© CPU – Jan Van Hecke (archief)
Eerlijk is eerlijk: de gedroomde headliner van Rock Werchter van het doorsnee festivalpubliek anno 2024 was niet Lenny Kravitz. Nochtans heeft Kravitz in zijn langlopende carrière heel wat adelsbrieven kunnen verzamelen met zijn ongenaakbare fusie van stijl, vakmanschap en muzikale veelzijdigheid. Als onvervalst rockicoon is hij er tevens in geslaagd om de tand des tijds tamelijk goed te doorstaan. Zijn nieuwe album Blue Electric Light sprankelt met momenten even hard als in zijn hoogdagen, al zakte het gros van de Werchterganger toch vooral af om die ‘oude’ hits te horen. Het werd een optreden waar Lenny Kravitz soms net iets te lang bleef hangen in bepaalde nummers, maar waar uiteindelijk de liefde zoals zo vaak toch overwon.
De gsm’s waren alvast in aanslag toen hij iets na elven met zijn band het podium van Rock Werchter opkwam. De eerste noten van “Are You Gonna Go My Way” waren ruimschoots voldoende om de volgelopen weide voor zijn neus direct mee te hebben. Beginnen met het ijkpunt van zijn oeuvre was een tamelijk goed uitgerekend risico maar het gaf perspectief om later in de set nog iets dieper in zijn discografie te graven. Deze beslaat inmiddels toch al twaalf studioalbums. Zijn band en hijzelf speelden in elk geval strak en deze lijn trokken ze met het twintig jaar oude “Minister of Rock ’n Roll” gewoon door. Zijn innerlijke Prince haalde Lenny Kravitz dan weer boven bij het recente “TK421”, dat live zowaar nog meer funk bevatte. Dat Kravitz daarvoor zelf de basgitaar in de hand nam, zat daar ongetwijfeld voor iets tussen.
Het viel op dat het geluid redelijk luid en scherp stond. Oordoppen waren geen overbodige luxe, maar het zorgde er wel voor dat elk instrument zeer goed door de mix kwam. Zeker bij de iets meer rockende nummers zoals daar zijnde “I’m a Believer”, zorgde dat voor een totaalervaring die wel binnen het plaatje paste. Na al dat rockend ‘geweld’ konden we hoe dan ook vrij vroeg kennis maken met zijn knuffelrockmateriaal. Aan meligheid kon er weinig tot niets aan “I Belong to You” of “Believe” tippen. Voor dat laatste puurde zijn trouwe gezel Craig Ross nog een piekfijne solo uit zijn zessnarige instrument. Romantiek en geloof konden dus ook mooi zijn.
Een festivalweide als Werchter heeft echter af en toe energiestoten nodig om bij de les te blijven. Helaas liet Lenny Kravitz het een paar keer liggen om de vaart er in te houden en verloor de groep zich soms iets te veel in het uitrekken van de liedjes. “Fear” zal zo voor de liefhebbers en fans van zijn werk een absoluut hoogtepunt zijn geweest, maar het nummer kreeg op den duur wel heel veel lagen. De blazers-extravaganza op het einde van dat nummer was dan wel weer om de duimen en vingers van af te likken. Maar goed, Werchter wou nog eens iets herkenbaars horen en dat kwam er uiteindelijk wel met “The Chamber”. In een nog coolere uitvoering bespeelde het nummer haast moeiteloos de weide. De ‘Lenny’-spreekkoren die volgden, toonden in ieder geval dat het publiek tot dusver de inzet van Lenny Kravitz wel waardeerde.
Een al te spectaculaire productie met onnodige snufjes hoef je van Kravitz niet te verwachten, al oogde het wel steeds zeer netjes. Ook het camerawerk dat te volgen was op de schermen was een meerwaarde en zorgde ervoor dat je zelfs op de laatste rijen enigszins betrokken voelde bij het optreden en het afgetrainde lichaam van deze New Yorker van dichtbij kon bewonderen. De oren de kost geven stond echter op de allereerste plaats en daarvoor pakte Lenny Kravitz op het einde uit met enkele ‘pleasers’. “It Ain’t Over ‘Til It’s Over” werd er eentje waar iedereen mooi kon meewuiven, terwijl “Always on the Run” de rockende fase weer inleidde. “American Woman” werd met een zowel coole als vileine klasse gebracht, zodat het geheel nog strakker zat dan leren broek van onze rockpredikant. Enigszins jammer dat “Fly Away” niet veel later toch iets te veel aanvoelde als een verplicht nummertje.
Uiteindelijk is Lenny Kravitz ook gewoon maar een mens en dat maakte hij met “Human” net voor het einde nog eens duidelijk. Ook hier koos hij voor een langere versie, wat deze keer echter wel goed paste om de reguliere set te kunnen uitdoven. Elk bandlid mocht zich nog eens laten gelden. Voor de encore was er uiteindelijk nog ruim voldoende tijd en hierin overlaadde hij Werchter met liefde. We haalden deze keer zelfs de timer boven en klokten uiteindelijk af op iets meer dan achttien minuten “Let Love Rule”. In die laatste achttien minuten ging Kravitz, net als in 2015, op rondreis door het publiek. Dat publiek kreeg tegelijkertijd de opgave om de drie woorden in een constante herhaling te blijven meezingen tot de curfew in zicht was. Met een opgewarmd hart vol liefde kon Werchter uiteindelijk definitief de nacht in duiken.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Alle recensies van Rock Werchter 2024 lees je hier.
Setlist:
Are You Gonna Go My Way
Minister of Rock ’n Roll
TK421
I’m a Believer
I Belong to You
Stillness of Heart
Believe
Fear
Paralyzed
The Chamber
It Ain’t Over ‘Til It’s Over
Again
Always on the Run
American Woman (The Guess Who cover)
Fly Away
Human
Let Love Rule
