Vele ogen waren gericht op de implosie van Every Time I Die, maar minstens evenveel (of zelfs nog vele malen meer) op wat er nadien zou volgen. Niet gek ook, want de groep was misschien wel een van de meest geliefde hardcorebands die de recente geschiedenis van het genre kende. De grootste reden was de clash tussen frontman Keith Buckley en de rest, en het waren dan ook die leden die snel met het project Better Lovers op de proppen kwamen. Vanuit Buckley bleef het echter langer stil, tot hij met Many Eyes zijn eigen antwoord formuleerde. Met die band wilde hij een nieuw hoofdstuk openen, volledig los van het verleden en diens problemen, maar op The Light Age klinkt dat voornemen vooral als een intentieverklaring die muzikaal niet altijd wordt waargemaakt.
Dat het album sterk begint, valt moeilijk te ontkennen. Openers “Revelation” en “Future Proof” zetten meteen de juiste toon met een stevige drive en Buckley weet zijn herkenbare stemgeluid nog altijd op te brengen. De zanger klinkt dwingend en doorleefd, inclusief de nodige emoties. Ook muzikaal weten de tracks, vooral die eerste van de twee, stevige dingen op de mat te leggen en lijkt het alsof Many Eyes effectief klaar is om het verleden achter zich te laten en een eigen koers te varen, zonder de rauwheid volledig los te laten. De refreinen blijven hangen, de energie zit goed en voor een moment lijkt het alsof Buckley zijn frustraties en ervaringen effectief in een nieuw muzikaal kader heeft gegoten.
Helaas blijft dat gevoel niet lang hangen. Naarmate The Light Age vordert, verliest het steeds meer terrein en zakt de plaat verder weg in middelmaat. Waar Buckley vocaal blijft leveren, laat het instrumentale gedeelte het steeds vaker afweten. Vooral vanaf “Third” is het hek van de dam. De track is een ware puinhoop te noemen en voelt aan als een abrupte stijlbreuk. Het haalt in een klap alle vaart uit de langspeler, waarna The Light Age in een moeizaam middenstuk belandt.
Met “Speechless” en “Servant” stapelen de zwakkere momenten zich op en gaat het volledig de verkeerde kant op. Ook hier klinkt het rommelig en mist het richting. Muzikaal zakt volledig door het ijs en slaagt het er niet in om de kwaliteit die Buckley in zijn zang legt te ondersteunen. Steeds vaker lijkt het alsof de twee kampen aan twee totaal verschillende projecten bezig zijn. Kamp-Buckley blijft emotie en een hoog niveau leveren, terwijl de band daar instrumentaal geen passend antwoord op weet te formuleren. Tussen dat alles door is er met “Harbinger” nog een korte opleving. Het nummer brengt net iets meer focus en doet even denken aan het niveau dat Many Eyes aan het begin van de plaat aantikt. Helaas blijft het bij een momentopname, want ook hier ontbreekt net dat extra gewicht om het album opnieuw op de rails te krijgen.
We willen Keith Buckley gezien zijn opgebouwde status zeker geen amateur noemen, maar ook “Amateurs” weet het tij niet volledig te keren. Het nummer klinkt feller dan sommige voorgangers en zet voorzichtig een stijgende lijn in, maar een voldoende is het nog altijd niet. Dat is het wel bij afsluiter “The Rainbow”, dat eindelijk weer focus en overtuiging brengt en zo aantoont dat Many Eyes het wel degelijk in zich heeft. Ja, het is niet zo hard als de rest, maar het plaatje is in tegenstelling tot de rest wel compleet en zo hoort het ook te zijn. Helaas voor Buckley en co komt dat besef veel te laat en is het schip al gezonken voordat ze het konden verlaten.
The Light Age laat zo een band horen die nog zoekende is naar zichzelf. De intenties zijn duidelijk, de ervaring van Keith Buckley staat buiten kijf, maar als geheel blijft Many Eyes voorlopig hangen in de schaduw van wat eraan voorafging. Het album blijft te vaak steken in veilige en vooral inspiratieloze keuzes. De enkele sterke momenten kunnen niet verhullen dat het middenstuk te zwak is om het geheel te dragen. Het is dat Buckley zo’n stabiele stem heeft en dat “Revelation” een regelrechte toptrack is, want anders zouden we sterk betwijfelen of deze groep wel zo future-proof is als de plaat zelf probeert te suggereren.
Ontdek “Revelation”, ons favoriete nummer van The Light Age, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
