Sylvie Kreusch @ Het Depot: Richting het artistieke hoogtepunt

Zes jaar geleden stond Sylvie Kreusch al eens in Het Depot. Toen nog als voorprogramma van Warhaus, vandaag als een van de grootste Belgische indie-acts van het moment. Zes jaar terug was ze nog deel van Warhaus als zangeres en ‘muze’, maar met twee voortreffelijke instant belpopklassiekers Montbray en Comic Trip, die beiden verschillende hitjes voortbrachten, zette ze zichzelf als soloartiest definitief op de kaart. Momenteel is ze op tournee door Vlaanderen en Europa en zo streek Kreusch gisteren neer in Het Depot, waar ze in bloedvorm was.

Een halfuurtje na het enthousiaste applaus voor voorprogramma Porcelain id, betrad Kreusch het podium met een duidelijk plan: de harten van het ietwat saaie publiek veroveren, stap voor stap. Dat bleek een moeilijkere opdracht dan ze misschien op voorhand had gedacht: het publiek bleek taai. Gelukkig leverde ze dan ook een prachtige indiepopshow, waar muzikale excellentie hand in hand gingen met een fraai visueel plaatje. De funky outfits van de bandleden sloten daar alleen maar goed bij aan.

“Ding Dong” zette meteen de toon voor de avond. Een heerlijk tempo, een makkelijk meezingbaar melodietje en een warm bedje van synths en pianoklanken. Snel volgden de singles “Hocus Pocus” en “Let it all Burn” en toch was het publiek nog niet helemaal mee. De vonk was er misschien wel, maar sloeg niet over. Dat lag echter niet aan Kreusch en haar band, want zij speelden goed terwijl de frontvrouw zich al een diva over het podium bewoog. Anderhalf uur paradeerde Sylvie heen en weer vol zelfvertrouwen en zweepte ze beetje bij beetje het publiek op.

Het begin van de set maakte nochtans duidelijk waar Sylvie Kreusch zo goed in is: een strak tempo, de herkenbare vocals en een aanstekelijke muziek. De muziek werd door de band zowel strak als iets ruwer gespeeld. “Ride Away” werd bijvoorbeeld zowel extra zwoel als extra energetisch en extravagant gedbacht, waardoor er met uitersten werd gespeeld. Het intieme “Belle” werd dan weer door pianiste Nina Kortekaas met een eenvoudige doch wondermooie solo naar een hoger geheel getild.

Ook het visuele kreeg aandacht van Sylvie Kreusch. Met een grote luster in de lucht en kleurrijke doeken rond de band ontstond er een sfeervolle setting die naargelang het nummer anders werd belicht. Een knetterende lichtshow tijdens de uitbundige combinatie van “Just a Touch Away” en “Please to Devon” of een sobere spot tijdens ballade “Wild Love” waardoor er een huiselijke en intieme sfeer ontstond. De enscenering zorgde voor een totaalervaring en verdiende een extra pluim, waarvan er al eindeloos veel in Sylvies bewegelijke outfit zaten.

Doorheen de show wist Kreusch het publiek langzaamaan te ontdooien. De tragere en wondermooie nummers als “Final Hour” en “Wild Love” raakten de harten van het publiek en niet veel later stond dat publiek dan weer te dansen. Dat gebeurde tijdens de feestelijke climax die bereikt werd met “Sweet Love” en “Comic Trip” en tijdens de bisronde met “Seedy Tricks”. Nadien kon het publiek niet anders besluiten dan dat Sylvie Kreusch een strakke show op poten heeft gezet.

Sylvie Kreusch en haar band konden zo weer de zoveelste perfecte passage op hun conto schrijven, nadat ze eerder al in onder andere de AB, Vooruit en De Roma al indrukwekkende performances afleverde. Visueel indrukwekkend en muzikaal verbluffend. Met een indrukwekkende live-reputatie en twee prachtplaten op de schouw, lijkt het alsof Sylvie Kreusch al haar artistiek hoogtepunt heeft bereikt. Stiekem hopen we dat dat nog moet komen en dat ze voorlopig nog met een klim naar dat hoogtepunt bezig is.

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

Ding Dong
Hocus Pocus
Let It All Burn
Butterfly
Final Hour
Belle
Wild Love
Shangri-La
Ride Away
Walk Walk
Just A Touch Away
Please To Devon
Hear This Choir
Daddy’s Selling Wine In A Burning House
Sweet Love (Coconut)
Comic Trip

Seedy Tricks
Can’t Get It Done