Das Pop @ De Roma: Brandend verlangen

Hoewel Das Pop officieel nooit uit elkaar is gegaan, dook het woord ‘reünie’ overal op toen de Belgische band rond Bent Van Looy in september twee zaalshows aankondigde. Dat het veertien jaar duurde voordat er terug leven in de brouwerij kwam na The Game, is te wijten aan de creatieve bezigheden van de bandleden afzonderlijk. Van Looy verhuisde bijvoorbeeld naar Parijs, terwijl gitarist Reinhard Vanbergen zich toelegde op studiowerk en zijn project Rheinzand. Van Looy ging solo en speelde toen geen Das Pop-nummers, wat de wens om met bassist Niek Meul hun gezamenlijke repertoire weer live te brengen groter maakte. Dat het debuutalbum I ♥ dit jaar zijn 25ste verjaardag viert en een vinylrelease krijgt, draagt ook bij aan het commerciële verhaal. Hoe dan ook: met de nieuwe single “Lay of the Land” is er nieuwe muziek en hoe Das Pop er anno nu écht uitziet, werd gisterenavond duidelijk in De Roma.

Van Looy en co hebben altijd een neus gehad voor talent, en dat was deze keer niet anders. Om het eerste halfuurtje van de avond te vullen, hadden ze Robin Kester uitgenodigd. De Nederlandse singer-songwriter maakt al een tijdlang indruk in het indiecircuit en nu weten we waarom. Haar fragiele stem en klankkleur klonken melodieus én menselijk. Samen met haar tweede muzikant was er ruimte voor kleine foutjes, die de charme van het optreden alleen maar versterkten. De meer filmische nummers werden bovendien mooi ondersteund door het lichtspel. Zo werd dit korte optreden, waarin indie, elektronica en dreampop in elkaar overvloeiden, een bijzonder aangename opwarmer. Bij singles als “Departure” en “Cat 13” viel haar potentieel niet te ontkennen. Lang hoeven we niet te wachten op een vervolg, want haar tweede album Dark Sky Reserve verschijnt officieel op 12 september.

Veel instrumenten van Robin Kester hoefden niet opgeruimd te worden, waardoor Das Pop al snel zijn plaats kon innemen op het authentieke podium van de voormalige cinemazaal. De mysterieuze synthintro van “The One” hield de spanning er nog even in, maar zodra de band opkwam, zat de schwung er meteen in. Het besef dat ze speelden voor ongeveer hetzelfde publiek als voor de pauze sluimerde af en toe door de set, maar weerhield vooral frontman Bent Van Looy er niet van om zich volledig te geven, inclusief gymnastische sprongen. “Fool for Love” was pas het tweede nummer, maar Van Looy stond al rood aangelopen. Het extra drumstatief zorgde ervoor dat zijn jeugdige energie gericht werd ingezet in het samenspel. Op de drumkit zagen we nu ook Elias Devoldere, die het Das Pop-repertoire perfect onder de knie had. Niettemin de band in het begin vaak als rockgroep werd bestempeld, waren de popelementen tijdens dit optreden niet te ontkennen.

De piano-intro van “Skip the Rope” had zo uit een kinderliedje kunnen komen, terwijl de klassieke passages van “Gold” recht uit de koker van ABBA leken te komen. Na jaren afwezigheid werd nog maar eens duidelijk dat deze Belgische band altijd al bijzonder veelzijdig is geweest. De nieuwe single “Lay of the Land” kreeg live net dat beetje extra karakter dankzij de ukelele en het experimentele soleerwerk. Het nummer werd dan ook goed ontvangen, maar de echte terugkeer naar de begindagen kwam toen Van Looy opnieuw achter de drumkit kroop en uitbundig begon te zingen. Tram vijf lijkt dichterbij te komen, maar dat had geen invloed op zijn jeugdige flair. Een komische anekdote over Nevermind en een horrorfilm op kot met Niek verried hun generatie, al leken de jaren ook op de bassist weinig vat te hebben. Zijn spel bleef strak en trefzeker.

Uit hun vier albums putte de band rijkelijk, wat resulteerde in enkele zeldzame live-uitvoeringen. “We Live Again” werd bijvoorbeeld voor het eerst gespeeld en met “A Kiss Is Not a Crime” kregen we een heuse ‘deep cut’ uit het laatste album. Het publiek genoot zichtbaar. Korte klapmomenten verraadden een levendig verlangen naar meer. Een klassieke bisronde kwam er niet, maar Van Looy voelde goed aan dat het publiek snakte naar een herkenbare uitsmijter. “Never Get Enough” kwam dan ook op het perfecte moment. In plaats van het nummer af te haspelen, vroeg de band ook iets terug. Van Looy verdeelde de zaal in groepen en leidde een spontane vocale golf van enthousiasme, van links naar rechts, van balkon tot middenplein. De Roma veranderde voor een volle minuut in een uitbundig swingpaleis. De opbouw werkte perfect.

De uitdovende lichten vormden een broeierige overgang naar het psychedelische “The Game”, waarbij de sfeer van een roadtrip uit de videoclip voelbaar werd op het podium. Het concert eindigde met het melancholische “You”. Das Pop anno nu lijkt niet op zoek naar een nieuw publiek, maar toont dat teruggrijpen naar je wortels geen zwakte hoeft te zijn. Integendeel, in een tijd van bombast en overdaad koos de groep bewust voor een sobere aanpak, met focus op muzikaliteit en onderlinge chemie. Sara Gilis droeg als vervangster van Tom Kestens discreet maar doeltreffend bij. Ze bleef wat op de achtergrond, enigszins schuw. Haar subtiele blik naar Meul verried een moeiteloze beheersing van haar partijen achter de toetsen.

Das Pop speelt morgen, op 30 mei, in een bijna uitverkochte Ancienne Belgique. Daarna is de groep te zien op een select aantal festivals: Best Kept Secret op 13 juni, Grensrock op 23 juni, Genk On Stage op 28 juni, Het Groot Verlof op 18 juli, Rock Olmen op 26 juli, Weitjerock op 26 juli en Maanrock op 23 augustus.

Instagram

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!