We naderen het slot van het eerste halfjaar van 2025 en dat brengt een aantal zekerheden met zich mee. De winter heeft plaatsgemaakt voor de lente, de feestdagen liggen ver achter ons, het vakantiegeld is gestort, en Ty Segall brengt tenminste één nieuw album uit. Dat laatste heeft even op zich laten wachten (als we het debuutalbum van zijn zijproject Freckle niet meerekenen), maar vanaf vandaag kunnen we dat ook weer erbij schrijven. Ty Segall had al eerder gezegd dat hij het wat rustiger aan wou doen en die belofte komt hij na. Het is immers ‘slechts’ zijn eerste soloplaat van 2025. Possession is het zestiende album onder eigen naam van de 37-jarige belichaming van de Californische garagerock. Segall schreef het samen met zijn vriend en filmmaker Matt Yoka. Het is de opvolger van het vorig jaar kritisch ontvangen Love Rudiments, een bijzonder experimenteel album waarop Segall tijdelijk afstand nam van de fuzz en garage waarmee hij faam maakte. Op Possession grijpt hij terug naar deze vertrouwde sound, maar laat hij zijn creativiteit opnieuw de vrije loop, met een plaat vol verrassingen als resultaat. Nog een zekerheidje in het leven: Ty Segall blijft nooit hetzelfde.
Openingstrack “Shoplifter” vertelt het verhaal van een winkeldievegge die moet zien te overleven in een tijd van torenhoge huren, armoede en onzekerheid. Zeer actueel en relevant in deze tijden. De songteksten op het album dragen duidelijk de handtekening van Yoka. Zijn inbreng zorgt voor een diepgang die we op eerdere Segall-albums zelden of nooit hoorden en daarmee ontpopt Segall zich plots als een echte tekstschrijver. Ook muzikaal weet “Shoplifter” indruk te maken. Het is een bijzonder aangename track, begeleid door akoestische gitaar, strijkers, piano, blazers en een staccato drumritme. Segalls kenmerkende stem houdt het geheel bij elkaar en dit alles roept sterk de sfeer op van de experimentele fase van The Beatles.
Strijkinstrumenten, orgels en blazers vormen de rode draad door vrijwel alle tien tracks van Possession. Het geeft de plaat een sound die we niet eerder zo hoorden van Segall. Het is de lijm die zorgt voor de harmonie tussen de ruwe distortions en de verschillende tempowisselingen die we wél gewend zijn van de beste man.
De titeltrack “Possession” hebben we eerder al omschreven als een echte banger: het ultieme bewijs dat Ty nog altijd het beste tot zijn recht komt met een gitaar vol distortion, dit keer bijgestaan door koperblazers en de strijkerssectie. Dit ensemble bereikt een waar hoogtepunt op “The Skirts of Heaven”, een bijna stadionwaardige track, iets wat we zelden horen van deze Californische artiest.
Op zijn nieuwste plaat grijpt Segall regelmatig terug naar ware rock-‘n-rolliconen. Waar we eerder al invloeden van The Beatles hoorden, gaan we op “The Big Day” verder met de geest van David Bowie, terwijl de muzikale invloed van Bob Dylan en de Smile-periode van The Beach Boys door het hele album heen voelbaar zijn. Alles op zijn eigen manier, met zijn eigen sound en zijn kenmerkende eigenaardigheden.
Dan “Buildings”, een track waarop Segall weer even wegstapt van de fuzz. Een prachtige track die beschrijft dat de wereld maar door blijft gaan, door blijft groeien en wij hier allemaal onze plek in moeten vinden en door moeten zetten om deze plek te vergaren en te behouden. Poëtischer ga je het niet krijgen bij Ty. “Buildings” drukt het feit uit dat Segall het wat rustiger aan wil doen. Hij is op zoek naar innerlijke rust met de vastberadenheid om door te gaan. Dit alles wordt muzikaal ondersteund door orgel, drums en uiteraard; strijkers. Erg sterk!
Afsluiter “Another California Song” vat het geheel nog eens perfect samen. Segall keert daarin terug naar zijn garagerockroots. Uiteraard ontbreken ook hier de blazers, violen en het orgel niet. Het is een ode aan Californië en Los Angeles, de staat en de stad waar Segall de indiemuziek opnieuw vorm gaf. Tegelijkertijd uit hij een kritische noot over de vergankelijkheid van succes. ‘A star I was supposed to be, Now nobody is calling me’. Met Possession als nieuwste wapenfeit durven wij dit te betwijfelen.
Possession is een sterk album met diepgang in zowel de teksten als de muziek. Een album waar de luidsprekers weer even op kunnen teren. Deze sound smaakt naar meer, dus hopelijk wordt een opvolger een zekerheidje voor de tweede helft van het jaar.
Facebook / Instagram / Website
Luister naar “Buildings”, ons favoriete nummer van Possession, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Door de sterke Beatles en 70ties invloeden en de wat rustigere muzikale beheersing klinkt Ty Segall op deze plaat precies als Sukilove. Als je niet beter zou weten denk je Pascal Deweze te horen. Dat is een compliment voor beide heren. Mooie plaat!