Na lang en hard bikkelen in de muziekscene, heeft Luca van Cruchten nu eindelijk zijn debuut. Onder de opvallende naam Gos Rosling heeft hij zes songs kundig verpakt op de ep Trainwrecks at the Seaside. Persoonlijke songs die de emotie niet schuwen, uitgevoerd door een jonge enthousiaste band die hem muzikaal ondersteunt. En tegelijk de ruimte biedt voor zijn emotionele en krachtige teksten.
Het is niet toevallig dat hij is vernoemd naar Luka Bloom, de Ierse folkzanger. Muziek zat er al vanaf zijn twaalfde in. En nu, op zijn achtentwintigste, na enkele projecten, pakt hij groots uit. De Nederlands-Belgische muzikant, met hometown Hasselt, heeft voor zijn eigenzinnige songs een aantal opkomende muzikanten rond zich verzameld: Lena Thijs (LũpḁGangGang), Luca Fazioli (Mojo & The Kitchen Brothers, Lo-Lee-Ta) en Dieter Vergauwen (So Long, So Long). En die naam, Gos Rosling? Dat is een linguïstische blend van twee van zijn idolen. De ene is Ryan Gosling. Juist ja, die van Ken in de film Barbie. De ander is misschien nog exotischer: Bob Ross…: ‘Happy mistakes, happy misktakes…’ Nee, we hebben duidelijk niet met een muisgrijze alter ego van doen… Integendeel: Luca / Gos / meneer Rosling wil graag heel persoonlijk zijn in zijn muziek, zo heeft hij eens gezegd. ‘Met teksten die mij heel dicht bij het hart liggen’.
En om meteen met de deur in huis te vallen: de teksten op Trainwrecks at the Seaside zijn inderdaad heel erg persoonlijk. Het kloppen van zijn hart is nooit ver weg, eerder akelig dichtbij. Zo gaat “Crossroads” over zijn jeugd en de groei naar volwassenheid. Zijn vader verliet plots het gezin toen Luca achttien was, hem samen met moeder en broertje achterlatend. Het werd een kruispunt in zijn leven: Waar ga ik naar toe? Welke keuzes maak ik? Het nummer zit al heel lang in zijn repertoire en staat dus nu ook op zijn debuut. En is daarmee een sleutelnummer van de plaat.
Een plaat waarop uiteenlopende emoties om aandacht vragen, meestal op een golf van melancholie. Van de alledaagse vreugde tot de wrede pijn die het leven je af en toe toewerpt. Dit alles zit in meer of mindere mate elke song. Maar wel steeds verpakt in een ander muzikaal jasje. Wat maakt dat Trainwrecks at the Seaside een ep is met genoeg variatie. Heerlijke indiepop op de opener “Caroline (I should’ve known better)”. Met meer indie dan pop, door de spannende arrangementen en de lekkere gitaarriffs. ‘Will you break my heart a million fucking times?’ Heerlijk toch? Of meer zomers verpakt in het ietwat funky “Somehow/Somewhere” waarin we een vleugje Cassia ontwaren. Maar we gaan zeker ook mee met Two Door Cinema Club of Bombay Bicycle Club. Twee bekendere verwijzingen die de band zelf graag gebruikt. Vooral door het spannende, ietwat psychedelische slot.
De overige songs zitten in het rustigere vaarwater van singer-songwriter en balladachtige indiepop. Met af en toe mooie muzikale vondsten, zoals de tweede, vrouwelijke stem op “(Not) A Slow Song” of de mysterieuze en melancholieke synths op titelsong “Trainwrecks at the Seaside 12:41” (dat echter toch maar 4:07 duurt). Allemaal nummers die qua tekst emotioneel sterk zijn. En ook op een manier gezongen, dat je Luka écht gelooft in wat hij zegt. Maar (daar komt de maar…) waarin hij zijn emotie vaak net even te weinig kracht geeft. Alsof hij zich vocaal en qua volume inhoudt, de handrem er nog opheeft. Soms denk je: ‘Luca, schreeuw het uit! Laat je gaan! Je bent vast een heel aardige jongen, maar wees niet te braaf in de uitvoering.’ Zoals in de “Trainwrecks”-song. Als luisteraar zwijmel je mee met de tekst, je gaat er echt in mee, en mee en mee. Totdat je zelf wilt gaat schreeuwen. Je verwacht een uitbarsting: nu, nu, nu, … maar die blijft achterwege.
Naar het einde van de ep hoop je dat hij die oerkreet heeft bewaard voor de slotsong “Wait around, sit around, be around.” Waarin hij als singer-songwriter zijn geliefde terug wil winnen, ondanks alles wat hij zelf ook niet zo goed heeft gedaan. Je hoort hem smachten. Maar net niet hard genoeg. Dus of hij hiermee zijn geliefde terug krijgt? Aan de teksten en muziek zal het niet liggen. Maar voor de emotionele uitvoering mogen de volgende keer alle remmen los. Niet te braaf zijn, Gos Rosling, want je hebt alles in je voor een mooie muzikale toekomst.
Trainwrecks at the Seaside wordt voorgesteld op 2 november in Café Café in Hasselt
Ontdek “Caroline (I should’ve known better)”, ons favoriete nummer van Trainwrecks at the Seaside, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
