© Jacob Consenstein
Al sinds 2018 gaat Crumb mee, maar toch speelde de band nog nooit een show op Belgische grond. Dat lange wachten was weliswaar nooit het plan, want in 2022 moest de band al eens in de Botanique spelen, maar ziekte stak er toen een stokje voor. Crumb schreef er een liedje over en bracht enkele weken terug haar derde album uit. De perfecte reden dus om toch eens op Belgische grond te spelen en dat was meteen al in de Orangerie. Met iets meer dan een uur op de teller kregen we een dromerige show die vooral het muzikale talent van de band in de kijker zetten.
Zzzahara mocht de honneurs waarnemen als voorprogramma en ook dat viertal kwam uit de Verenigde Staten. De groep rond Zahara Jaime bracht een dromerige indierock sfeer waarbij het in het begin toch wat zoekende was. Dat kwam vooral doordat de instrumenten niet even strak in de mix zaten en de sound niet vol genoeg klonk. De dreampop niet altijd even zweverig en werden er bij momenten ook meer fuzzy klanken bovengehaald. Daar leek ook de sterkte van de band zich in de bevinden, in de momenten dat het gaspedaal werd ingedrukt en de kracht ervan af spatte. Die power kwam er ook op het eind volledig door waardoor zzzahara zich wel in de herinnering van het vroeg opgekomen publiek speelde.
Twee weken geleden verscheen met AMAMA het derde album al van Crumb. De band rond Lila Ramani stelde zich al in de kijker van een indieliefhebbend publiek met bepaalde songs die tegen de honderd miljoen streams schuren. Dan weet je dat een band ook wel een publiek zal trekken en dus was de Orangerie wel aangenaam gevuld, voor een volledig gevulde zaak was het nog te vroeg. Met de titeltrack uit het album werd meteen de toon gezet voor de rest van de show: dromerige vocals op een bedje van synths en vooral uitstekend drumwerk.
Drummer Jonathan Gilad speelde zich dan ook in de kijker door constant als een metronoom te dienen bij de nummers. Er werd dan ook gespeeld met tempo’s en songs werden niet als entiteiten gezien. Zo kon het soms zijn dat er midden in een song gestopt werd om even pauze te laten om daarna verder te gaan of liepen songs gewoon heel vlot in elkaar over zonder dat je het goed en wel besefte. Daardoor liet Crumb al snel zien dat ze niet enkel uitstekende songs kunnen schrijven.
Het toepasselijke “(Alone In) Brussels” werd al vroeg in de set opgedragen aan de stad en bleek ook live een uitstekend psychedelisch dreampopsnoepje. De stem van Ramani nestelde zich als een klein vogeltje in zijn nestje en al snel volgden enkele andere songs naadloos daarop. “Balloon” zette zelfs het publiek een beetje aan het dansen en zette zich al vroeg in de set als hoogtepunt voorop. De leuke groove en het funky baslijntje voelden als een verademing waardoor er ook wel eens een ander tempo in de sound naar voor werd gebracht.
Op die manier had Crumb zijn set ook uitstekend uitgewerkt, want ze speelden heel wat dromerig werk na elkaar om er dan ook iets meer catchy tussen te zwieren. Toch was het niet allemaal even toegankelijk, want er was ook ruimte voor jazzy intermezzo’s. Tijdens het instrumentale “Nightly News” zweefden de synths in het rond, terwijl het tijdens “From Outside A Window Sill” de inbreng van een saxofoon was die heel bevreemdend aanvoelde. Maar het werkte wel en dat is ook een talent die je moet bevatten. Het leek alsof de band zijn nummers live naar een hoger niveau kon tillen.
Grootste streamkanon “Locket” werd ergens in het midden gespeeld en je kon zien dat het publiek heel enthousiast reageerde. De zaal nam zijn gsm boven om te filmen en dat leek ook meteen voor sommigen de enige reden om af te komen. Het zeer laidback nummertje zorgde er zelfs voor dat de bandleden even gingen zitten op een stoeltje op het einde om het gemak echt te behouden. “Retreat” zorgde niet veel later weliswaar voor net iets meer energie en zo was ook de rust weer helemaal verdwenen. De lekkere gitaarsolo en het uitstekende synthesizerwerk maakten ook hiervan een hoogtepuntje.
Bri Aronow is een naam die we zeker ook moeten vermelden. Zij speelde namelijk op een drietrapssynthesizer en wist zo ook de sound van de band te bepalen. Het leek haar geen moeite te kosten om het gevoel in de muziek te leggen en telkens ze een saxofoonsolo serveerde, wist je dat een song episch tot zijn eind zou komen. Zo ook bij “Trophy” dat op die manier een heel sterke afsluiter van de show was. Er kwam nog een bisnummer, maar dat was meer een verplicht nummertje dan een echt nieuw hoogtepunt. Wel voelden we ook daar de positieve dromerigheid overheersen.
Crumb is duidelijk een band vol talent en ze hebben het geluk dat ze dat talent ook kunnen vertalen naar uitstekende songs. De groep kon zo een twintigtal nummers spelen waarbij verveling zelden om de hoek loerde. Het kon wel enkele nummers minder geduurd hebben om net de aandachtspanne van iedereen constant te behouden, maar ook in hun set nu wisten ze zichzelf te profileren als een van de toekomstige vaandeldragers van het indiegenre.
Setlist:
AMAMA
Cracking
Ghostride
(Alone In) Brussels
The Bug
Balloon
Nightly News
From Outside A Window Sill
BNR
Genie
Ice Melt
Crushxd
Side By Side
Locket
Dust Bunny
Retreat!
Nina
XXX
Trophy
Part III
