In de jaren negentig waren er een heel aantal bands die echt niet cool waren. Spin Doctors bijvoorbeeld of Soul Asylum, maar evengoed Counting Crows. Ze moesten dik de duimen leggen tegen bands zoals Nirvana en Pearl Jam, om er maar twee te noemen. We kregen echt krultenen van “Mr. Jones“, een nummer dat ondertussen al wel bijna een miljard keer onder de digitale pick-upnaald heeft gelegen. Of dat onuitstaanbare “Accidentally In Love” dat op de soundtrack van Shrek 2 werd gepleurd. Ook al een half miljard keer opgelegd ondertussen! Tja, over smaken en kleuren. “Spaceman In Tulsa” is de nieuwe single die het toekomstige album mag inleiden.
Wat een rare titel om te beginnen, “Spaceman In Tulsa”. Maar oké, we gaan zonder vooroordelen eens luisteren naar het nieuwe liedje. Het is typisch Counting Crows: een song die lijkt op een vies glas milkshake dat door een kindje van vijf jaar wordt opgeslurpt terwijl het zonnetje glimlacht. Veel te versuikerde brak dus! Het is een zeemzoete marshmallow met de helft wit en de helft roze. Niemand lust het eigenlijk, maar iedereen rijgt het maar aan een stokje om boven een vuurtje te branden, gewoon omdat iedereen het doet. De rook prikt in de ogen en onze kleren kunnen we nadien wel de wasmand in gooien. En de muziek zelf? Tja, uiteraard wat noten en akkoorden na elkaar, wat gewoon logisch is, maar het vormt wel een slaapverwekkend rockdeuntje dat ervoor zorgt dat de ogen eens goed in de oogkas kunnen draaien van pure verveling. Want dat is het gewoon, een heel vervelende song. Dit is zelfs geen marshmallow meer, dit is gewoon het verbrande stokje zonder iets. Wat een slecht nummer!
Kijk eens aan, de verse lp Butter Miracle, The Complete Sweets wordt verwacht op 9 mei. Marshmallow wordt in Vlaanderen ook nonnenbil of meiskesvlees genoemd. Nu heeft deze review toch nog iets opgeleverd, want dat wisten we nog niet!
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
Wat is de toegevoegde waarde van een recensie als deze wordt geschreven door een hater? Het hoeft heus niet allemaal halleluja te zijn bij de review van een single, maar als iemand overduidelijk niet eens zin heeft om met objectieve oren naar een track te luisteren, schrijf dan niets; dat heeft meer nut dan deze recensie.
Prima track trouwens van Counting Crows; er zit wat Springsteeniaans in
Ik vind het een heerlijk nummer.
Eerst worden in koninklijk meervoud twee zeer populaire nummers van Counting Crows volledig afgebrand, en dan moet de recensie van het nieuwe nummer nog beginnen:
“We gaan zonder vooroordelen luisteren naar het liedje” – om er daarvoor (en daarna) het ene na het andere vooroordeel in te gooien.
Wat een sneue recensie; een redacteur onwaardig.