Gavin Friday @ Kunstencentrum VIERNULVIER (Concertzaal): Geen rechte lijn, wel een mooi parcours

Het was al meer dan twaalf jaar geleden dat we Gavin Friday op een Belgisch podium mochten verwelkomen, maar de release van zijn nieuwste album Ecce Homo kon niet voorbijgaan zonder een kleine Europese tour. De iconische frontman van The Virgin Prunes zou ons dus gegarandeerd op een unieke avond trakteren, die uiteindelijk geheel in teken van zijn nieuwe plaat, die hij overigens integraal bracht, stond.

Wie er nog aan twijfelde of het een avond zou worden die ze hoe dan ook zouden herinneren, deed dat al bij de eerste minuut van het concert niet meer. Het concert zelf was zelfs nog niet echt begonnen of we kregen al de barokke kerkmuziek van Gregorio Allegri door de speakers. Dat kerkgevoel werd nog wat aangedikt toen een non, die uiteindelijk een bandlid en tevens sterke zangeres bleek te zijn, het podium opkwam. Friday speelde verder in op de donkerte die hij reeds had gecreëerd en “Lovesubzero” opende mede door sterk saxofoonspel in eenzelfde mystieke sfeer.

Het kerkgehalte smolt als sneeuw voor de zon toen de non opeens laserstralen afvoerde uit haar handschoenen, die de zaal prachtig verlichtten en uiteindelijk het eerste van vele lichtspektakels van de avond opleverde. Doorheen de avond bleken de elektronische nummers van op de nieuwe plaat goed te werken, want de combinatie van vette bassen, hyperkinetische lichten en Fridays leuke danspassen is er eentje die je op plaat natuurlijk niet kan krijgen. Toch vormden de bepaalde stukken van de bassen met momenten een obstakel om geheel in de muziek verloren te gaan, doordat ze soms een fractie van een seconde leken achter te komen op de rest.

Met uitzondering van het feit dat het nieuwe album volledig de revue passeerde, zat er maar weinig rechte lijn in het concert, al zouden we dat van Gavin Friday ook helemaal niet anders willen. Zowat ieder nummer werd ingeleid door een bindtekst, die zowat op alle mogelijke manieren werd gebracht. Zo werd “Ecce Homo” ingeleid door een woordje over zijn band met Gent en vervolgens door de Ier die een stukje van het lied a capella zong, met als uitkomst dat een aanzienlijk deel van het publiek meedeed. De ‘hashtag heaven or hell’ waarover hij toen zong kwamen ook akelig dichtbij toen het podium in één groot helrood licht veranderde.

“The Church of Love” trapte Friday dan weer op gang door toepasselijk wat kruistekens te maken en vervolgens onder een kleurenregenboog te staan zingen. Het grootst mogelijke contrast werd weer op zo’n kort mogelijke tijd opgezocht met een heel ingetogen en wederom donkere outro. “Stations of the Cross” voelde dan weer net te slepend aan en miste wat panache om te overtuigen, terwijl “Apologia” juist heel sterk binnenkwam door het wat lagere tempo. Dat hij zoals hij zei geïnspireerd werd door grote chansonniers, waaronder Jacques Brel, was duidelijk te horen en werd zo een mooi eerbetoon.

Om nog maar eens te illustreren hoe makkelijk – en vooral ook hoe bizar – Friday schakelde tussen het licht en de duisternis, werden we een paar minuten later alweer gekatapulteerd naar een discotheekdansvloer met helderdere verlichtingen, voor het catchy “Amaranthus (Love Lies Bleeding)”. Het lied werd tevens voorafgegaan door het Ierse kinderliedje “Daisy Bell (A Bicycle Built for Two)”, dat al meer dan 130 jaar oud is; om het nog een laatste keer te hebben over de verscheidenheid van bindteksten, of in dit geval bindliedjes.

Nadat “Lamento” werd beëindigd met achtergrondzang die akelig dicht in de buurt kwam van opera, was het eindelijk tijd om toch wat oud materiaal van The Virgin Prunes boven te halen. “Sandpaper Lullaby” bracht Friday als een duet met zijn zangeres annex non, al vormde dat niet bepaald een hoogtepunt van de set. “Caucasian Walk”, waarvoor Friday op speciale wijze letterlijk in een ander jasje werd gestoken, was dat gelukkig wel. De extra elektronische toetsen zorgden er zelfs voor dat het nummer wat frisser aanvoelde dan een versie die geheel trouw zou zijn gebleven aan het album.

Nadat hij het podium weer werd opgejoeld, had de inmiddels alweer een kostuumvest dragende Ier, als toegift nog wat leuks in petto in de vorm van “Cabarotica”, dat één groot glitterfeestje werd, waarbij de zangeres zelfs opeens glitters over het publiek en het podium heen gooide. Het mag dus duidelijk wezen dat een dik anderhalf uur Gavin Friday evenveel gedenkwaardige momenten oplevert als pakweg twintig andere concerten samen. Al bijna vijftig jaar doet de Ier gewoon waar hij zijn in geeft en dat leverde ook in Kunstencentrum VIERNULVIER een avond zonder samenhang en rarigheden op, maar net dat maakt van Gavin Friday een authentiek en getalenteerd artiest.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!