Lucy Rose is zo’n singer-songwriter die lastig te plaatsen is in een genre. Haar muziek is nog het beste te omschrijven als indie, maar heeft ook invloeden van jazz en folk. In 2012 bracht ze haar debuutalbum Like I Used To uit, waarmee ze een sterke indruk maakte. Sindsdien laat ze zich kenmerken door warme nummers met veelal piano, waar ze ook verrast met aparte ritmes in de percussie. Vorig jaar sprong ze in het oog met het album This Ain’t the Way You Go Out en “Those Red Lights”, waarmee ze behoort tot de weinige artiesten met een echt goed kerstlied. Eerder dit jaar kwam de geweldige single “Pale Blue Eyes” uit, waar haar nadruk op aparte ritmes en jazzinvloeden uitblonken. Zou ze deze kunnen overtreffen?
Ook “Pink” heeft de karakteristieke jazzy rand van de vorige single en haar laatste album. Het nummer heeft een lekker snel tempo met elektronische percussie, een warme piano en bas die een combinatie van kalmte en energie geven. In het refrein valt de piano wat weg en horen we Lucy Rose in korte, hypnotische noten gelijk met de bas zingen. Daarna openen de toetsen de deur naar het volgende couplet als een magische poort. Waar de muziek een warme sound geeft, is de tekst somberder en lijkt Lucy een bedrog door een partner te beschrijven. Tegen het einde krijgen we nog een bridge waar er subtiel een donkere synth insluipt, die het wantrouwen van de song onderstreept. Met “Pink” evenaart Lucy Rose net niet de pracht van “Pale Blue Eyes”, maar het is wel een heerlijk nummer waarbij haar unieke stijl goed naar voren komt.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
