De tofste, muzikale familie sinds de familie von Trapp, dat moeten wel de gebroeders en zusters Boyd zijn. Hun bandnaam Infinity Song is dan misschien wel wat ongelukkig gekozen, hun muziek is wel immer amusant. Vooral de langspeler Metamorphosis uit eind 2023 dan. De New Yorkers koppelden een heuse wereldtournee aan die release, met ook een stop in Brussel. De familie heeft in België duidelijk al wat hartjes veroverd, want de tickets voor hun show in de Botanique vlogen probleemloos de toonbank over.
Alleen stapte de Antwerpse Emma Hessels het podium op. Vorig jaar werd de singer-songwriter bekroond tot een van de winnaars van Sound Track, met als prijs een heus ondersteuningstraject. Die ondersteuning wierp duidelijk zijn vruchten al af, want waar we enkele maanden nog wat sceptisch waren over het talent van Hessels, kon ze ons nu wel te overtuigen. Vanaf nummer één trok ze de aandacht naar zich toe door telkens het lied kort te introduceren en er daarna volledig in te kruipen. Daarbij gebruikte ze een gitaar, akoestisch of elektrisch, maar voornamelijk haar stem, die als hoofdinstrument werd ingezet. Met een bepaalde nonchalance – alsof ze bij een groep vrienden aan het kampvuur zat – speelde ze een beklijvend halfuurtje, met als enige verschil dat de menigte niet meezong, maar de hele tijd muisstil was.
Infinty Song werd aangekondigd door hun manager. Wat atypisch zou je kunnen denken, ware het niet dat de manager van de band ook de trotse vader van het viertal was. Om de beurt kwamen ze vervolgens het podium op en zetten ze “Mad Love” in. Op die tonen begon Abraham Boyd, de oudste van de twee broers, al meteen het publiek uitvoerig te bedanken. Nogal op zijn Amerikaans, evenals de dance-off die iets later ‘spontaan’ ontstond, al kwamen ze er wel mee weg. Misschien ook omdat ze er oprecht zin in leken te hebben. De bandleden waren qua dynamiek onderling bijna niet te evenaren, en dat straalde ook af op het publiek.
De setlist oogde met acht nummers maar pover, al kon de groep er wel een dik uur mee vullen. Hoe? Door ze allemaal hun eigen live-vertaling te geven. Cover “Dreams” begon cool en ‘stripped down’ om daarna up-tempo en dansbaar te eindigen. Meest recente single “Slow Burn” ontbolsterde zich langzaam maar zeker in een energiebommetje, waarbij de elektrische gitaar van jongste broer Israel centraal stond.
Individueel toonden de familieleden zich niet op ieder moment de allerstrafste zangers, daar er hier en daar wel een slippertje werd gemaakt, maar wanneer de vier stemmen zich verstrengelden om samen één geheel te vormen, dan ontstond er iets wondermooi. Zoals in het broze “Metamorphosis”. In tegenstelling tot het merendeel van de set pakten ze het daar ingetogener aan. Iedere gitaarstrum vatte daar het gevoel van de breekbare tekst perfect samen. De meerstemmigheid greep ons bij het nekvel. Onbetwist hoogtepunt.
Infinity Song overtuigde in de Botanique op korte tijd en met een korte setlist. Vanaf seconde één zongen de toegewijde fans mee, dansten en applaudisseerden ze vooral heel uitvoerig. Ook na het laatste lied, waarna de band terug op podium kroop. Niet om nog een bisronde te spelen – daar waren ze (echt!) niet op voorbereid – maar wel om alvast enkele snippets te laten horen van wat nieuw materiaal. Best wel rock-on en met een gospelsausje eroverheen. Eigenzinnig en veelbelovend!
Setlist:
Mad Love
No One Comes Close
Dreams
Pink Sky
Metamorphosis
Hater’s Anthem
Slow Burn
Ride or Die
