het podium waarop de ene keer wolken of een mond te zien waren, of gewoon een dynamisch kleurenpalet.

“Uit het oog” vatte eigenlijk alles samen met een mooie Nederlandstalige tekst, een strakke band, een leuke en frisse choreografie, een extra gitaarsolootje door de Visser en mooie, dynamische visuals. Het lied was dan ook de start naar de eindmeet, met daarin alle handen in de ijle lucht tijdens “Weekenden” en het wondermooie “Vlammen”, waarbij ons innerlijk vuurtje nog groter werd en we nog meer begonnen te gloeien. De artieste leek helemaal in haar element en voldaan toen ze losging op de outro van een extra sterk en steviger “Lange Vinnen” vooraleer ze ons richting de harde elektronisch muziek stuurde met het hartverwarmende “Hoe doe je dat?”. Eefje de Visser toonde op Best Kept Secret aan dat ze alleen maar blijft evolueren en groeien, om zo een steeds betere versie van zichzelf te worden, waardoor ze die headlinerstatus meer dan waardig is. Mocht ze niet in het Nederlands zingen, dan was de doorbraak in andere landen vanzelfsprekend.

Eefje de Visser speelt nog op Cactusfestival (13/7), de Lokerse Feesten (6/8) en Drift Festival (30/8). Daarnaast doet ze ook nog openluchtshows in onder meer het OLT Rivierenhof (6/9 en 7/9). Alle data zijn terug te vinden op de website.

Kabeaushé @ The Casbah

De gitaren domineerden The Casbah, al was het nota bene de act zonder gitaren die met de pluimen ging lopen. Kabeaushé, een Keniaanse producer en artiest, bracht een stuiterbal van een set die ons elke roestplank van de hangar liet ontdekken. Door met minimalistische, stroboscopische lichten te werken, kregen we heel snel een clubgevoel waar de nummers konden gedijen. Hier eens wat Stromae, dan weer wat Tyler, The Creator en dan even ongrijpbaar als Kanye West; Kabeaushé bleek een vat vol creativiteit waar het woord verveling nooit in zou kunnen vallen. Gek was het des te meer, alleen toch misschien net iets te gek voor het publiek van Best Kept Secret. The Casbah dunde geleidelijk aan uit en de dansruimte voor de blijvers werd groter. Wie bleef, kreeg nog wat meer absurditeit op zijn vol bord gesmeten en is ongetwijfeld een ervaring rijker.

Nia Archives @ TWO

In een dancegenre dat van oudsher als mannelijk wordt bestempeld, vormt de 25-jarige Nia Archives een overtuigend tegengewicht. Helemaal op eigen kracht laat ze horen dat jungle en drum-‘n-bass net zo goed vanuit een vrouwelijk perspectief kunnen worden gemaakt, gedraaid en beleefd, zolang het maar ruw en ongefilterd blijft. Als afsluiter van de TWO had de Engelse producer en zangeres één duidelijke missie: de nachtraven een flinke stoot energie meegeven om hen moeiteloos de nacht in te katapulteren. En dat deed ze met flair en présence. Haar flitsende visuals, speelse uitstraling en razendsnelle beats sloegen in als een vonk op droge aarde. Met humoristische knipogen, zoals haar remix van “Follow the Leader”, wist ze ook de meer vrijblijvende sfeerzoekers moeiteloos mee te trekken in haar energiestroom. Wat twaalf uur eerder nog loom en plakkerig aanvoelde, kantelde het nu langzaam richting extase. De duisternis bracht verkoeling, en Nia Archives zorgde voor vuur.

Nia Archives speelt op 3 juli op Rock Werchter.

The Dare @ The Secret

Hij brak door als producer van “Guess” van Charli xcx en Billie Eilish, maar is intussen een echte hype. De harde, korte, elektronische nummers van The Dare gaan steeds gepaard met een zeer blitse lichtshow en worden altijd strak in het pak verzocht. Enkele maanden terug stond de man in de Botanique, waar veel fans ook hun beste pak voor aantrokken. Wie hem de afgelopen maanden gezien heeft, die kreeg vrijwel exact dezelfde show voorgeschoteld (met wel een nieuw nummer dat binnenkort uitkomt). En wie tien minuten van het een uur durende concert zag, die wist eigenlijk ook meteen hoe de rest zou verlopen. Korte, krachtige bangers met The Dare die voor een lichtmuur van her naar der holde, terwijl het publiek vooraan helemaal uit zijn dak ging. De artiest had makkelijk “Guess” onnodig lang kunnen uitspinnen, maar bracht er slechts een stukje van om hoofdzakelijk eigen materiaal te laten horen. De echte fans waren er natuurlijk niet voor dat ene nummer, maar voor bangers als “Girls” en “All Night”. Zij gingen los en de nieuwsgierigen deden ofwel mee, ofwel stonden die met gefronste wenkbrauwen te kijken naar iemand die een gimmick uitspon tot iets dat een uur duurde zonder enige afwisseling.

The Dare speelt op vrijdag 15 augustus op Pukkelpop.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Deze recensies werden geschreven door Cédric Ista, Robbe Rooms en Simon Meyer-Horn.