© Owen Schmit
Zijn platwormen een creatie van god? In vroegere tijden moesten patiënten boven een warm glas melk hangen totdat de lintworm zijn kopje kwam buitensteken. Dan moest je dat kopje afbijten en de rest van de spartelende worm uit je lijf trekken. Hmmm, die goede, oude, eenvoudige tijden met grootmoeders recepten! Flat Worms is een trio uit L.A. dat sinds 2017 al drie lp’s bijeen heeft geschreven en het publiek nu verwent met direct twee nieuwe singles.
We beginnen graag met “Letters From The Outpost”. Snoeiharde muziek met de meeste schrille gitaarakkoorden die we in tijden hebben gehoord. De baslijn van Tim Hellman klinkt de hele tijd als de aorta die het nieuwe nummer perfect van zuurstof voorziet. De song klinkt opvallend grauw en Engels, alsof de band niet uit La La Land, maar eerder uit het kille Lancaster of Leeds komt. Zanger Will Ivy klinkt alsof hij de reïncarnatie is van wijlen Mark E. Smith van The Fall. De nieuwe single is bijna drie minuten ongecompliceerde, heel goede postpunk.
“Diver” begint helemaal anders. De intro van de tweede single is heel traag en klinkt heel onheilspellend. Het is letterlijk afwachten tot de bom ontploft en dat gebeurt na vijftig seconden. Terwijl we de eerste minuut dik overgaan, roffelt drummer Justin Sullivan de eerste strofe in. Wat volgt is een heerlijk melodieus stuk muziek waarop Ivy meer vertelt dan zingt. Verwacht geen structuur van op elkaar volgende strofen en refreinen, integendeel, er gebeurt heel veel in de song en de luisteraar bevindt zich op een onbestuurbaar schip. Bijna drie minuten in de song wordt er nog een vette gitaarsolo in het lied verwerkt en verdedigt Ivy zichzelf nog steeds met zijn tekst. Helemaal naar het einde klinkt het gitaargeluid alsof een hellehond mee de studio is ingedoken. En dan breit de band er een einde aan. Twee goede songs in één enkele klap, cool!
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
