Als we aan hedendaagse componisten denken, denken we spontaan aan muzikanten die nummers voorzien voor films of televisieseries. Ook de muziek van Yann Tiersen werd al op het grote scherm gebruikt, met als bekendste track nog steeds “Comptine d’un autre été, l’après-midi” uit de film Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain. Toch maakt hij niet doelbewust filmmuziek en ligt zijn focus op componeren en het maken van albums algemeen. De Franse artiest is nu dertig jaar actief in het vak en er verschenen al dertien platen onder zijn naam waarin hij liet zien dat hij zich niet vasthoudt aan bepaalde instrumenten, maar graag eens afwisselt. Van piano tot gitaar, hoorns tot ukelele’s en zelfs een mandoline, geen enkel instrument is te vergezocht. Zijn basis blijft wel steeds klassieke muziek en ook voor zijn nieuwste langspeler valt hij daarop terug.
Rathlin from a Distance | The Liquid Hour is het veertiende album van Yann Tiersen en eigenlijk krijgen we er twee voor de prijs van één. Elk stuk draagt een uniek thema en unieke sound waarin de componist verschillende grenzen en emoties aftast. Het eerste deel, Rathlin from a Distance, is gebaseerd op zijn eigen ervaringen, die gebonden zijn aan bepaalde locaties tijdens een reis en voor een moment van rust en zelfreflectie zorgen. Het vervolg, The Liquid Hour, pakt het anders aan en Tiersen schreef dit stuk nadat een specifiek moment op zijn zeilboottocht hem inspireerde. Het resultaat van de twee is een trip waarbij we eerst tot rust komen dankzij prachtige composities op piano, om daarna terecht te komen in een elektronische drukte die een stevige indruk achterlaat.
Yann Tiersen klinkt mooi en minimalistisch met “Ninnog” en het is een voorbode van de andere zeven nummers van Rathlin from a Distance. De leidraad is steeds een piano, al moet je je niet verwachten aan een eentonige sound. Nee, dit instrument kan vele vormen aannemen en dat bewijst Tiersen met gemak. Terwijl het openingsnummer eerder minimalistisch klinkt, voelt opvolger “Fastnet” bijvoorbeeld zwaar aan, alsof er heel veel gedachten onze rust verstoren. Kenmerkend is wel dat er telkens een moment van rust komt in de nummers waarin de kalmte ons overspoelt en ons laat mediteren tussendoor.
Tiersen is ook niet zomaar een componist, maar vertelt telkens een verhaal met zijn tracks. Muzikaal vertaalt zich dat naar boeiende nummers met een interessante opbouw, zoals “Tórshavn”, vernoemd naar de hoofdstad van de eilandengroep Faeröer. Het lied opent met een simpel pianodeuntje dat evolueert naar een voller geluid, al blijft die kenmerkende rust steeds aanwezig. Dit ligt in contrast met “Norðragøta” en “Bigton”, die beide met een bijna speels pianodeuntje beginnen en overgaan in prachtige, melodieuze composities. Vooral die eerste bevat iets mooi breekbaar, alsof Tiersen zich blootgeeft via zijn instrument en zijn emoties zijn vingers controleren. De Fransman beheerst de piano op een unieke manier en deelt zijn talent via het prachtige Rathlin from a Distance.
Na het eerste hoofdstuk schakelen we over naar een chaotischer deel. The Liquid Hour bestaat uit slechts enkele nummers, maar haalt met gemak de kaap van dertig minuten aangezien drie tracks elk meer dan tien minuten duren. Opener “Stourm” is daar een van en blaast ons ook omver als het sterkste lied op dit volledige dubbelalbum. Met een rustige opbouw, die bij momenten zowel hoopvol als melancholisch klinkt, schakelen we over naar een elektronisch, psychedelisch geheel waarin Tiersen zijn woede naar de maatschappij uitdrukt. De rode draad in dit gedeelte is de ruwheid, we horen de Fransman zowaar schreeuwen via zijn instrumenten. “Stourm” sluit af met een zware climax, al is dit nog maar het begin van zijn woede.
Ook “The Liquid Hour” en “Dolores” laten diepe indrukken na. Die eerste valt op door de zware vibe die bijna het volledige lied te horen is. Op The Liquid Hour staan synths centraal en ook hier is dat niet anders, al voegt Tiersen er ook percussie aan toe en elektronica die klinkt alsof ze niet goed werkt. Het psychedelische is hier het sterkst aanwezig, alsof de componist een woede-uitbarsting heeft waardoor hij dissocieert van de werkelijkheid en op het einde zijn weg terugvindt naar hoop. “Dolores” bouwt verder op die hoop en klinkt als de rust die terugkeert na de uitbarsting door haar combinatie van elektronica en piano. Daarmee keert Tiersen terug naar zijn gekende instrument en is er ruimte om de maatschappij herop te bouwen naar een utopie.
Rathlin from a Distance | The Liquid Hour is een indrukwekkende, tweedelige compositie waarin Yann Tiersen zich emotioneel blootstelt via een groot aanbod aan instrumenten. Hij opent met momenten van rust en meditatie waarin hij zich breekbaar opstelt, telkens gebaseerd op locaties die hij bezocht. Vervolgens schakelt hij over naar zwaardere elektronica om zijn woede naar de maatschappij te laten horen en dat slaat enorm in. Op het eerste zicht lijken dit twee contrasterende hoofdstukken te zijn, maar het zijn verweven hoofdstukken die zijn emoties op verschillende niveaus uitdrukken. Een knappe compositie van een getalenteerde artiest.
Facebook / Instagram / Website
Luister naar “Stourm”, ons favoriete nummer van Rathlin from a Distance | The Liquid Hour, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
