© We Contain Multitudes
Het leuke aan schrijven voor de beren is dat er zo nu en dan onbekende groepen passeren die onze muzikale horizon openbreken. De band We Contain Multitudes is er zo eentje. Hun tweede en laatste vooruitgestuurde single “Atkins” moet hun debuut Minako aankondigen. Aha, een nieuwkomertje denken we dan. Nope! De band telt drie leden: Jon Fine, Orestes Morfin en Simon Kobayashi. De eerste twee hebben een ‘gemene’ deler: Bitch Magnet. We moeten toegeven dat we een zwak hebben voor veelzijdige mensen die hun band een tot nadenkende naam geven. Maar het moest vlug gaan want Bitch Magnet zag het levenslicht in 1988 om twee jaar later zijn laatste adem uit te blazen (als we de korte stuiptrekking van 2011 buiten beschouwing laten). De drie albums die ze in die korte periode ongemerkt afleverden zijn meer dan het beluisteren waard.
Daarnaast worden we ook lyrisch als we een onbekende lap muziek van precies (!) negen minuten op ons bord geserveerd krijgen. Laat maar komen en het liefst nog een beetje rauw als het even kan. Vanaf de eerste seconden is duidelijk dat we hier een schotel zonder ‘groentjes’ voorgeschoteld krijgen. Je moet er even de tijd voor nemen. De muziek is complex, maar grijpt ons vanaf de eerste noot bij de keel om de greep halverwege even te lossen en vervolgens in crescendo naar een nooit komend hoogtepunt heen te walsen. We happen naar adem. Dit is wel heel erg saignant. Als je band slechts drie leden kent en je doet het zonder zang, moet je naast een originele bandnaam meer in je mars hebben om te boeien. En toch boeien ze, de volle negen minuten lang! Dat doet ons ook stilletjes hopen dat het volledige plaatje Minako kan groeien naar het potentieel dat het in zich draagt. Op zijn Japans spreken we hier over ‘mih-NAH-ko’, wat zoveel betekent als ‘mooi kind’. We zullen de boreling met heel veel warmte omarmen.
Beluister de singles van de week op onze Spotify
