In de laatste jaren maakte Yung Lean steeds meer de shift naar een veelzijdige, alternatieve artiest. Hij bracht nog wel hiphopnummers uit zoals “Shadowboxing“, maar op zijn project Psykos van vorig jaar verkende hij samen met Bladee toch een heel nieuwe muzikale richting. Doorheen die veranderingen blijft hij zijn identiteit als artiest wel behouden en hij doet nog steeds waarmee hij bekend is geworden. De Zweed geeft namelijk lied per lied een stukje van zichzelf en zijn diepste emoties aan de luisteraar, in de vorm van poëtische en introspectieve teksten. Zijn nieuwste album Jonatan is zelfs vernoemd naar zijn eigen voornaam. Wanneer een artiest zijn of haar artiestennaam achterwege laat in een album, betekent dat meestal dat we ook een blik krijgen achter het masker en persona dat ermee gepaard gaan.
Dat is bij deze plaat van Yung Lean zeker ook het geval, al zijn de persoonlijke verhalen vaak moeilijker te ontcijferen vanwege zijn diepzinnige schrijfstijl vol metaforen. Dat merken we bijvoorbeeld in “Might Not B” waarin de artiest beschrijft hoe hij slaapwandelt door een tuin vol groene rozen. De exacte betekenis achter die zin zal alleen de schrijver ervan weten. Gepaard met zijn nogal duistere manier van zingen geeft het contrasterend beeld van die ‘groene rozen’ een soort ongemakkelijk of zelfs dystopisch gevoel. Toch valt uit de context af te leiden dat Yung Lean er eindelijk aan heeft toegegeven om over de liefde te schrijven. De zin uit zijn doorbraakhit ‘Bitches come and go, bruh, but you know I stay’ werd een halve meme, maar op Jonatan geeft hij toch eindelijk een ietwat diepere kijk op de binnenkant van zijn hart. Het is mooi om te horen hoe Jonatan Leandoer Håstad doorheen de plaat een mentale progressie meemaakt. In de eerste paar nummers lijkt hij met zinnen zoals ‘Girl, inside that mask of yours / Just take it off and let it show’ en ‘I wonder why you lie’ liefde vooral met pijn te associëren. Het nummer “Changes” heeft zijn naam niet gestolen en lijkt letterlijk een ommekeer te zijn. Uit ‘I chose you, ‘cause I see something special, something special in you’ blijkt dat hij nu toch iemand toelaat in zijn hart.
Qua tekst is er dus een duidelijk thema op deze plaat, maar qua productie is er niet bepaald een leidraad. We horen heel wat verschillende soorten beats en eigenlijk krijgen we alles behalve hiphop. Enkel op “Terminator Symphony” rapt Yung Lean in zijn gekende stijl, maar de beat zonder drums is zo experimenteel en alternatief dat die onmogelijk onder hiphop valt te plaatsen. Verder krijgen we een breed scala aan instrumenten en klanken. “Horses” begint met een gitaarriff die wel heel veel aan de grunge uit de jaren negentig doet denken. Op “I’m Your Dirt, I’m Your Love” krijgen we dan weer een uptempo altpop-beat met strijkers als basis van de melodie. Het is allemaal een beetje all over the place, maar omdat het Yung Lean is, kunnen we dat door de vingers zien. Het is namelijk een beetje deel van zijn identiteit als artiest, aangezien hij zijn emoties uitdrukt op de manier die op het exacte moment het best aanvoelt voor hem en bovendien plukt hij niet gewoon beats uit zijn mailbox zoals dat bij sommige rappers wel eens het geval is.
Van Yung Lean moeten we trouwens geen buitenaardse zangprestaties verwachten. Waar hij wel weer als de beste in slaagt, is om een bepaalde sfeer te creëren met zijn stem. In “Teenage Symphonies 4 God (God Will Only)” voelt het echt alsof de artiest een gedicht voorbrengt en hij elk woord vanuit de grond van zijn hart meent. In “Changes” horen we een ruwheid in zijn stem die zijn frustratie zeer duidelijk overbrengt. In afsluiter “Lessons from Above” experimenteert hij dan weer met verschillende hogere achtergrondlaagjes die een klein koor nabootsen. Hij is dus zeer creatief met zijn stem. Yung Leans zang klinkt bij momenten nogal onvast, maar het siert hem dat hij dat niet probeert te verdoezelen met een grote dosis autotune. Dat houdt de authenticiteit erin en legt de focus nog extra op de tekst.
Jonatan van Yung Lean is een experimentele waaier van verschillende emoties, waarin de goede en slechte kanten van liefde overheersen. “Babyface Maniacs” werd uitverkoren als single, maar een echte radiohit zit er niet bij op de plaat. Mainstream muziek maken is gelukkig nooit het doel geweest van Yung Lean. Ook deze keer verkiest hij namelijk authenticiteit en ruwe expressie. Op een poëtische manier vertelt hij zijn verhalen over de ritmes van de muziek. Dat blijkt nu toevallig de definitie van rap te zijn, maar toch voelt die omschrijving fout voor wat hij op dit album met zijn stem doet. Ook qua productie verkent hij de zones buiten de box en het voelt alsof hij zichzelf uit in de vorm van klanken, zonder zich iets aan te trekken van genres. Yung Lean zet weer een mooi werk neer dat nog eens extra in de verf zet hoe anders hij is.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “I’m Your Dirt, I’m Your Love”, ons favoriete nummer van Jonatan, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
