Confidence Man @ Botanique (Orangerie): Op steroïden

Ondanks dat het duo al enige tijd meegaat, zou je wel kunnen stellen dat Confidence Man afgelopen jaar een pak nadrukkelijker op de poort van de grote doorbraak begon te bonken. Enerzijds stroomden de nominaties voor heel wat gerenommeerde muziekprijzen binnen, met zelfs nog een BRIT Award voor ‘Internationale Groep van het Jaar’ in de pijplijn, anderzijds was er de release van 3AM (LA LA LA). Dat album, alsook de aanloop ernaartoe, zette Janet Planet en Sugar Bones op een roze wolk, volgestouwd met steroïden. Nu ja, ze zorgden er eigenlijk ook gewoon zelf voor, dankzij bijvoorbeeld een weergaloze set op Pukkelpop afgelopen jaar, die eurodance naar een nieuw niveau tilde – en dat door een bende Australiërs! Confidence Man was toen overigens een van de hoogtepunten van het festival; een show die je vooral moest meemaken om het te begrijpen. Er gebeurde in dat uurtje namelijk zo enorm veel – van salto’s tot nepbloed – dat twee alinea’s eigenlijk te weinig was om de groep de eer aan te doen die ze verdiende. En daarom waren de schijnwerpers in een bomvolle Botanique enkel en alleen gericht op hen.

Met Rose Gray kregen we rond achten in elk geval al een voorprogramma voorgeschoteld dat ook al wat belletjes deed rinkelen. De Britse zangeres kan ook al enkele miljoenen streams voorleggen dankzij haar uitstekende debuutalbum Louder, Pleace; en ook gisterenavond wist ze heel wat nieuwe zieltjes winnen. Dat was dan vooral aan de hand van de muziek, want qua performance was er, afgezien van de vele danspasjes niet zo heel veel aan. Gray wist bijvoorbeeld regelmatig te zingen zonder haar mond open te doen – straf! – en ook haar dj stond er voor spek en bonen bij. Maar goed, ze had op vlak van sound en look goed opgelet tijdens de BRAT-hype en probeerde die trein ook nog te halen. Dat lukte dus aardig, want de nummers waren aan de hand van een vettige beats wel gewoon stuk voor stuk voltreffers. Met nog een stukje “Sweet Dreams” ertussen gewurmd was de Botanique in elk geval wel gewoon opgewarmd, maar of dat uiteindelijk was met een toffe dj of onder de vleugels van Rose Gray, had niet zo heel veel uitgemaakt.

Dan speelde Confidence Man zelf toch een paar klassen hoger. Helaas gisteren geen voltallige band, maar met enkel een dj die vanonder zijn gesluierde hoed de temperatuur deed stijgen. Een jammere zaak, maar uiteindelijk trokken Janet Planet en Sugar Bones toch alle aandacht naar zichzelf. Vanuit standbeeldhouding werd er met “Now U Do” meteen afgetrapt met een hitje, waarna het duo aan een dozijn marathons begon. De twee liepen permanent van hot naar her, met hier en daar een cliché, kitscherig, doch telkens indrukwekkend choreostukje. Brussel was door dat bevlogen enthousiasme wel meteen mee, zeker toen de Australiërs hun Cirque Du Soleil-achtige moves bovenhaalden. “Does It Make You Feel Good” opende met de eerste van in totaal vijf salto’s van Planet, en dan werd er guitig aan de energiekraan gedronken.

De Botanique was intussen veranderd in een donkere Berlijnse nachtclub, waarin met “CONTROL” binnen het kwartier al een zoveelste bommetje werd gedropt. De stappenteller van het duo was tegen dan ongetwijfeld al tilt geslagen, niet in het minst omdat binnen hetzelfde nummer nog salto twee en drie volgden. Doe daar nog eens bij dat Confidence Man er een ding van maakte om alles maar half-half te laten overkomen, maar het toch cool deed lijken – de groep begon initieel als uit de hand gelopen grap – en je zag dat iedereen alsmaar meer sympathie kreeg voor het geheel.

Het gebrek aan liveband was echter wel jammer tijdens de instrumentale breaks. Planet en Sugar gebruikten die momenten om zich in een nóg extravagantere outfit te hullen, terwijl de zaal zich moest warmen aan Venga Boys-achtige beats van “Firebreak” en “BREAK IT DOWN (ON THE BASSLINE)”. Die laatste eindigde overigens met een vierde salto. Maar goed, die outfits maakten dan wel heel wat goed. In ”Feels Like a Different Thing” was het bijvoorbeeld de lichtgevende kegel-bh en de al even felle schouderpaletten die de show stalen, terwijl “C.O.O.L Party” een al in lichterlaaie staande zaal letterlijk nog wat meer wist op te laden. Een eigen variant op de “YMCA” die eindigde met de voorste rijen die een fles champagne in hun nek kregen? Check!

In de laatste rechte lijn da’s het hek met andere woorden helemaal van de dam. Planet en Bones wierpen zich permanent tegen de grond en over elkaar, om zo de dansmoves nog wat intenser te laten binnenkomen. Want zelfs als het wat trager ging, zoals op “Boyfriend (Repeat)”, kregen de twee de zaal letterlijk op de knieën: een sitdown, inclusief salto nummer vijf was een feit. ‘Let’s make it sexy’ bleken dan profetische woorden, waarna de voorste rijen zich opnieuw mochten opmaken hoor een douche. Je moest het beleven om het te snappen was opnieuw de leuze van de avond, zeker omdat Sugar Bones Janet Planet in zijn nek nam voor “SO WHAT” en de zaal gewillig volgde. Afsluiter “Holiday” was ik dat opzicht eigenlijk niet meer dan de kers op de taart, maar verdorie, die ging er vlot in.

Zo vlot dat Confidence Man er al een uur had doorgejast en het ‘dan al’ voor bekeken hield. Dat laatste tussen aanhalingstekens omdat het duo wel echt 60 minuten lang aan topsport deed. Een paar marathons zou zelfs geen overdreven uitspraak zijn, zeker als je de acrobatische choreo’s erbij rekende. En oké, de Australiërs brengen geen vernieuwende muziek van topkwaliteit, maar ze doen het wel gewoon enorm goed, zeer leuk en ongelooflijk energiek. Een ervaring, om het zo te zeggen, die iedereen meenam in een uur durende roes van zweet, energie en wauw-effect. Wat een groep, wat een sympathie. Confidence Man was meer dan plezant. Het was plezant op steroïden.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Now U Do
Does It Make You Feel Good
All My People
CONTROL
I CAN’T LOSE YOU
Firebreak
Feels Like a Different Thing
C.O.O.L Party
BREAK IT DOWN (ON THE BASSLINE)
3AM (LA LA LA)
Boyfriend (Repeat)
REAL MOVE TOUCH
SO WHAT
Holiday