© Daniel Harris
Eerder dit jaar loste de alternative rockgroep Palace zijn vierde album Ultrasound. Wie de Britten nog niet kent, mist uit op een interessant, melancholisch gitaarspel. Met intussen vier albums op de teller zijn de heren uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het alternatieve muzieklandschap. Liefhebbers weten dat de nummers van Palace bekend staan om hun befaamde structuur; een simplistisch begin, dat uiteindelijk alsmaar gesofisticeerder opbouwt naar een climax; inclusief charismatische uitstraling. Dat ook de Ancienne Belgique niet immuun blijkt voor de charmes van de band, werd gisterenavond duidelijk.
Rollo Doherty, bekend van de band ISLAND, mocht de avond inzetten met zijn soloproject. Een zachte stem, gezellige herfstsfeer en bij momenten erg experimentele gitaarlijnen; heeft een goed voorprogramma meer nodig? De Ancienne Belgique was alvast helemaal opgewarmd om meegenomen te worden in de dromerige wereld van de hoofdact, Opdracht volbracht!
De indrukwekkende, pure zangstem van frontman Leo Wyndham, ondersteund door een zware baslijn, zorgde niet veel later voor een binnenkomer om U tegen te zeggen. Het publiek was klaargestoomd, maar kreeg helaas niet veel van dat enthousiasme terug van de band. Er volgde een waaier aan nummers die met slechts weinig overgave werden gebracht, waaronder het gekende “Break The Silence”, “Lover Don’t Let Me Down” en “So Long Forever”. Hoewel ze zowel vocaal als instrumentaal mooi klonken, miste het geheel wat kracht en voelde het wat passief aan. Toen de heren zich begonnen te focussen op singles van het nieuwe album, zoals “Son” en “Bleach”, kwam de stem van Wyndham met de minuut fragieler binnen. De hoge noten kwamen niet altijd even goed over, maar wekten wel een zeker gevoel van authenticiteit op. Toch bleef het publiek zodanig aandachtig dat er opvallend weinig smartphones de lucht in gingen; hetgeen zo mooi is aan de Palace-concerten.
Na dus een traag begin van de set, maakten enkel de eerste gitaarnoten van “Live Well” het publiek volledig wild. Voor de eerste keer werd elk woord luidkeels meegezongen. Ook zanger Leo gaf zich over aan het enthousiasme van de fans en ging daar met een bescheiden glimlach in mee. Van veel gejuich ging het in een notendop naar het soort stilte waarbij je letterlijk een speld in een bijna uitverkochte AB kon horen vallen: Wyndham zette een nieuw en nooit eerder gespeeld nummer in. Die trend zette zich verder tijdens “Holy Smoke”; een zachte en intieme setting, Leo en zijn akoestische gitaar, vergezeld door een oogverblindende spotlight. Een zweverige sfeer was duidelijk gezet en bleef aanhouden met “Make You Proud”; een single die perfect het beeld schetst van de sound van Palace die we zo hard liefhebben op een herfstdag zoals gisteren.
Meer dan een kort intermezzo om de gitaren nog even juist te stemmen had het publiek niet nodig om te doorzien dat het hoogtepunt van de avond stilletjes naderde. De spanning was te snijden, tot de welgeliefde woorden ‘Well, the night is gone’ alle hartjes in de zaal nog sneller deden kloppen en de smartphones de lucht in deden verschijnen. Om bij een stevig gevulde zaal dromende, lachende gezichten te veroorzaken en vervolgens een zevental minuten lang aan te houden; doe het ze maar na. Met een blij dankwoord van frontman Leo en nadien het bekende “Bitter” zouden we de statische start van het optreden al bijna vergeten, omdat de meeslepende energie van deze afsluiter de eerder afgevlakte eerste helft van het optreden sterk compenseerde.
Of Palace een voor de hand liggende kans miste door te weinig in te zetten op interactie met het publiek? Toch wel. Desondanks weet de band in al zijn simpliciteit een intieme en unieke sfeer te creëren die het publiek blijft intrigeren.
