Ooit al eens geluisterd naar “My Pal Foot Foot” van The Shaggs, een band uit de jaren zestig, een band van vier zussen die praktisch gedwongen werden door hun vader om samen muziek te maken? Het is zo onwaarschijnlijk klunzig gespeeld, compleet uit de maat gedrumd en uitermate slecht gezongen dat het weer heel, tja, speciaal wordt. Ooit al eens geluisterd naar “Minor League” van SHAGGO, een band van vier queer vriendinnen die door niks of niemand gedwongen worden om samen muziek te maken? Het is zo onwaarschijnlijk tof gespeeld, mooi in de maat gedrumd en uitermate cool gezongen dat het weer heel, tja, speciaal wordt. SHAGGO woont en werkt in New York en met Chores brengt het kwartet haar debuutalbum uit. Het is eerder iets tussen een ep en een lp geworden. Zeven nummers die in totaal onder de dertig minuten blijven is het einderesultaat geworden en we zijn benieuwd wat de dames uit de studio hebben gesmokkeld om nu met de rest van de wereld te delen.
Voor we beginnen aan het beluisteren en bespreken van de muziek zelf, willen we toch graag even melden dat we helemaal gecharmeerd zijn van het artwork op de drie singles die reeds werden uitgebracht. Haken, naaien en macramé hebben ons nog nooit zo een leuk tijdverdrijf geleken. Goed begonnen is nog steeds half gewonnen en dat lukt wonderwel met de openingstrack “Big Trash Night”. We worden onverwijld getrakteerd op een heel energieke rocksound die we zo typisch vonden uit onze tienerjaren in de jaren negentig. De song had zonder twijfel op onze mixtape gestaan die we in onze ghettoblaster van die Duitse supermarktketen hadden gepropt om een stukje onze armen en benen te breken met ons skateboard. We durfden voor de fun al eens een half versleten plank van Santa Monica of Santa Cruz in tweeën te meppen om dan te gaan janken bij papa en mama omdat we zogezegd door dat bord waren gezakt. Laat deze opener hiervoor nu de meest accurate song zijn om dat vernielen tot in het grootste detail te beoefenen. Ach, nostalgie, SHAGGO heeft al vanaf de eerste song een glimlach op ons wezen getoverd.
Op hetzelfde elan wordt voortgeborduurd op het volgende nummer “Young Girls Need Entertainment”. SHAGGO klinkt als een kruising tussen het op zich melodieuze van The Breeders en de zware noise van Sonic Youth. Het is ook allemaal lekker lo-fi opgenomen en het mag allemaal gerust wat ongelikt en roestig klinken. Wanneer we inderdaad terugkijken op onze jeugdjaren, waren we als ‘young angry dudes’ eigenlijk een bende onnozelaars. Als een meisje ons lief vroeg of ze een cd naar huis mocht nemen om op cassette te zetten, riepen we ‘no fucking way, bitch’ omdat we dachten dat ze hiervoor dolverliefd in zwijm zou vallen. Neen, we waren meer met onszelf en die oprispende hormonen bezig dan een beetje voor plezant, beleefd en vriendelijk entertainment te zorgen voor dat lieve kind. Enfin, we kunnen de tijd niet terugdraaien, alleen meewarig en gegeneerd snel aan de afwas beginnen of zo om er niet meer aan te denken. Chores! Twee coole rocknummers alvast dus dat is tot nu toe een perfect rapport.
Bij “Minor League”, de single die als pril debuut de wereld mocht verkennen, horen we nu voor de eerste keer dat de song begint met een fluisterend ‘Jesus Christ’. In het begin van de song lijkt het alsof SHAGGO voor de eerste keer in haar leven een instrument vastpakt, maar we worden serieus op het verkeerde been geze,t want dat rare gepingel in het begin barst alweer uit in een vette, ruige rocksong. Is het allemaal origineel? Tuurlijk niet, maar in principe zijn bijvoorbeeld Pixies en zelfs The Rolling Stones ook niet zo bijster origineel, dus dat is een onderwerp dat we direct kunnen afsluiten. “My House” is een schijfje dat over het fenomeen ‘fomo’ gaat, het fenomeen dus dat je begint te grienen en te zeuren en te zagen als je vriendinnetjes ergens een cocktail gaan drinken en jij thuis achterblijvende denkt dat ze dé avond van hun leven gaan hebben die ze nooit meer te boven komen. Na anderhalve minuut verandert dat nummer opeens in een punklied dat we zelf niet hadden zien aankomen. Ja, de meiden van SHAGGO weten best wel een wilde, woeste song in elkaar te prutsen, dat hebben we nu toch al begrepen.
Op “Lost a Sock (Need a Friend) staan de volumeknoppen iets lager, maar na twee minuten zitten we alweer in een denderende rocktrein zonder remmen die afstevent op een betonnen muur. Het blijft een constante te worden bij SHAGGO, keiharde nummers die eerst zachtjes beginnen om dan uit te barsten als een vulkaan. De twee vorige zinnen moeten zo ongeveer het grootste cliché aller tijden zijn, maar soit, het zij zo. Goed, we gaan er aan toegeven dat deze recensie track by track wordt. “I Wanted Fun” vinden we het de beste song op deze plaat. Dit nummer bejubelt de ultieme jeugdjaren, de jaren waarin je alleen een beetje gestresseerd was omdat je examens had. Tijdens het weekend wil je gewoon onversneden vertier en vermaak hebben en alle middelen zijn goed. Onze krottige autootjes nog meer naar de verdommenis rijden, leven op bier, weed en een gedeelde zak oud brood met een restje choco uit de reusachtige, allergoedkoopste pot. Naar feestjes rijden in huizen bij vrienden waar pappie en mammie op vakantie zijn, kotsen in hun zwembad en hun keuken helemaal uitmesten om pannenkoeken te bakken en nadien zeker niet op te ruimen. Dat is exact wat de muziek van SHAGGO doet met een mens en we raden de jonge gasten aan om dit allemaal zelf eens te doen. De soundtrack hebben jullie er bij deze al bij. Eindigen doen we met “City MD” en er is niets nieuws onder de zon. Ook hier een gloeiende rocker die we met de ramen wagenwijd open loeihard in de auto willen afspelen.
Chores is toch wel een nostalgietrip gebleken en daar hadden we ons eigenlijk niet direct aan verwacht. We schelen toch een generatie of twee met de vier protagonisten, maar ze musiceren en spelen alsof ze in een tijdperk leven waarin er nog geen ‘content’ moest gemaakt worden voor sociale media en we slechts vierentwintig kansen hadden op wat mooie foto’s met ons Kodakje. Ondanks dit op zich een rockplaat is die helemaal niet vernieuwend of origineel is te noemen, ademt het album wel die ongedwongen sfeer uit, die sfeer van onsterfelijkheid en eeuwig kind en puber zijn. Chores is een heel leuk album geworden. Het klinkt nogal simpel, maar het is die eenvoud die blijft sieren. Enfin, we gaan nu beginnen aan onze klusjes, als een echte volwassen man. We zetten de plaat nog een keertje op en mijmeren een eindje weg terwijl we afstoffen. Klusjes!
Ontdek “I Wanted Fun”, ons favoriete nummer van Chores, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
